Het is even geleden dat ik een blog heb geschreven. Niet omdat ik het niet wou, maar omdat mijn leven behoorlijk op zijn kop staat sinds de 2e IUI poging. Was het in mijn vorige blog nog spannend of de IUI door kon gaan, zitten we nu in een hele andere fase van ons leven.

De IUI kon gelukkig doorgaan en na 2 lange weken wachten mochten we op 1 november 2016 (wat de verjaardag van mijn lieve oma was) een zwangerschapstest doen. De nacht ervoor kon ik niet slapen, ik werd steeds wakker en wilde het liefst midden in de nacht een test doen. Maar toch gewacht tot 7:30 uur ‘s morgens en toen gaan testen, wat was ik nerveus. Voor mij duurde de test te lang en die schat van mij had de brui er al aangegeven. Totdat ik hem riep en zei “Lieverd, ik zie 2 streepjes”… Hij rende terug naar de badkamer en hij zei; “Ik zie ze ook!

Wij waren zo stomverbaasd dat ik gelijk nog een test erachteraan gooide en ook daar verschenen 2 streepjes! “WOW ik ben zwanger”, zei ik, we krijgen een kindje! Gelijk onze ouders gebeld, zusjes en broertjes! Iedereen was door het dolle heen! Daarna mijn 2e beste vriendinnen gebeld want ik was zo overdonderd! Eén van hen barste in tranen uit en zette haar kind in de auto en kwam er aan. Net als mijn vader die zat ook binnen een uur bij ons op de stoep. ‘S avonds kwam mijn zusje met een enorme teddybeer aanzetten en kregen we bloemen van mijn ouders en de beste vriend van mijn man! We werden overladen met cadeaus de eerste weken, en ook heel veel kaartjes. Toch vonden we het enorm spannend hoe het zou gaan.

Eind november hadden we de eerste echo toen ik 7 weken zwanger was. Ondertussen had ik totaal geen energie meer en kwamen de wel bekende kwaaltjes van een zwangerschap om de hoek zetten (geen eetlust, bekaf). De dag voor de echo, terwijl mijn moeder op de thee was, verloor ik wat bloed en was ik totaal in paniek… Nee toch! Het zou toch niet mis gaan? Dus gelijk het ziekenhuis gebeld en ze zeiden; “Zolang jij geen kramp hebt zal het oud bloed zijn, wat je baarmoeder afstoot”. Ik probeerde de zuster te geloven, maar vervolgens deed ik die nacht geen oog dicht en was ik op van de zenuwen voor de eerste echo.

Toen onze vaste verpleegkundig specialist ons naar binnen riep, wilde ik zo snel mogelijk de echo en voordat ze iets kon zeggen zagen we zelf een kloppend hartje! Gefeliciteerd zeiden ze tegen ons! Dus we gingen met een mooie echo van onze koffieboon naar huis.

5 december moest ik weer naar het ziekenhuis voor de eerste afspraak met de verloskundige. Vanwege mijn OCS en medicijnen blijf ik onder begeleiding in het ziekenhuis i.p.v. bij een plaatselijke verloskundige praktijk.
Het gesprek ging goed en we kregen snel een echo. Onze koffieboontje had inmiddels al een soort van armpjes en benen! En was lekker bewegelijk. Door naar de zuster om bloed te prikken en gauw een afspraak maken voor de volgende keer.

Inmiddels was ik 11 weken zwanger en kon ik voor het eerst naar de huisarts met serieuze pijnklachten in mijn heup/bil. Die verwees mij door naar een fysiotherapeut. Daar werd al snel duidelijk dat ik een beginnende vorm van Ischias heb… Ai… da’s vroeg in de zwangerschap. Dus ik moest het rustig aan gaan doen, huishoudelijke taken uit handen geven en minder fotoshoots inplannen. Daar baalde ik wel van, maar ik wilde mijn lichaam ook niet verder belasten. Dus toch maar aanpassingen in gaan plannen.

2 januari mochten we weer naar het ziekenhuis. Inmiddels 13 weken zwanger. Ik kreeg voor het eerst een echte echo, zoals ik dat zelf noem, via de buik. Wow wat bijzonder i.p.v. inwendig. En ja hoor daar was onze ukkepuk! Druk aan het trappen en volgens papa in spé aan het duim zuigen. Inmiddels echt geen koffieboontje meer.

Ondertussen ben ik nu 15 weken zwanger en moet ik volgende week weer naar het ziekenhuis. Ik blijf het elke keer spannend vinden als we weer heen gaan, door alles wat je mee hebt gemaakt in de Medische Malle Molen, komt het genieten veel later op gang. En ben je bij alles bang om dit mooie wonder te verliezen en wil je steeds het bewijs zien dat het goed gaat. Het genieten gaat wel een stuk beter dan in het begin en zo langzaam aan beginnen we dingen te kopen voor de kleine.

Ik ben weer erg benieuwd naar de echo van volgende week! Was het maar weer zo ver!

Liefs,
Henriette

(34) getrouwd met Martin (32), 6 jaar ongewenst kinderloos, onverklaarbaar subfertiliteit, OCS, IUI, student fotografie

Blog 1
Blog 2

Sharing is caring!