Onze droom… Net als ieder jaar besloten mijn  man en ik om ook de laatste week van 2012 er samen lekker op uit te gaan. Samen genieten en ontspannen. We reisden af naar Duitsland! Op dat moment woonden we al vijf en een half jaar samen en kenden we elkaar al bijna acht jaar. Op oudejaarsavond kwam mijn grootste droom uit; Rob vroeg mij om precies 12 uur ten huwelijk. Dolgelukkig en blij, ons nieuwe jaar kon niet beter beginnen!

Ik heb namelijk altijd gezegd dat ik eerst wilde trouwen, voordat we een gezin zouden beginnen (tsja, zo makkelijk dacht ik er toen over). Als je dan steeds ouder wordt, dan beginnen ‘de eierstokken wel regelmatig te rammelen’ bij het zien van al die lieve baby’s om je heen. Voor Rob had het allemaal nog niet zo’n haast; onze tijd kwam nog wel. Eindelijk konden we onze grote dag gaan voorbereiden. Op 27 september 2013 beleefden we een geweldige dag. De zon scheen. We trouwden op het strand en in een geweldig mooi klein kerkje. De liefde werd gevierd met een enorm feest! We werden die dag omringt door lieve vrienden en familie. Alles waar ik altijd van gedroomd had! Samen hadden we besloten om na het trouwen meteen te gaan voor gezinsuitbreiding. Als pasgetrouwd stel geen moeilijke opgave om er voor te gaan. Iedere maand spanning of het raak was, maar helaas… Een ruim half jaar verder werden de romantische avondjes wat meer geplande avondjes. De ovulatiesticks bepaalden onze ‘romantiek’ tussen de lakens. Overal waar het kon las ik over het bevorderen van zwanger worden. Helaas zonder effect, er volgden regelmatig zwangerschapstesten onvervuld in de prullenbak. Na een jaar begon ik me toch wat zorgen te maken. Rob had nog steeds alle vertrouwen. Het komt goed zei hij dan. Ik begon me vooral zorgen te maken, omdat mijn gewicht bepaald niet gezond is en dat misschien wel een belemmering zou kunnen zijn. Ik zou het mezelf nooit vergeven als we daardoor niet zwanger zouden worden. Ook op het werk was er de afgelopen tijd veel gebeurd en ik zat tegen een burn-out aan. Mijn persoonlijke problemen en opkomende burn-out heb ik samen met een psycholoog aangepakt en daardoor ben ik sterker geworden. Ook werd het tijd om de strijd met mijn gewicht aan te gaan. Ik heb me ingeschreven bij een personal trainer. Wekelijks ging ik samen met hem aan de slag. Heerlijk een uur lang volledig worden ‘afgebeuld’ gaf me een voldaan gevoel (en een weekend vol spierpijn 😂). Maar ook mijn persoonlijke issues kon ik goed met hem bespreken. We werden (en zijn) echt maatjes. Mondjes maat gingen er wat kilo’s van af. Maar helaas ik ben een echte lekkerbek, dus makkelijk was het niet. Ik had dan ook regelmatig een terugval en was echt aan het jojoën. Ook geestelijk werkte het allemaal niet echt mee, omdat ik enorm bezig was met zwanger worden.  Om mij heen werden vrienden, collega’s of familieleden (in mijn ogen) vanuit het niets zwanger. En bij ons ging er keer op keer een maand voorbij waarin het niet gelukt was. Steeds weer de teleurstelling. Al vraag ik me af of die teleurstelling altijd door iedereen werd opgemerkt, aangezien ik van mezelf best positief ben ingesteld en vooral mijn vrolijke kant laat zien.

Langzaamaan begon mijn familie en enkele vriendinnen ook aan te geven dat het misschien wel goed was om eens naar de huisarts te gaan. Ze zagen mijn grote onvervulde wens. Ook Rob dacht dat het goed was om eens naar de huisarts te gaan. Wellicht was er maar een klein zetje nodig om ons grote geluk uit te laten komen.  Diep van binnen wist ik dat het misschien beter was, maar steeds stelde ik die afspraak voor me uit. ‘Eerst wat kilo’s kwijt, want dat gaat de huisarts ons toch vertellen’ zei ik dan. Bang dat ik daar (opnieuw) mee geconfronteerd zou worden… En ja die kilo’s gingen langzaam ook weg, maar soms kwam er ook weer wat bij. Samen met mijn trainer was ik een jaar onderweg, maar er was net tien kilo af. Hij snapte er niks van. Samen gingen we op ontdekking. Het sporten verliep altijd heerlijk en ik deed de oefeningen met volledige inzet. Ik ging er echt voor. Ook binnen mijn eetpatroon deden we de nodige aanpassingen. Zo stelde hij voor om meer met groente en fruit te gaan doen; maar als echte lekkerbek zag ik dat niet zitten, dus we bleven bij het eten volgens de schijf van vijf. In het najaar van 2015 waagden we toch de stap te zetten om naar de huisarts te gaan. Bij het lezen van meerdere artikelen over zwangerschap was ik eens tegengekomen dat de arts vaak eerst een temperatuurmeting van een maand wil zien. Dit had ik vooraf dus al gedaan, zodat hij ons daar niet mee naar huis kon sturen. Het gesprek bij de arts verliep goed. Het temperatuurverloop zag er goed uit, mijn menstruatiecyclus was redelijke gelijk. Eigenlijk was er niets zorgwekkendst te zien. De huisarts gaf aan dat de temperatuurmeting liet zien dat we naar huis moesten gaan en … 😉 Hij zorgde ervoor dat het geen beladen onderwerp werd en we erom konden lachen. We werden naar huis gestuurd met een spermaonderzoek voor mijn man en een bloedonderzoek voor mij. Ook gaf hij mee dat we vooral moesten gaan genieten van elkaar en onze liefde!

