Soms overvalt het me ineens, het grote ondeelbare verdriet. Op zulke momenten verteert het me en slokt het me even helemaal op. Het is ook niet niks….

Zwanger worden, dat is niet zomaar voor iedereen weggelegd. Voor mij in ieder geval niet en ik ken veel meiden die ditzelfde mee moeten maken. Meestal kan ik er ontspannen mee omgaan, maar soms….. soms even niet!

Dan ben ik kwaad, verdrietig, jaloers…. ik jank mijn ogen uit mijn kop! Want wat doe ik verkeerd??! Ik ben gaan bewegen, ik eet supergezond, we gaan ontspannen om met seks, we zijn er niet teveel mee bezig, we zijn een leuk stel….we mankeren ook echt niks! Ik verwerk kilo’s avocado’s in smoothies terwijl ik avocado niet lekker vind. Ik kak al maanden pitjes zoveel lijnzaad verwerk ik in mijn dieet, de Tony’s karamel zeezout is uit dit huis verbannen en drop… ik weet niet meer hoe het smaakt ? Alle taarten en lekkers dat ik bak…ik proef er zelf niks van, want suiker is de vruchtbaarheidsduivel…

Het is ook moeilijk, ik heb het gevoel dat ik de enige ben die niet zwanger word (ik weet stiekem heus wel beter hoor). Ik heb zwangere zussen en dan is het wel heel dichtbij. Ze zijn ziek, zwak en misselijk en hoewel ik weet dat ze zich vreselijk beroerd voelen… af en toe kan ik ze wel door elkaar rammelen! Beseffen jullie dan niet dat ik al meer dan 10 jaar wacht op wat jullie nu hebben?! Maar dan bedenk ik me weer dat als ik zo misselijk zou zijn als zij, dat ik me ook klote zou voelen. Dan zou ik ook zuchten en puffen en nog eens een kokhalsje geven ? Sorry zussen… als ik soms even jaloers op jullie ben ? Ik ben echt enorm blij voor jullie en ook dat ik weer tante mag worden! Tante zijn is namelijk fantastisch ?

Toch is dit een ondeelbaar verdriet. Niemand, echt niemand weet hoe dit voelt….Wachten tot je mag beginnen met je eerste hormoonbehandeling. De hormoonbehandeling die je eigenlijk niet wil maar waar je ook niet snel genoeg mee kan beginnen. Hopen dat het na al die jaren wel ineens gaat lukken en dan het ziekenhuis bellen dat je ze niet meer nodig hebt…en dan word je toch ongesteld…

In de bijbel staat “Bid en je zal ontvangen”. Ik heb zoveel gebeden en ik weet dat velen met mij mee bidden (dank jullie wel!) Toch mag ik tot nu toe niet ontvangen. Wil God dan niet dat ik een kindje krijg? Daar geloof ik niks van! Ik geloof niet dat God er plezier in heeft dat ik zo verdrietig ben, ik geloof dat ik gewoon dat gevalletje statistische pech ben….

Mensen die de opmerking maken dat God een ander plan voor mij heeft… ik word er inmiddels pisnijdig van! Ik heb namelijk zelf het plan om moeder te worden! Wie zijn jullie om voor God te spreken? Of dat ik moet ontspannen…. ik ontspan al meer dan 10 jaar, andere vrouwen gillen al na 3 maanden proberen ? Geduld…hoeveel geduld moet ik nog hebben? Ik ben gewoon af en toe even heel verdrietig, ik huil even, ik vloek en schreeuw even….

Ik probeer mijn ondeelbare verdriet te delen, maar dat kan niet. Niemand weet hoe dit voelt en de vrouwen die het wel weten doen net als ik. “Het gaat wel.” zeggen we, we lachen vriendelijk en houden ons gevoel maar voor onszelf. Ik ben niet alleen, dat weet ik maar toch voel ik me soms eenzaam. De vrouwen die wel weten hoe het voelt praten ook niet, we willen niemand lastig vallen….

En weet je? Ik hoop ook dat niemand hoeft te weten hoe dit voelt, dit ondeelbare verdriet. Want ik gun dit niemand!

Bonsje

Sharing is caring!