We zijn inmiddels bezig met onze laatste IVF en vandaag is het dan eindelijk zo ver.  Na 10 dagen hormonen te hebben gespoten en 1 echo te hebben gehad, hebben we vandaag onze 2de echo. Vandaag kunnen ze zien hoeveel eitjes er zijn mee gegroeid van de 11 die ze hadden gezien vorige week bij de echo. Bij ons is niet het probleem dat ik geen eitjes heb, maar dat er weinig  mee groeien.  Ik merk dat ik erg zenuwachtig ben, ondanks dat we een goed gevoel hebben over de kliniek en dat het net even allemaal wat anders gaat dan in ons vorige ziekenhuis . De angst overvalt me en ik ben bang dat er weer weinig eitjes zijn meegegroeid.  In dat geval krijgen we een escape IUI, maar dan is het hierna dus gewoon klaar. Want dit is de laatste keer dat we het gaan proberen. Ik doe voor we naar de kliniek in Eindhoven rijden nog mijn yoga oefeningen in de hoop dat dit wat rust geeft. Ik ben op van de zenuwen. Dit keer gaat mijn vriend mee. Hij moet vandaag zijn zaad inleveren. We komen aan in de wachtruimte en worden al snel geroepen. Ik ga liggen in de stoel met mijn benen in de beugels en hij ziet in totaal 11 eitjes in mijn baarmoeder zitten die zijn mee gegroeid. Ik kan het gewoon niet geloven. Mijn vriend staat naast me en houdt mijn hand vast en knijpt er zachtjes in en we kijken elkaar vol ongeloof aan. Ik heb wel een paar keer aan de arts gevraagd of ze echt allemaal zijn mee gegroeid. Hij verzekerd ons dat ze allemaal groot genoeg zijn om te prikken tijdens de punctie. Ik geef nogmaals aan dat we assisted haching willen en hij maakt hier een aantekening van in hun systeem. Daarnaast zet hij er bij dat ik het erg eng vind om de punctie te doen i.v.m slechte ervaring van de vorige keer en dat hij wil dat er een extra verpleegkundige bij is. Vervolgens vraagt hij of we nog vragen hebben en aangezien we die niet meer hebben nemen we afscheid. Ik ben blij met het nieuws van onze 11 eitjes, maar het dringt nog niet helemaal tot me door. We lopen weer terug naar de wachtruimte waar we wachten tot we worden geroepen door de verpleegkundige. We worden binnen 5 minuten geroepen. Ze verteld ons wat ons te wachten staat met de punctie en ze wil daarna mijn bloeddruk meten omdat deze op de dag van de punctie door de spanning hoger zal zijn, dus gaan ze uit van de bloeddruk die ik nu heb. Mijn bloeddruk is prima zegt ze. We krijgen een papieren dossier mee, waar in staat welke medicatie ik moet krijgen en schudden elkaar vervolgens de hand. Mijn vriend en ik lopen naar de apotheek. Ik geef het papieren dossier aan de vrouw achter de balie en we krijgen de laatste hormonen die ik nog nodig heb mee. Ik word vanmiddag gebeld of we de punctie over 3 of 4 dagen krijgen en aan de hand daarvan is mijn prikschema dan aangepast. Dit krijg ik dan in de middag netjes op de mail. Dan is het tijd om plaatst te nemen in de wachtruimte en wachten we tot mijn vriend word geroepen om zijn zaad in te leveren. Hij word geroepen door een man en loopt achter hem aan. De man laat het kamertje zien en geeft het potje aan mijn vriend. Als mijn vriend klaar is, kan hij het potje in een kastje plaatsen met een sticker er op, zodat hij niet met het potje over de gang hoeft te lopen, wat heel anders is dan bij ons vorige ziekenhuis, want dan liep je vanuit het kamertje inderdaad met je potje naar de balie. Dus ik vond dit wel  heel netjes geregeld zo en het lijkt me toch ook een stuk prettiger voor de mannen.

