Vreselijke verdrietige moeilijke tijden na ons miskraam. Maar toch moet je gewoon door. Nu wij zwanger zijn geweest is ons kinderwens nog sterker aanwezig dus samen er gewoon weer tegenaan. Na dik een half jaar is er nog niks gebeurt. De stap gezet om naar de huisarts te gaan. Verhaal gedaan en werden gelijk doorgestuurd naar een gynaecoloog in het Waterland Ziekenhuis te Purmerend.  Dr. De Wit. Ook daar ons verhaal gedaan en kwamen we met veel moeite in aanmerking voor de standaard onderzoeken. Mijn man kreeg een zaadonderzoek en ik het onderzoek van het doorspuiten van mijn eileiders. Vond het een vreselijk onderzoek en het ging uiteraard ook niet in ene goed. Alles zag er gelukkig goed uit, alleen 1 eileider spoelde niet al te best door maar dit kon geen kwaad volgens onze arts. Na dit alles weer hoop want wie weet lukt het na dit onderzoek vrij snel. Zegt men. Deze maanden weer even voor goud was onze insteek.

Januari 2013 De uitslagen van de onderzoeken zijn aangekomen en we hebben een gesprek bij onze gynaecoloog in de spreekkamer. Zoals wij al dachten zowel het zaad als het doorspoelen van de eileiders was gelukt en dus niks aan de hand. Geen mogelijke oorzaak waardoor het niet lukt. Jullie mogen nog 3 maanden gaan proberen, is er dan nog geen zwangerschap gaan we een kijkoperatie (laparoscopie) plannen . Na 3 maanden uiteraard nog niks. Kijkoperatie gepland en gehad maar ook geen gekke dingen gezien. Alles ziet er gewoon goed uit. En nu? …. Dit werkt zo niet langer dus is IUI de eerste stap.  Ergens in oktober/november mogen we starten met IUI-behandelingen. Zo spannend en eng allemaal want nu stap je echt samen de mmm (medische malle molen ) in.

Erg wennen allemaal.  Het spuiten,  dat potje met dat zaad afleveren bij gewoon maar een balie waar je normaal komt om bloed te prikken. Constant die benen wijdt en dat koude echoapparaat weer die doos in. De inseminatie met de eendenbek erbij. Dat alles op een rijtje. Wat een ellende allemaal aan dat lichaam en wat kost het psychisch een boel energie. Helaas, 2 weken na de eerste IUI-poging werd ik gewoon weer ongesteld. Wat een gigantisch grote teleurstelling,  wat een verdriet.  Gesprek met gynaecoloog nadat ik ongesteld was geworden.  Toch bleek het zaad niet helemaal goed genoeg te zijn voor IUI maaar… We gaan het nog 1 keer proberen. Als het zaad dan weer van deze kwaliteit is raad ik jullie aan om naar een ander ziekenhuis te gaan om daar verder te gaan met ivf, zegt de arts.  Oke, BAM! Bammm. Dat is hard. Moeten we even verwerken dit, maar we willen wel gelijk door naar IUI 2.

Weer spuiten, echo’ s, dat potje zaad wegbrengen, die eendenbek enz enz. Tijdens de inseminatie mocht mijn vriend zijn sperma zelf bij mij inspuiten.  5 dokters/ stagiaires om ons heen maar hij had er schijt aan. 3x diep zuchten en je gewoon overgeven. Vriendlief had zijn sapje bij mij ingespoten .. Heeel apart en bijzonder.  Was er nu van overtuigd dat het ging lukken.  Maar helaas naderde het einde van het jaar en werd ik gewoon weer ongesteld.. Volgens onze gynaecoloog zou toch aan het zaad liggen dat niet goed genoeg is om door te gaan met de IUI-behandelingen. Auwwwww. Veel pijn en verdriet want nu moeten we verder in een ander ziekenhuis en waarschijnlijk weer van voor af aan.

Deze blog is geschreven door:

Nathalie (30) getrouwd met Lesley (37), alle onderzoeken gedaan wat betreft de mmm, 1 spontane zwangerschap helaas geëindigd in een hele vroege miskraam, 2x iui, 2x pgd/ icsi, 2015 ECD met eigen donor, wandelen,  winkelen,  oppassen, mijn werk (bejaardenverzorgster) ook als mijn hobby.

 

Sharing is caring!