Januari 2016 – Het wachten zit er bijna op. Word ik ongesteld of niet?

En toen kwam de beruchte vrijdag dat er ’s morgens nog niets aan de hand was, maar toen ik op mijn school voor die dag aan kwam en naar het toilet ging ik de eerste tekenen van ongesteld worden zag. Teleurstelling met de hoofdletter T en Verdriet met de hoofdletter V, dat was wat ik voelde. Echt zo niet leuk. Ik voelde mij toch hartstikke zwanger!

Na de teleurstelling kwam ook weer hoop. Ik was namelijk nog niet echt ongesteld geworden, maar alleen de voortekenen waren zichtbaar. Misschien was het wel een innestelingsbloeding en zou dit helemaal niet doorzetten? Dat iniminie-mensje was gewoon aan het kroelen met mijn baarmoederwand! Toch? Er gingen een paar dagen voorbij waarbij ik alleen die voortekenen zag en de ongesteldheid nog steeds niet doorzette. Tot de maandag na de beruchte vrijdag. Ik kon er echt niet meer om heen, ik was ongesteld! Opnieuw teleurstelling en verdriet, omdat de hoop stiekem mijzelf toch weer had gek gemaakt. Zo flauw en niet eerlijk dat je lijf al die tekenen laat zien en uiteindelijk denkt: nee, toch maar niet…

De teleurstelling kon echter niet lang duren, want ongesteld worden betekende ook weer actie. Ik moest namelijk de fertiliteitspoli bellen en aangeven dat het de 1e dag van mijn ongesteldheid was en dan zouden we weer worden meegenomen in het overleg of we een nieuwe ronde IUI mochten starten. Dus zo gezegd, zo gedaan. De verpleegkundige vroeg  nog aan de telefoon of ik wel zeker wist dat ik ongesteld was geworden. Ja, dit was overduidelijk!

Op deze dag besloten we ook dat ons avontuur over onze kinderwens echt openbaar moest worden. Nagenoeg alle familie werd op de hoogte gebracht (hetzij uit de eerste hand, hetzij uit overlevering :)). Het werd het onderwerp op verjaardagen van de familie. Ook mijn collega’s heb ik allemaal op de hoogte gebracht. Het was zo fijn om al die bemoedigende, liefdevolle en meelevende reacties te krijgen! Het gevoel er niet alleen voor te staan. Dat sleept je door de teleurstelling heen. Gelukkig kunnen we er allebei met humor over praten en vertellen we echt alles aan iedereen. Dat maakt dat zo’n heftig en zwaar avontuur toch hanteerbaar blijft. Dat wens ik alle stellen toe die in een kinderwens-avontuur zitten! Ik hoop dat het lezen van mijn blog zorgt voor herkenning en voor moed om je ook te laten steunen door zoveel mogelijk mensen.

’s Middags kwam het telefoontje van de poli. Op voor een nieuwe ronde IUI!

Liefs,

Maaike

Sharing is caring!