Daar gaan we dan voor de 3de Pregnyl prik . Samen lopen we naar de auto. We zijn bij vrienden blijven eten en zodra de prik in mijn been is gezet dan gaan we weer gezellig terug.  Op weg naar de auto merk ik dat ik een lichte irritatie heb en betrap mijzelf op negatieve gedachten  “Verdomme deze week al 4 keer naar het ziekenhuis geweest voor een echo en nu op vrijdag avond terug om die k*t prik te halen”. Mijn gedachten dwalen af in de auto. Heeft het deze keer wel zin? Ik bedoel 3 follikels gemeten waarvan één 20 mm en de andere  twee 14,7 mm. De zuster zei zelf dat ze nog nooit zo’n grote follikel gezien had dat geen cyste was. En die andere 2 zijn voor mijn gevoel te klein. Dan zegt de arts zelf dat hij zeker weet dat het eitjes zijn.  Ik heb een historie van cystes dus wie weet is dit er weer één.

Schat waar ben je met je hoofd?”,  hoor ik links  van me. We zijn inmiddels bij het ziekenhuis aangekomen en de auto staat geparkeerd in de garage. Schijnbaar staan we hier al even. Want hij kijkt me aan met een blik van ‘hallo is daar iemand thuis’. Ik stap uit de auto en zeg tegen mijn man dat ik het allemaal wel veel vind. De echo’s , het spuiten, het wachten… Ik heb het gevoel op te zijn.  Hij zegt: “Dat kan ik goed begrijpen lief het gebeurt allemaal met jouw lichaam, ik sta alleen wat zaad af elke maand, maar als je het niet meer trekt dan nemen we gewoon even een pauze.”  Dit geeft me weer een beetje rust.  Van binnen moet ik een beetje lachen. Als ik het niet meer trek. Het trekken is juist wat hij moet doen. We lopen samen naar het ziekenhuis , het regent dus we hebben er flink de pas in.

Samen stappen we de lift in. Beide twijfelen we welke verdieping we moeten zijn. (Ik zeg beide twijfelen we, maar ondertussen is het een soort mini discussie die er iets te verhit aan toe gaat voor een openbare ruimte.)  Verdieping  7 of 8 ? Beide afdelingen heten “Moeder en Kind Day-care”. Ik bedenk me dat dit eigenlijk belachelijk is; ik kan geen kinderen krijgen en dan moet ik, die alleen maar een prik moet laten zetten naar een afdeling waar het barst van de moeders en vrouwen die zwanger zijn of aan het bevallen zijn.

Snel verwerp ik deze gedachte; “Kom op Chan, stel je niet zo aan!” Als je zwangere vrouwen  wil vermijden dan kan je niet eens meer de straat op en word je een kluizenaar . Kop op hoor en door. Je wil niet zo’n zielige vrouw worden die zwangere vrouwen om zich heen ziet en in huilen uit barst. Dat zou wat zijn de komende paar maanden mag je dan ook wel je zus uit de weg gaan. ( mijn zusje is 30+ weken zwanger).

Op het moment dat de lift deuren dicht willen gaan komt er een vrouw aan ze houdt de liftdeuren tegen en stapt de lift in. Een oudere vrouw met een zwarte jas en kort haar in een veel te felle kleur voor haar leeftijd volgt. Een soort van fel oranje. Ze draagt een Maxi-cosi. Ze heeft nog een klein meisje van ongeveer 3 jaar bij zich. Gehuld in een roze glitter pyjama en winterjas, het meisje heeft een klein konijntje vast en zuigt op een lolly. Zij verteld mij honderduit over haar nieuwe zusje.  Ondertussen schiet de gedachte door mij heen dat ik het totaal ongepast vind om zo’n klein meisje met een lolly te laten lopen, maar goed ik dwaal af.

Ik werp een blik in de Maxi-cosi. Daarin ligt een klein mensje. Zonder te vragen krijg ik het hele verhaal te horen en dat dit kleine mensje pas 3 uur oud is en dat ze nu naar haar moeder gaan. Ooo, wat zijn ze gelukkig. Alleen met moeder gaat het niet zo goed , thuisbevalling gehad.. Ik krijg echt alles te horen. Waarschijnlijk was deze vrouw , met pittig kort kapsel, gewoon trots op het feit dat ze zojuist oma is geworden.

Aangezien mijn humeur is veranderd in dat van een opstandige tiener kon ik niet beter antwoorden dan met een hypocriet lachje en een “O, wat leuk! Gefeliciteerd hoor”. Waarop de vrouw mij een grote glimlach toewerpt en als we op de 8ste verdieping beide uitstappen zegt ze tegen ons: “Veel plezier hé!”