Vol goede moed gingen we weer naar huis. Mijn man bracht het sperma naar het ziekenhuis. Ik liet mijn bloed controleren, zoals afgesproken. En onze romantische avondjes kwamen spontaan en waren hoopvol. Ruim zes weken later zaten we weer bij de dokter. Het bloedonderzoek liet geen bijzonderheden zien. Ook mijn man had zeer goede zwemmers. De arts gaf ons eigenlijk de keuze. Naar huis gaan en nog een jaar proberen; gemiddeld genomen wordt namelijk 80% van de stellen in het eerste jaar spontaan zwanger en van de overige 20% wordt 10% het tweede jaar spontaan zwanger. De onderzoeken lieten zien dat ons niets in de weg stond. Maar hij kon ons, gezien onze leeftijd (31 en 34 jaar) ook doorsturen naar het ziekenhuis om verder onderzoek te laten doen. We besloten om ons door te laten verwijzen. Zeker omdat de stap naar de huisarts al een hele grote stap was geweest om te nemen. Wellicht konden ze ons daar een zetje in de rug geven, zodat de wens vervult zou gaan worden.

Eind 2015 bezochten we voor de eerste keer de gynaecologie-afdeling in het ziekenhuis. Daar werd ons gevraagd naar familie-achtergronden, we hebben mijn gewicht besproken en de arts heeft inwendig onderzoek gedaan. Na dit gesprek kregen we formulieren mee om opnieuw mijn bloed te laten onderzoeken en werd er een nieuwe afspraak gemaakt. Ook nu verlieten we hoopvol het ziekenhuis, want in onze beleving had de arts geen zorgen geuit. Wel heeft hij aangegeven dat het bevorderend was om het gevecht met mijn gewicht te blijven aangaan.

Begin 2016 ben ik me dan ook gaan verdiepen, op advies van de personal trainer, in het eten volgens de Paleo richtlijnen. Eerlijk gezegd moest ik hier erg aan wennen. Het ging dan ook met vallen en opstaan. Maar zoals met zoveel dingen in het leven, als je eenmaal ergens aan begint lijkt het overal op te duiken. Ik zag dus steeds meer Paleo om mij heen; collega’s en vriendinnen die er mee bezig waren, facebook, internet. Ik kreeg er steeds meer lol in. Maar makkelijk, nee dat is het voor mij als zoetekauw niet.

In februari hadden we opnieuw een gesprek bij de gynaecoloog. Helaas was de arts van het eerste gesprek afwezig en kregen wij een andere toegewezen. Dit gesprek veranderde compleet ons leven! Hij vertelde dat mijn bloedwaarden laten zien dat ik in de vervroegde overgang zit. De kans op natuurlijk zwangerschap is nihil. Hij heeft ook een inwendig onderzoek gedaan om te laten zien dat er weinig tot geen eitjes meer aangemaakt worden.  Het duurde even voordat dit bericht tot mij doordrong. Niks even een zetje en we zijn geholpen, maar na gaan denken over alternatieven zoals eiceldonatie of adoptie. Ik was compleet lamgeslagen, kapot, leeg. Thuis kon ik niks anders dan huilen. Dagenlang alleen maar rouwen…. Maar hoe doe je dat eigenlijk rouwen om iets wat er niet is en nooit echt gaat komen. Zijn daar regels voor? En hoe ga je dan verder? En wil Rob wel met mij verder als ik hem geen kinderen kan geven? Gelukkig was hij heel lief en konden we goed praten. En twijfels of we samen oud gingen worden; dat mocht ik nooit meer van hem uitspreken!  Samen kwamen we hier uit. Ik was erg blij dat er op facebook sites zijn waar je kan lezen over het niet zwanger kunnen worden. Steun en troost putten uit verhalen van anderen. Ook Rob ging zich verdiepen in vervroegde overgang en zwangerschap. Eigenlijk groeide hiermee ook onze vraagtekens. Mijn cyclus was toch regelmatig? En ik herken me niet in de uitgeschreven symptomen. Hoe kan ik dan in de vervroegde overgang zitten?… Eind februari werden we weer bij de gynaecoloog (dezelfde als het tweede gesprek) verwacht. Dit gesprek werd nog verwarrender. Hij begon namelijk met; ‘De vorige keer hebben we gesproken over de mogelijkheid van IVF’.  “He, sorry, wat zegt u?” Vol verbazing keek ik mijn man aan. Ik had van alles verwacht, maar dit?!? Rob maakte heel erg duidelijk dat IVF nooit met ons is besproken, maar dat onze kinderwens van tafel is geveegd en wij naar huis zijn gestuurd met de boodschap na te denken over eiceldonatie en/of adoptie. Dat wij alleen maar konden rouwen, omdat we onze grote wens verloren zagen gaan. Voor de zekerheid checkte de arts mijn geboortedatum. Deze bleek te kloppen. Hij vroeg hoe we eigenlijk dachten over eiceldonatie en/of adoptie. Ik heb hem verteld dat die opties ver achter in mijn hoofd zitten als er mogelijkheden zijn met IVF. Hij wilde toch weten hoe onze gedachten waren over eiceldonatie/adoptie. Het werd een heel vreemd gesprek. Al met al kwam het erop neer dat IVF een optie zou zijn als ik minder bulkvoedsel zou eten en dat het beter is als ik op bleekselderij zou gaan knagen (letterlijk zijn woorden). Waar haalt die man vandaan dat ik bulkvoedsel eet… We hadden nog nooit met hem over mijn voedingspatroon gesproken.  Hij bleek dit te benoemen omdat uit mijn bloedwaarden blijkt dat mijn insulinewaarde erg hoog is. Hij raadde aan om naar de diëtist te gaan. Op onze vraag of hij iets kon uitleggen over IVF, zei hij dat ik me eerst moest gaan richten op afvallen. In een volgend gesprek kon hij dan meer uitleggen over IVF. Heel verwarrend verlieten wij dit gesprek. We maakten meteen een nieuwe afspraak.

