Vandaag weer aan het werk … 9 maanden heb ik thuis gezeten.

Om mezelf de tijd te geven het een en ander te verwerken. Ook omdat het op het werk gewoon moeilijk te combineren viel, ze vonden het op fertiliteit niet meer zo verstandig dat ik na een terugplaatsing nog nachtdiensten ging doen … (maar ik werk uitsluitend nachtdiensten). En het was wel echt moeilijk om me aan te passen. Maar het is duidelijk geweest dat niet werken, niet veel doet…. Misschien doet het meer slecht dan goed? Ik heb in die maanden vooral geleerd … hoe je het beste een masker opzet … hoe je het beste confrontaties en conversaties kan ontwijken … al blijft dat laatste erg onvoorspelbaar. Dus …

Het komt wel goed, weer aan het werk gaan. Maar de tranen prikken al bij het idee dat de collega’s wel zullen vragen stellen. Ik wil er niet over praten. Jawel ik wil het wel, maar niet met hen. Ik kan niet na een gesprek onder mijn steentje kruipen en huilen. Ik moet werken, me daarop concentreren. T wordt een lastige, … die eerste nacht … zowieso…

Maar we overleven het wel, uiteraard …

Zou maar cruel zijn als dat niet het geval zou zijn he …

Ik stond al voor zwaardere momenten …

Lees hier verder

www.titato.wordpress.com

Sharing is caring!