Vandaag is het moederdag en voor het eerst heb ik bloemen, kaartjes en heel veel lieve berichtjes ontvangen. Voor het eerst voel ik me ook echt mama. Ontroerd door zoveel liefde stromen de tranen rijkelijk over mijn wangen en de doos Kleenex staat al de hele dag op stand-by. Graag zou ik jullie nu willen vertellen dat ik mijn kleine schat vandaag op deze feestdag uitgebreid heb geknuffeld, een badje heb gegeven, dat ik één van zijn mooiste kleertjes uit zijn enorme collectie heb aangetrokken. ( ja ik geef toe ik heb me een beetje laten meeslepen bij het babyshoppen) en dat ik daarnet bij de borstvoeding ontroerd en liefdevol naar mijn mini-mensje heb gekeken en hem zachtjes in zijn oor heb gefluisterd hoe mooi hij is en hoe blij en dankbaar ik ben dat ik zijn mama mag zijn. Maar dat kan ik helaas niet. Ik kan niets meer in zijn oortje fluisteren, de babykamer blijft opvallend stil, het bedje is leeg, de kleertjes liggen nog netjes gestreken in de ladekast, onaangeraakt op hem te wachten. De knuffels staan er ook wat troosteloos bij. Zijn voet-en handafdrukjes hebben een mooie plek gekregen, de foto van zijn prachtige voetjes ga ik elke dag vol mamatrots bewonderen maar de foto ernaast van een klein manneke in een wit kistje versierd met beertjes en witte ballonnen maakt duidelijk dat hij niet meer zal komen, mijn verstand weet dit, mijn hart heeft nog wat meer tijd nodig.

Graag deel ik met jullie mijn brief geschreven aan mijn overleden zoontje in de hoop daarmee een hart onder de riem te steken aan iedereen die vroegtijdig afscheid heeft moeten nemen van zijn kindje. Aan elke mama de in haar hart al lang mama is maar nog geen kindje in haar armen heeft kunnen sluiten. Ik draag deze blog op aan iedereen die weet dat er geen groter verlangen is dan een kinderwens, dat er geen enkel kind zo aanwezig is dan het gemiste kind en dat er geen grotere liefde bestaat dan de onvoorwaardelijke liefde voor je (nog ongeboren) kind.


lieve lieve schat,

 

Ik wist dat ik jou op een dag zou moeten loslaten net zoals elke ouder stap per stap moet doen. Begin januari 2018 zou ik je voor de eerste keer afzetten bij een onthaalmoeder. Ik kreeg al een krop in mijn keel als ik eraan dacht dat Iemand anders die dag voor jou zou zorgen. Een andere dag zou je eerste schooldag zijn en ik wist nu al dat ik een traantje weg zou pinken als ik jou door de poort zou hebben zien stappen met je kleine boekentasje. En later op een dag veel verder weg zou je het huis uitvliegen, weg naar een eigen plekje, een eigen bestaan maar ik had nooit gedacht dat ik jou nu al zou moeten loslaten. Voor je je eerste stapje had gezet, je eerste woordje had gebrabbeld, je eerste boertje had gelaten. Nooit verwacht dat ik je nooit zou horen huilen, dat ik nooit zou weten hoe je stemmetje klinkt en dat ik nooit de eer zou hebben om een vuile pamper te vervangen Je was zo welkom lief klein patatje. Alles stond al klaar voor jou.

 

Ik had je graag de wereld laten zien, niet de wereld van het 7 u journaal maar ik had je willen meenemen in de natuur zodat je kon zien hoe de sneeuw op de bergen schittert, hoe de zon je huid verwarmt, hoe de wind je wangen streelt, hoe mooi deze planeet wel is. Ik had je met je kleine voetjes op het zand doen lopen en je de kracht van de zee willen laten voelen. Ik had met jou willen spelen in de duinen of kabouters zoeken in het bos. Ik had je elke avond een verhaaltje willen voorlezen zodat je rustig in slaap zou vallen. Ik had je willen voorstellen aan alle prachtige mensen in mijn leven zodat je zou voelen wat liefde en vriendschap is. Wat connectie en verbinding is. Wat de dingen zijn die echt belangrijk zijn. Ik wou de beste mama voor je zijn die ik kon zijn. Natuurlijk zou ik fouten hebben gemaakt net als elke mama maar ik had de intentie om jou de geborgen, warme, liefdevolle en veilige thuis te bezorgen die elk kind verdient.

 

Ik was zo benieuwd naar hoe je eruit zou zien maar toen je geboren werd heb je me verrast. Je was zo onwezenlijk mooi, zo perfect, nog zoveel mooier dan ik dacht dat je zou zijn. Je hebt de mooiste voetjes en teentjes van de hele wereld, je hebt het schattige neusje van je oma en de mooiste babylipjes en vingertjes die ik ooit heb gezien maar we moeten hier natuurlijk een beetje relativeren want dat vindt elke mama waarschijnlijk van haar eigen kind maar toch,…toch voor mij ben je de mooiste baby in de hele wereld.

 

Ik had je zo graag zien opgroeien, ik had je zo graag begeleid op je pad, je handje vastgehouden als je het moeilijk had, je beschermt zoals een leeuwin voor haar welpjes zorgt maar ik ben je ook dankbaar lieve kleine schat. Dankbaar dat ik je zes maanden heb mogen dragen, dankbaar voor het wonder dat jij bent, dankbaar voor elk klein schopje, elke kleine beweging, elk hikje van jou die ik heb gevoeld en waardoor ik me elke dag een beetje meer mama kon voelen. Een beetje meer verbonden met jou. Ook de bevalling was een van de meest unieke ervaringen die ik heb mogen meemaken. Jou geboren zien worden was het grootste wonder die ik ooit heb gezien. Op de eerste echo was je nog geen cm en je kwam op de wereld als een prachtige baby met alles erop en eraan. Ik was op slag verliefd op je. Of misschien was ik wel al verliefd op je voor ik je zag. Het zijn momenten die ik voor altijd zal koesteren en ze zijn op mijn netvlies gegrift. Ik ben zo blij dat ik de tijd heb gehad om afscheid van je te nemen, je nog even heb kunnen vastnemen, je heb kunnen knuffelen en tonen hoeveel ik van je hou. Hoe kostbaar en waardevol je bent voor mij. Ik heb heel veel tegen je gepraat toen je nog in mijn buik zat, ik hoop dat je me hebt gehoord. Weet dat je met je korte bestaan mijn leven voor altijd hebt veranderd. Jouw hartje stopte met kloppen, het mijne klopt nog door maar anders, zo anders dan ervoor.

Mama

Sharing is caring!