Wat is dat toch een rotgevoel; “achter blijven”. Links en rechts ingehaald worden door hen bij wie het wel lukt.

De druk stijgt en bij iedere nieuwe geslaagde poging (die niet de mijne is) denk ik dat mijn kansen kleiner worden want dat zeggen de percentages. En dat triggert iets in mij, die cijfertjes jagen me op en slaan me neer. Ik word bang en zenuwachtig.

Deze gevoelens overschaduwen heel mijn functioneren, mijn zelfbeeld & mijn incasseringsvermogen. Ik raak uitgeput, geïrriteerd, gefrustreerd en steeds bozer. Alles gaat achteruit, lichamelijk en geestelijk; mijn reactievermogen vertraagd, concentreren gaat nauwelijks.

Als een bezetene zoek ik naar ambities die ik nooit had, naar levenslust, hobby’s, vermaak en entertainment, spit ik boeken door op zoek naar antwoorden of dan tenminste rust. Praat met lotgenoten, bezoek artsen en therapeuten. Alles om deze leegte mee op te vullen maar de leegte geeft alleen maar meer echo zodat ik mij nog beter bewust van haar ben. Ik ben hyper en mn bio-klok ook. tik tak tik tak.

De pijn en onzekerheid worden ondragelijk. Soms vermijd ik oogcontact, mijn ogen verraden te veel.

Dit is mijn leven niet… Dit ben ik niet… Waar ben ik gebleven? Alles is veranderd.

En dan knak ik. Ik breek. Ik huil als een wolf, diep en donker.

Leeg val ik in slaap om met ogen dik als autobanden te ontwaken, uit een nacht zonder dromen terug in de werkelijkheid.

 

2012, 40 jaar, MB

Sharing is caring!