Een nieuw record luteale fase: 15 volle dagen!!!? Ok, hormonen nemen, is valsspelen… Maar in dit spel is het resultaat belangrijker dan de regels (sorry voor de woordspeling)!? Clomid en Duphaston hebben dus eindelijk eens voor een twee weken lange wachttijd gezorgd. Vanmorgen mocht ik bellen voor het resultaat van mijn bloedtest van gisteren. Net voor ik ging bellen zijn de rode duiveltjes dan toch opgedoken. Onnodig te zeggen dat het resultaat negatief was. Uiteraard was dat weer een grote teleurstelling, maar ik begin vol hoop aan een nieuwe kans. Ik vind het nu wel even fijn dat de gynaecologe het verloop van mijn cycli mee opvolgt. Als een partner-in-crime, zij vanuit medisch standpunt, ik vanuit mijn eigen aanvoelen. Maar beiden met hetzelfde doel.

Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik eigenlijk niet zo veel bijwerkingen had de vorige cyclus. De Duphaston vond ik prima te verdragen. Geen overdreven vermoeidheid, geen opgeblazen buik, geen gespannen borsten, geen emotionele buien (alle, toch niet meer dan anders? ), geen andere rare of vervelende symptomen. Ik voelde me eigenlijk tip top. Niks last van mijn gewoonlijke PMS. Ik verwachtte me aan het ergste en dat bleek helemaal niet nodig.

Onder impuls van manlief ben ik een aantal weken geleden terug beginnen joggen. Jarenlang behoorde een rondje in het park lopen tot mijn routine. Tot ik een paar jaar geleden flauwgevallen ben en mijn sleutelbeen gebarsten was. Toen moest ik een aantal maanden schokken vermijden. En sindsdien ben ik nooit terug echt in conditie geraakt. Bovendien lees je op internet van alles dat intensief sporten tijdens de luteale fase afgeraden wordt. Ik ging af en toe nog wel eens lopen tijdens het eerste deel van mijn cyclus, maar dan weer niet na de eisprong. Nu veeg ik mijn botten eraan, luteale fase of niet, ik hou me aan het trainingsschema! Terug meer bewegen doet me goed, leve de endorfines!

Liefs,
Elle

Sharing is caring!