Diep van binnen voel ik iets breken, “Veel plezier?!?!….Hoe durft ze!..”  Mijn man ziet mijn gezicht en leest de juiste emotie af. “Lieverd zij weet ook niet dat we hier komen voor die injectie”, zegt hij.  En mijn innerlijke opstandige tiener dimt een beetje in. Ik  loop achter hem aan naar de afdeling met het grote bord erboven. “Moeder en Kind,  Day care, geboorte loket”. Dit voelt als een klap in mijn gezicht. Als we bij de afdeling aankomen dan meld ik mij netjes bij de intercom. ”Wij komen zo bij u”, krijg ik te horen. Ik kijk de wachtkamer rond. Een lange tafel met stoelen en wat losse stoelen. Het valt me op dat de stoelen bekleed zijn met plastic. Waarschijnlijk hygiëne i.v.m. vliezen breken of zo denk ik dan.  Er zit een man te wachten, onderuitgezakt in een stoel met zijn telefoon te spelen. Zijn zwangere vrouw zit in de stoel naast hem en heeft duidelijk pijn. De man lijkt hier geen aandacht aan te besteden en druk te zijn met zijn telefoon. Hun dochtertje rent door de wachtkamer heen en weer. Ook hier let papa niet op want ja die telefoon hé..super belangrijk natuurlijk.

Ergens kan ik genieten van de onschuld van het meisje. Dat ongeveer een jaar of 2 is. Ze speelt met het speelgoed wat in de wachtkamer staat en heeft geen enkel idee wat er gaande is met haar moeder. Ik benijd het kleine meisje. Niet omdat ze 2 jaar is en met speelgoed kan spelen. Maar omdat ze zo onbezonnen en zorgeloos in de wereld staat.  Wat zou ik mezelf graag zo willen voelen op dit moment.  Maar ik voel het tegenovergestelde, ik voel jaloezie, onbegrip en irritatie.  De vrouw, man en hun dochter worden opgehaald. Ze lopen gezamenlijk de lange gang in naar 1 van de controle kamers.

Er gaan allerlei gedachten door mijn hoofd heen. Wanneer is het mijn beurt? Ben ik er wel klaar voor? Hoe graag wil ik dit? Misschien moeten we er maar mee stoppen, misschien is het voor ons niet voorbestemd. Ik heb ook genoeg tijd om veel te veel na te denken. Want we moeten maar liefst 25 minuten wachten voor we opgehaald worden.  In deze tijd veranderen de eerdere gevoelens en gedachtes in irritatie over de tijd die we moeten wachten. Dit is een irritatie die mijn man met mij deelt. Waardoor ik in mijn opstandige tiener rol blijf en hij de rol van beter wetende vader afstapt. We  snauwen samen dat het allemaal zo lang duurt, dat we verder ook nog een leven hebben. Dat we wel wat beters te doen hebben dan samen zitten wachten in een ziekenhuis op vrijdagavond. De sfeer word er niet gezelliger op.  Uiteindelijk worden we door een veel te vrolijke zuster gehaald.. Tenminste voor mij was ze op dat moment te vrolijk. Onze gezichten staan op standje onweer, maar dat lijkt haar niet te deren.

We worden naar een behandelkamer begeleid waar een bed staat en allerlei echo apparatuur. Nou daar gaat die dan, hup broek uit en op het bedje liggen. Jeetje mijn hele lichaam trilt. Verdikkeme ik heb mijn  eenhoornonderbroek aan.  De spanning is niet alleen mentaal maar ook lichamelijk. Ik krijg mijn spieren niet ontspannen en ik tril als een rietje. De gedachte dat ik ermee wil stoppen schiet weer door mijn hoofd. Ik wil pauze ik ben er klaar mee.

Gelukkig heeft de vrolijke zuster hier een tip voor. Met mijn voet wiebelen terwijl ze prikt. Als ze wil prikken kijk ik weg. (Kan nooit wennen aan zo’n lange naald die volledig verdwijnt in mijn been). Dan zegt ze: “Zo de vloeistof zit er al voor de helft in”. Ik voel niks.. Mijn humeur verbetert. Ineens is de te vrolijke zuster een topwijf want ik voelde er helemaal niets van. Als ik mijn ogen weer open doe dan zie ik mijn man bij de deur staan en naar buiten kijken. Als ik vraag vond je het eng schat. Kreeg ik een “Nee hoor!”  Van binnen moet ik lachen..en denk ik: ‘Ja natuurlijk mop daarom sta je bij de deur met je rug naar me toe’. De opstandige tiener is weg en ik wil rustig mijn broek aandoen. Op dat moment gooit de zuster de schuifdeur open en wenst ze ons een prettige avond. Ik stond nog in mijn onderbroek! Gelukkig was er niemand op de hal en zag niemand mijn felgekleurde eenhoornondergoed.

Als we samen teruglopen naar de auto. Merk ik dat er een stukje spanning weg is want ik heb zojuist een beslissing genomen, dit was de laatste keer. Als het nu niet lukt heb ik een pauze nodig.  Een pauze met wijn, sushi, en alle andere dingen die ik de afgelopen 2 jaar gelaten heb. Ik wil weer genieten en even geen ziekhuizen, echo’s en spuiten meer. Het enige wat mijn vagina nog in komt is …

Geschreven door Chantal, 31 jaar, kinderwens sinds 2015, 3 x iui, diagnose: geen, geregistreerd partnerschap. 

Sharing is caring!