Deel dit met jullie omdat ik weet dat er veel mensen zijn die nu weten wat ik voel….Afscheid nemen van ons DNA kindje. Het hele traject hebben wij gedeeld met de mensen om ons heen, maar deze keer, deze laatste keer met onze laatste embryo, was iets wat we samen wilde doen.

Het is erg moeilijk om elke x weer hoop te krijgen en vertrouwen dat het deze keer wel zal lukken, maar we zouden er helemaal voor gaan. Voor we de terugplaatsing kregen, moest ik 4x in 1,5 week naar het ziekenhuis voor een echo om te kijken hoe groot mijn eitjes waren. Na een heleboel echo’s en ovulatie testen wisten we wanneer mij eisprong zou plaats vinden en toen werd het spannend of ze wel plek hadden bij het VU op het moment van mijn eisprong. Als ze geen plek hebben op dat moment, heb je pech en moet je een maand wachten om te kijken of er dan wel plek is. Gelukkig ze hadden plek!! En dan moest ik weer prikken in mijn buik. Dit keer om de eisprong te “timen” met de terugplaatsing. Zal dit dan de laatste keer in mijn leven zijn dat ik mezelf moet prikken?

En dan werd onze 5 dagen oude embryo uit de vriezer gehaald. Nu was de vraag, gaat deze wel goed ontdooien of bellen we de volgende dag en is deze niet goed ontdooit en zijn we onze laatste embryo kwijt. Toen we belden hebben we een gat in de lucht gesprongen, wat waren we blij en die middag hadden we dan eindelijk de terugplaatsing. Tot nu toe zat alles mee!

De terugplaatsing was onwijs mooi. Ze maakte een echo, mijn vriend hield mijn hand vast en toen het ingebracht was zag je een flits. Wij noemde dit het/ons levenslicht. De tranen ronde over mijn wagen, hij kneep in mijn hand, wat een mooi moment en we waren gewoon weer zwanger! En dit keer was het ons geheim. Hoe leuk zou het zijn om iedereen te verrassen, dat we over een paar weken zwanger zijn.

Ik was met momenten misselijk, hoofdpijn, borsten waren gevoelig, krampen in onderbuik, mood swings. Voelt zo dubbel; het geeft hoop, maar tegelijk zegt een stem in je hoofd dit heb je allemaal al eerder gehad. Je telt de dagen af tot je eindelijk mag testen en dan….word je om 3:30 uur wakker om te plassen. Ik was al een paar keer wakker geworden omdat ik kramp had in mijn onderbuik. Zou dat dan de innesteling zijn? Ik ben vandaag 3 weken en 6 dagen zwanger, het is toch echt te vroeg voor een menstruatie, maar helaas… De eerste druppels bloed veeg ik af. Ik voel me verdoofd en lig in bed naar het plafond te staren. Dit kan toch niet? Ik voel me niet verdrietig maar leeg. Na een tijdje besluit ik naar beneden te gaan. Ik zit op de grond, de katten komen zoals elke ochtend met mij knuffelen, maar voor het eerst kan ik daar niet van genieten. Ik voel me leeg.

Ik besluit nog een keer naar de wc te gaan en weer een paar druppels bloed. Een stem zegt nog in je hoofd, misschien is het wel innestelingsbloed, maar ik weet dat het altijd zo begint en eindigt in een menstruatie en alle hoop dat het misschien een innesteling kan zijn is weg. Onze embryo van 5 dagen en misschien wel ouder is weer afgestoten en zal vandaag mijn lichaam weer verlaten. De tranen beginnen te vloeien en ik besluit ……. nog even te laten slapen, voor ook zijn wereld weer instort.

Al van kleins af aan heb je de droom ooit de ware te ontmoeten en dan samen een kindje te krijgen. De uiting van jullie liefde een combi van jullie samen. Een kindje met jou neus en zijn kin, jouw haar en zijn lange wimpers. Vandaag is niet alleen de dag, dat we afscheid nemen van onze embryo, maar ook van de droom dat het een kindje zou zijn van ons samen. Ons kindje zal nooit onze DNA hebben. Ik zal nooit iets van mezelf herkennen in het uiterlijk van ons kind. De wereld om ons heen staat stil, terwijl de babyshowers, verhalen over kinderen, vriendinnen die zwanger worden gewoon door gaat.

En toch is er nog een sprankeltje hoop. Dankzij onze eiceldonor is dit niet zoals we vorig jaar dachten het einde, maar alleen het afscheid van ons DNA kindje. We kunnen nog steeds een kindje krijgen samen, dankzij de bouwsteen van onze donor zoals ze dat zo mooi noemt smile-emoticon De baby zal in mijn groeien, ik zal de baby voeden via de navelstreng en mijn bloed samen delen, we zullen de echo’s hebben, waar we altijd over dromen, ons kindje voelen schoppen en ik zal zelf het kindje mogen baren en de borst mogen geven. Ik zal zeker dingen herkennen van mezelf in het kind. Niet in het uiterlijk, maar in zijn of haar gedrag. Het belangrijkste is de liefde en de opvoeding die je (mee)geeft aan het kind en niet je DNA. De liefde die wij nu al voelen voor ons ongeboren kind stroomt nu al bij ons over, dus of ons kind genoeg liefde zal krijgen maak ik me niet zo’n zorgen over. We zijn dankbaar dat ons avontuur hier niet eindigt. Het enige wat hier eindigt is het feit dat ons kindje nooit onze DNA zal dragen…

En toch voelt dit als een afscheid. Afscheid van onze embryo, afscheid van onze kort duurde zwangerschap, afscheid van het feit dat ons kind niet uitgerekend is op 18 november, maar er helemaal niet meer is. Afscheid van de gedachte papa en mama te mogen zijn en afscheid van het feit dat ons kindje nooit mijn DNA zal dragen…en wat doet het toch onwijs veel pijn..Het zal tijd nodig hebben, om ook dit weer een plekje te geven…

Meer lezen van Mabel doe je hier.

Sharing is caring!