We hadden besloten om deze terugplaatsing niet te delen met vrienden en familie en ook niet op de groep, maar dit echt met elkaar te delen. Ik vond de beslissing wel lastig, omdat ik juist ook heel veel steun haal bij de mensen om ons heen en op de groep, die je als geen ander begrijpen en mee leven. Ik heb meerdere fijne contacten via mijn groep en zo ook met een hele lieve meid die ook bezig is met IVF. Ik heb het gevoel dat we elkaar echt kunnen steunen en er voor elkaar kunnen zijn, wat heel fijn voelt. Na dat ik de miskraam had gehad en zij ongesteld was geworden na een terugplaatsing en ze ook besloot om de volgende poging voor haar zelf te houden, besloten we om deze keer samen te gaan doen. Onze cyclus liepen bijna tegelijk wat het extra bijzonder maakte. Ik heb hier heel veel steun aan gehad, omdat het toch anders is om het met een vrouw te delen dan met een man.

Ik merk aan mijn vriend dat hoe langer we bezig zijn, hoe moeilijker hij het vind om nog positief te denken en het lastig vind om het er weer over te “moeten” hebben. Ik snap hem heel goed en weet dat dit zelfbescherming is omdat de kans er weer in zit dat we weer een klap krijgen. Daarnaast gaan mannen denk ik er anders mee om dan vrouwen. Ik heb het juist nodig om het er over te hebben en weer hoop te krijgen voor ik weer begin aan een nieuwe poging. Ik moet er weer in vertrouwen en geloven dat het toch een kans is en het echt kan dat ik zwanger word en dat is precies wat ik kon vinden bij haar. Mijn vriend en ik hadden besloten om gelijk na de miskraam weer te proberen als ik ongesteld was geworden. Hier zat ongeveer 5,5 week tussen. Ik had namelijk goeie verhalen gehoord om gelijk na een miskraam nog een keer te proberen omdat je baarmoeder dan helemaal “klaar” is voor een zwangerschap omdat je al zwanger bent geweest. Ondanks dat ik me nog niet helemaal klaar voelde, besloten we toch om het te doen.

De acupuncturist gaf aan dat mijn lichaam echt een klap had gehad van de miskraam en dat ze veel stress voelde bij mij wat ook klopte op dat moment en ik heb tot nu toe altijd haar advies opgevolgd, omdat ik haar hier helemaal in vertrouw. Haar theorie is juist om na een miskraam 3 maanden te wachten omdat het echt even moet herstellen en weer helemaal in balans moet komen. Wat helemaal tegenstrijdig is met het verhaal om het juist gelijk weer te proberen na een miskraam. Voor het eerst besloot ik niet naar haar advies op te volgen maar toch bij onze beslissing te blijven om het wel gelijk na de miskraam de terugplaatsing te doen. Ik werd er wel onzeker van, omdat ik zelf ook het gevoel had nog niet helemaal klaar te zijn, maar ik had nog even voor de terugplaatsing om me hier op voor te bereiden en zo veel mogelijk te ontspannen. Ik ging elke week naar de acupuncturist en beloofde haar de stress in mijn privé leven zo veel mogelijk los te laten. Ik begon het hele huis schoon te maken met Palo Santo wat ook wel heilig hout genoemd wordt. Ik reinigde denkbeeldig en met het heilig hout al het verdriet van de afgelopen jaren wat in huis was door het traject en alle negatieve gevoelens en stress die er was. Ik reinigde onze katten, mijn vriend (zo lief dat ik dacht mocht doen) en mezelf waarbij ik vooral mijn baarmoeder reinigde wat voor mij fijn voelde na de miskraam. Even los van of het werkt of niet het gaf mij op dat moment steun en het hielp mij meer los te laten en te ontspannen.

Ik besloot ook naar een osteopaat te gaan waar ik 2 keer per week heen ging en deed fanatiek elke dag mijn fertiliteit yoga. Toch bleef ik momenten krijgen dat ik stress en paniek voelde omdat we nog maar 3 cryo’s hadden (en het voor ons hierna op houdt) en me af vroeg of we wel een goeie keuze hadden gemaakt om het gelijk nu te doen. Ik heb hier heel erg mee geworsteld, maar wist ook dat als we dit niet zouden proberen we ons altijd zouden blijven afvragen of het niet was gelukt als we het wel gelijk na de miskraam hadden gedaan. Het was onwijs fijn om op die momenten niet alleen steun te vinden bij mijn vriend, maar ook bij een vrouw die mij weer geruststellende en mij de kracht gaf en vertrouwen om door te gaan. Het voelde echt alsof het zo moet zijn dat we elkaar hebben gevonden en we spraken (en nog steeds) elkaar elke dag. We fantaseerde samen over hoe het zou zijn om samen zwanger te zijn en hoe we dan tegen elkaar zouden gaan “klagen” over kwaaltjes. We steunden elkaar als de hoop even weg was en vooral in de wacht weken. Het was heel bijzonder om dit samen te delen. Vooral omdat we bijna tegelijk echo´s hadden en er 4 dagen tussen onze terugplaatsing zat en er dus 4 dagen zat tussen onze test datum. We leefde zo onwijs met elkaar mee en het was zo fijn om dit als vrouwen onderling met elkaar te delen. De echo´s, foto´s en filmpjes van onze baarmoeder waarbij je ziet dat de embryo wordt terug geplaatst. Het voelde voor ons beide alsof het nu gewoon zo moest zijn. Samen gingen we dit avontuur aan en samen zouden we rond dezelfde tijd bevallen van een gezond mooi kindje en die gedachte gaf ons hoop.

Helaas bleef het bij fantasie gedachtes, want de eerste buikpijn kwam al en bruin bloed bij het afvegen of was het dan toch innestelingsbloed en pijn wat ik had? Je blijft hopen, maar diep van binnen vrees je weer voor het ergste, maar dan zet het niet door. Er komt geen bloed, maar de buikpijn blijft wel. Mindfucking noem ik dat. Om gek van te worden. Komt het nou wel of niet? Is er nou wel of geen hoop meer?? De hele dag kwam er niks en de nacht ook niet, maar uit eindelijk de dag er na in de middag vielen de eerste druppels bloed weer in de pot. Ik voelde me alleen maar verdoofd, weer niet gelukt en als een robot ging ik verder met mijn dag. Ik was op dat moment gelukkig thuis en mijn kat bleef om me heen dralen en aandacht vragen. Ik wilde met rust gelaten worden, maar vond het ook zielig. Ik zakte door mijn knieën heen en alsof hij voelde of net had gehoord dat mijn hart net weer was gebroken, begon hij mij intens te knuffelen. Ik liet me zakken op mijn billen en zat op de grond en begon vreselijk te huilen. Ook deze poging was weer niet gelukt en de kans dat ik mama zal worden wordt steeds kleiner en die gedachte maakt het zo onwijs zwaar.


Liefs,
Mabel

Sharing is caring!