Om het taboe te doorbreken ga ik toch deze blog schrijven. Er zijn zoveel vrouwen die het meemaken maar er wordt te weinig over gesproken en dat terwijl we juist steun bij elkaar kunnen vinden. Want hé, dit is misschien wel een van de hardste en zwaarste dingen om mee te maken. Het verdriet, de onmacht, het onbegrip van de omgeving, de verklaarbare maar toch op ongewenste momenten huilbuien etc etc.. Het is allemaal zo logisch maar omdat we dit allen alleen ervaren word je wereld zo klein in de dagen, weken, maanden en soms zelfs jaren nadat je het meemaakt. Ook ik heb dit helaas mogen ervaren! Ik weet dus wat je voelt, ik kan me in je verplaatsen. Probeer jij dan ook dit blog zo rustig mogelijk te lezen, misschien moet je zelfs dit blog nog 2 of 3 keer lezen. Doe dit ook gerust als dat je steun geeft.

Even kort een stukje over mijn traject om zwanger te worden: Wij zijn 9 jaar onderweg geweest en via de medische molen erachter gekomen dat we allebei kerngezond zijn. Onverklaarbaar waarom we niet spontaan zwanger raken. We hebben 9 keer IUI gedaan en zijn daaruit 2 keer zwanger geworden. Tussendoor 1 keer spontaan zwanger geweest maar dat eindigde op de dag van menstruatie al in een miskraam.

Inmiddels ben ik nu 7 en een halve maand gezond zwanger van een meisje. 28 september was een dag met een gaatje want precies een jaar geleden kregen wij te horen dat ons wondertje van toen niet meer leefde. 8 weken zwanger waren we toen we het nieuws van de echoscopiste kregen. 8 weken, 8 mooie maar onzekere weken. Ik heb vanaf dag 1 gezegd dat het niet goed was, het voelde gewoon niet oké. Ik kan het niet omschrijven maar vanaf dag 1 heb ik gezegd dat deze zwangerschap niet goed zou zijn. Op 8 weken kregen we een extra echo omdat ik me opeens totaal niet meer “zwanger” voelde. Die week daarvoor al een echo gehad vanwege een bloeding maar daar op was wel een mooi kloppend hartje te zien. Toen de echoscopiste het echo-apparaat op mijn buik zette zag ik het meteen! Geen hartslag! Uiteraard stortte mijn wereld in, toch werd ik op dat moment emotieloos. Ik wist even totaal niet hoe ik moest reageren. Ik ben dan ook meteen vertrokken uit de praktijk, naar huis was het enige wat ik wilde.

Eenmaal thuis barste ik in huilen uit. Tranen met tuiten heb ik gehuild en toen zo van het ene op het andere moment, klaar! Ik draaide 360 om en dacht nu alleen nog maar aan een kindje waar ik wel al van hield maar nu dood in mijn lijf zat. Mijn lijf die mij volledig in de steek liet of misschien juist wel zo strak vast wilde houden aan mijn grootste wens. Ik belde mijn huisarts en vertelde hem het nieuws, ik schrok van mezelf toen ik zei; “Het moet er uit, uit mijn lijf, ik ben niet meer zwanger, het moet weg.” Hij ging in contact met het ziekenhuis en ik moest wachten op reactie. Ik stak een peuk aan (ik was toen al ruim een jaar gestopt) en nog 1 en nog 1. Ik was eigenlijk alleen nog maar boos op mijn lichaam en bedacht mij dat door slechte dingen te doen ik misschien wel alles zou opwekken.

De telefoon gaat, het is de huisarts. Ik mag nu naar het ziekenhuis op het spoedspreekuur komen. Eenmaal aangekomen willen ze eerst weer een echo maken, ik protesteer natuurlijk! Waarom moeten we nog een keer kijken? We weten toch al dat het hartje is gestopt. Maar het moet echt want het kan zijn dat er verkeerd is gekeken {ja natuurlijk ga nog even wat hoop geven}. Ik vraag of de tv uit mag zodat ik niet mee hoef te kijken. Er wordt bevestigd dat er inderdaad geen leven meer is en ik ga terug naar de gynaecoloog. Daar krijg ik meerdere opties:

1 wachten op een spontane miskraam (dat wil ik sowieso niet)
2 curettage (daar wil ik voor gaan)
3 miskraampillen (die werden het).

De gynaecoloog raadde mij aan om toch voor de pillen te gaan want dat zou het minst lichamelijke schade toe brengen. Ja ja lichamelijk geen schade, ja wat een onzin! Dames alsjeblieft als je dit meemaakt kies hier dan niet voor. Ik bracht ze in de ochtend in en rond 12 uur kwam alles op gang. Bloed, krampen, weeën etc etc…., toen was het even rustig en vervolgens om een uur of 4 nog wat restant dat was het dan. In overleg met de verloskundige en de gynaecoloog hebben ze vast gesteld dat ik alles kwijt was. De volgende nergens last van maar de dag daarna ging het mis! Bloedingen en krampen, huilend heb ik het ziekenhuis gebeld en ik moest meteen komen. Op de echo was te zijn dat ons kindje er nog zat, ik was blijkbaar alleen maar stolsels verloren. Ik zei dat ik per direct een curettage wilde want ik was dit zo zat. De curettage gebeurde diezelfde avond nog. Toen ik wakker werd was ik rustig, ik voelde me buiten het verdriet om opgelucht en nu kon het verwerken gaan beginnen.

Lieve meiden dit was mijn manier om er mee om te gaan nu een jaar en een dag verder voel ik nog steeds de pijn en het verdriet. Het wordt minder maar het zal nooit helemaal verdwijnen. Mijn regenboogkindje zal altijd bij me zijn dat weet ik en dat voel ik. Ik weet ook heel goed dat mijn regenboogkindje plaats moest maken voor het meisje dat ik nu draag. Hoe raar het ook is, het nieuws dat wij opnieuw zwanger waren mochten wij bekend maken op de dag dat we uitgerekend waren…….

Liefs,
Val

De afbeelding is van Digifan

Sharing is caring!