En daar zit ik dan in de wachtruimte, wetende dat hij bezig is zodat hij zijn zaad in het potje kan doen. Toen wij IUI deden bij ons eigen ziekenhuis mocht hij het thuis doen. Omdat het traject alles behalve romantisch is omdat het allemaal in een lab gebeurd, probeerde wij er altijd nog wat romantisch van te maken. We moesten het zaad altijd rond 8 uur inleveren en zette dan ruim van te voren de wekker. Zodra we wakker waren gingen beide douche en daarna trok ik altijd wat sexy aan  om hem op die manier op te winden. Het is dan niet helemaal zo als je zou willen, maar we deden het wel samen en dat was heel belangrijk voor ons. Toen we voor de eerste keer IVF gingen doen merkte ik dat ik het toch best lastig vond dat ik er niet bij was, maar het voelde ook niet fijn om mee te gaan in een kamertje in het ziekenhuis. Ik zou me toch erg opgelaten voelen en dat zou voor hem alleen maar averechts werk. Ik probeerde er niet te veel over na te denken. Ik weet dat hij niet vreemd gaat als hij op dat moment aan een andere vrouw denkt en dat we het doen om een baby te krijgen, maar toch voelt het niet fijn te denken dat hij opgewonden word van een andere vrouw. Of dit nou Jennifer Lopez is of Pamela Anderson normaal gesproken denkt je vriend aan jou tijdens de daad (als het goed is ;-)) en niet aan een andere vrouw. Gelukkig kunnen we hier heel open over praten en ik snap heel goed dat het onder tijdsdruk (want dat is toch wat je voelt als je zo´n hokje in gaat), lastiger is een fantasie in je hoofd af te spelen van ons samen dan dat je een filmpje bekijkt. Ik weet hoe meer hij ontspannen is en hoe meer opgewonden hij is hoe beter, dus wat maakt het dan uit aan wie hij denkt? Het gaat uit eindelijk om het eind resultaat en dat is dat hij zo goed mogelijk zaad heeft. Ik weet het met me hoofd, maar het voelt toch rot dat hij niet aan mij denkt. Hij voelde zich hier schuldig over omdat hij mij niet wil kwetsen, maar hij doet helemaal niks verkeerd. Ik vind het zo knap dat je klaar kan komen in een ruimte waarvan je weet dat er mensen zitten te wachten in een wachtruimte en die allemaal weten wat jij aan het doen bent. Ik denk dat ik dit zelf niet zou kunnen. Hij vroeg nog of ik het filmpje zou willen zien wat hij had bekeken, maar ik merk dat ik me dan alleen rotter zou gaan voelen. Ik ben blij dat we het er zo open over kunnen hebben, maar denk dat we het niet groter moeten maken door het filmpje samen te bekijken. Hij heeft ze ding gedaan, omdat het moet en ik weet dat hij van mij houdt en met mij een baby wil maken en  dat het allemaal minder romantisch gebeurd is dan niet anders. Ons moment is dan niet de bevruchting van onze baby, maar de terugplaatsing van onze embryo’s. Dit keer krijgen we er namelijk 2 tegelijk terug geplaatst. De terugplaatsing blijft een bijzonder moment. Het moment dat je op het scherm je embryo ziet en er een foto van mag maken en de terugplaatsing waarbij je via de echo ziet dat de embryo teruggeplaatst word in de baarmoeder. Het moment dat mijn vriend mijn hand vast houdt en de tranen over mijn wangen rollen omdat ik hier elke keer weer emotioneel van word en hij dan zachtjes in mijn hand knijpt en we elkaar liefdevol aankijken. Dit is zo intens en zo bijzonder moment dat het eigenlijk best romantisch is. Ik ben trots op ons en hoe we dit hele traject hebben door staan. Samen staan we sterk en samen gingen wij elke keer weer het gevecht aan. Het einde nadert en dat voelt fijn. Morgen prik ik voor de laatste keer een hormoon om onze eitjes te laten springen en over een paar dagen hebben we de punctie en de terugplaatsing. We zijn er bijna ..

Liefs,
Mabel

Lees hier deel 2
Lees hier deel 1

Sharing is caring!