De afgelopen week heb ik constant nachtmerries en overdag voel ik me net zo beroerd als in mijn droom. Wanneer verdwijnt die angst nou eens?

De angst dat je nooit komen zou is nu veranderd naar dat je me afgenomen kan worden door alle gevaren van het leven. Geweld, ziekte of ongeluk liggen op de loer. Ik houd je constant bij mij, durf je niet uit het oog te verliezen. Ik laat het winkelwagentje met jou daarin niet staan en loop nooit eventjes weg. Je bent altijd in mijn zicht. De enige die op mag passen is mijn moeder. Ik durf je niet achter te laten bij hen die gaan freewheelen met de opvoeding die ik in gedachte heb voor jou.

Never in hell dat ik je alleen laat in de auto, zelfs als ik moet tanken word ik lichamelijk onpasselijk van dat idee. Ik ben als de dood dat iemand je meeneemt en dat komt terug in mijn dromen; ik droom dat je ineens weg bent en dan zoek ik alle straten door ‘Waar ben je?” Net als de tijd dat je er nog niet was, alleen nu met een beeld van wie je bent. Mag ik hierover praten of moet ik gewoon mijn kop houden en niet zeuren nu ik eindelijk moeder ben?! Je zou haast denken dat ik niet geniet, nu ik eindelijk moeder ben maar dat is zeker niet waar. Ik ben dankbaar voor elke scheet die ik mag meemaken van dit wonderschone kind.

Zou het een trauma kunnen worden als het krijgen van een kind zoveel drama kent en zo rampzalig lang duurt? Hoe doen zij die eindelijk moeder werden dat? Zijn zij overbeschermd over hun kind? Hoe schudden zij de MMM van zich af?

Of zeg je; “Joh, dat is doodnormaal! Daar hebben alle moeders last van! Ik zou het graag weten.

Ze zeggen dat je de helft van de jaren moet nemen van de gebeurtenis om er over heen te komen. Als dat zo is, dan heb ik nog 6 jaar te gaan en heb ik er 2 achter de rug.

Melany

Sharing is caring!