Ik ben Pien, 29 jaar en ik woon samen met mijn vriend van 31 jaar. Sinds 2014 hebben wij een kinderwens. Na alle onderzoeken kregen we groen licht om te starten met ICSI vanwege de zaadkwaliteit van mijn vriend. Na overstimulatie zijn er 8 cryos overgebleven en was ik van de derde terugplaatsing zwanger. na 21 weken zwangerschap hebben we afscheid moeten nemen van ons dochtertje. Omdat 2016 een heel heftig jaar is geweest ben ik alles gaan terugschrijven en gaan bloggen. Vanaf vandaag deel ik mijn blogs ook via Kinderwensbloggers.

—————————————————————————–
Het is de 11e dag na terugplaatsing de officiële testdag en gelukkig nog steeds positief!! Ik heb met de kliniek gebeld en binnenkort krijgen we de eerste echo. Een paar dagen voor de echo begon het spugen en na de goede echo werd het van kwaad tot erger, verschillende medicatie geprobeerd en dan was het even minder maar kwam het in alle hevigheid weer terug.

Ondertussen heb ik een heel slecht gevoel en de volgende de echo lijkt zover weg. ik kan niet rustig worden en bel met het ziekenhuis waar ik onder controle sta. Ik mag vanwege ongerustheid komen en op de echo met 9 weken is alles goed gelukkig.

De hierna volgende echo is een termijn echo van 10,5 week en ook hierop was alles goed, de baby groeide volgens schema ondanks dat ik veel spuug en niet veel binnenhoud. Ook met 14 weken weer een echo gehad en ook daarop was alles goed en was de baby weer gegroeid en gek genoeg ben ik elke keer weer verrast dat het goed is.

Tijdens de pretecho laten we een geslachtsbepaling doen, het word een meisje! Ik heb altijd gedroomd van een dochtertje (ook al is een zoontje net zo welkom) en wat was ze bezig in mijn buik ze kon geen moment stil liggen en ze had de hik. O, wat waren we trots op ons meisje.

Maar hoe trots en blij ik was, het was van korte duur. Het gevoel dat er iets mis is bekruipt me steeds. Ik was inmiddels 17 weken en ik had geen buik, spuugde nog steeds en was inmiddels 4,5 kilo lichte. Ik kon me eigenlijk alleen maar zorgen maken. In week 18 voelde ik haar schoppen en dat werd elke dag meer, eindelijk groeide het vertrouwen in mijn baby en dat alles goed zou komen

Eind 2016 kreeg ik de GUO (als je zwanger raakt via icsi krijg je een uitgebreidere echo dan normaal met 20 weken) en ik was zo zenuwachtig want ondanks dat ik haar goed voelde was de bezorgdheid terug. De echo begon goed en ze vertelde er van alles bij, tot ze bleef hangen bij het hartje en dit keer op keer opnieuw beluisterde. Ze ging steeds terug naar hetzelfde stukje.. Ze deed het licht aan en zei; “Ik ben bang dat ik een ernstige afwijking zie”… Ik herinner het moment als gisteren mijn adem stokte en ik voelde mijn lijf verslappen en was compleet in shock!!

Hier was ik dus de hele tijd al zo bang voor…..

Liefs,

Pien

Sharing is caring!