Na een stop van 2 maanden om te kunnen bijtanken, zijn we inmiddels weer begonnen met onze 2e IUI poging. Ik wilde niet zoveel last hebben van mijn angstaanvallen en had de week voordat ik naar het ziekenhuis moest mij al goed gehouden aan de 3 R’s. Op tijd naar bed, vroeg er uit, een ritme overdag qua mijn werkzaamheden. En reinheid door heerlijk te ontspannen en weer te genieten van sporten. Ik zit op Jazzdance en Salsa en ik merkte dat die heel ontspannen werkte.

Maandag 10 oktober was onze eerste afspraak in het ziekenhuis voor de echo. Ik merkte dat ik veel beter in mijn vel zat en dat ik lang niet zo gespannen was als toen we de vorige keer waren gestart met de IUI. Natuurlijk waren daar de normale zenuwen want je bent toch gespannen hoe alles eruit ziet. Toen de verpleegkundig specialist ons riep dat we aan de beurt waren, hebben we eerst even gepraat over hoe het nu met mij ging. Ik gaf aan dat de 2 maanden rust mij goed hadden gedaan en mijn man vertelde trots dat ik zo goed bezig was met de 3 R’s. Na ons gesprek was de eerste echo.

Helaas was het resultaat niet wat we hoopten…mijn baarmoederslijmvlies was in plaats van 3mm (vorige IUI) nu 9,5mm. Dit was een teleurstelling, want we mochten nog niet beginnen met de Menopur. De verpleegkundig specialist zei dat ze moest overleggen met de gynaecoloog om te kijken wanneer ik terug moest komen omdat het waarschijnlijk geen zin meer had om deze cyclus te starten. Enigszins teleurgesteld ging mijn man naar zijn werk en ging ik naar huis. Wat duurde het wachten op het telefoontje onwijs lang…

Eindelijk om 13:45 uur belde het ziekenhuis. Ik moest woensdag terug komen voor nog een echo en ze hoopte dat ik nog wat bloedverlies zou hebben zodat de baarmoederslijmvlies wat zou slinken. Gelukkig vloeide ik die dag toch nog wat dus positief was. Dinsdag was het vloeien zo goed als gestopt, ik baalde enorm. Ik dacht nou we gaan morgen echt voor niks naar het ziekenhuis.

Woensdag was daar en ik had me voorgenomen er maar van uit te gaan dat de echo tegen zou vallen en dat de IUI niet door zou gaan. Toen we aan de beurt waren, viel het helemaal niet tegen! Mijn bms was geslonken van 9,5mm naar 3mm! Wat waren we blij! De verpleegkundig specialist gaf ons een GO! Dus het spuiten kon beginnen. We moesten die vrijdag weer terug komen, want mijn follikel was al 11,2mm. Ze had het idee dat het ineens heel snel kon gaan groeien.

Vol goede moed begon ik met spuiten, ik zag er niet zo tegen op als de vorige keer. Alleen wel bang (OCDér dat ik ben) voor de reactie van mijn lichaam. Maar ik wilde het dag voor dag nemen en maar kijken hoe het ging. De eerst spuit ging niet van harte en ik prikte eerst mis. We moesten ook ff weer alle paperassen erbij hebben om ff weer te kijken hoe het ook al weer moest. We doen dit altijd samen, mijn man maakt de spuit klaar en laat mij daarna alleen, zodat ik in alle rust de spuit kan injecteren. We proberen zoveel mogelijk samen te doen, alle bezoekjes gaat hij mee. Wij zijn een team en dit is onze wens en doen dit samen! Zo staan we er in. En we hebben gewoon mazzel dat mijn man zijn werk heel flexibel is en dat hij mee kan naar het ziekenhuis.

Vrijdag was aangebroken, zou de follikel groot genoeg zijn zodat zaterdag de inseminatie is? Helaas de follikel was maar 1mm gegroeid. Dat moest ik ff verwerken voor mezelf. Maandag moeten we dus weer naar het ziekenhuis…afwachten wat ze gaan zeggen. Ik hoop dat het dan groot genoeg is zodat we dinsdag de IUI hebben. Inmiddels ben ik net een minivariant van Joyce van Divorce…ik jank om alles wat maar emotioneel. En mijn buik voelt wat beurs aan. Maar we gaan door, dag voor dag!

Liefs,
Henriette

33 getrouwd met Martin (31), 5 jaar ongewenst kinderloos, onverklaarbaar subfertiliteit, OCS, IUI, student fotografie

Afbeelding “Lovers by Nutti”

Sharing is caring!