Eenmaal thuis konden we het gesprek niet helemaal bevatten. We probeerden voor onszelf alles op een rijtje te zetten. Rob heeft meteen contact gezocht met een andere, goed aangeschreven fertiliteitskliniek in de buurt om informatie in te winnen over onze situatie. Ook hebben we even overwogen om over te stappen, maar het leek mij niet goed om een overhaaste beslissing te nemen. Overstappen kon altijd nog. Wel werd meteen duidelijk dat we deze arts nooit meer wilden zien of spreken. We hebben het ziekenhuis gebeld en een afspraak gemaakt met de eerst gesproken arts.  Ook heb ik die dag meteen een diëtist benadert. Bij mijn personal trainer ging het sinds het eten volgens Paleo ook steeds beter, maar ik wilde alles doen wat binnen mijn mogelijkheden lag. Er kwam een periode van heel hard knokken om mijn BMI omlaag te krijgen.

In april hebben wij een heel prettig gesprek gehad in het ziekenhuis. De arts heeft heel rustig uitgelegd wat IVF inhoud. Daarbij gaf hij ook aan dat hij maar 1 poging wilde wagen, omdat de kans op zwangerschap erg klein leek. We spraken af dat ik altijd mocht bellen bij vragen. Bij een BMI van 35 of lager zouden we bellen voor een nieuwe afspraak; de intake voor IVF. De verwachting was dat dit rond de zomervakantie zou plaats vinden (juni/juli).

Eenmaal thuis gingen we ons druk inlezen over IVF. Ook startte ik mijn gesprekken bij de diëtist. Zij gaf mij uitleg over hoe het insulinehormoon werkt in je lichaam en ik kreeg voorlichting over koolhydraatarm eten. Op internet werd ik lid van verschillende koolhydraatarme facebooksites. Ook verdiepte ik me verder in Paleo. Op mijn verjaardag kreeg ik ook verschillende boeken over deze levensstijl. Ik kreeg er lol in en mijn kilo’s gingen eindelijk naar beneden. Bijna twintig kilo in totaal kwijt. Wat geeft dat een kick! Nog een kleine vijf kilo te gaan en dan konden we bellen voor de IVF-behandeling.

Maar in mei stond ik stil. Ik viel niet meer af. Mijn personal trainer dacht dat het aan de aankomende menstruatie lag. Mijn diëtist was blij dat ik in ieder geval niet aan kwam. Stilstand hoort nou eenmaal bij zo’n proces. Maar ik was er niet blij mee! Hoe kon dit nou? Ik was zo dichtbij… We bespraken de balans tussen eten, bewegen en ontspannen; Welke aanpassing kon ik nog doen? Waar was nog winst te halen? Toen bleef ook mijn menstruatie uit. Wat was dit? Toen ik het Rob vertelde zei hij: ‘joh, dit hebben we vaker gehad. Heb geduld het is gewoon wat later.’ Bijna een week later nog altijd geen menstruatie. We bespraken samen dat het twee dingen konden zijn: de overgang was nu echt begonnen of misschien was ik toch zwanger…. We besloten om op zaterdagochtend (het was woensdag) een zwangerschapstest te doen.

Zaterdagochtend 11 juni. Ik word wakker. Ik zeg tegen mezelf dat ik die test maar moet gaan doen, dan heb ik de teleurstelling ook maar weer gehad en kunnen we kijken hoe nu verder. Rob wordt ook langzaam wakker. ‘Ik ga de test doen, dan hebben we dat maar weer gehad’. Rob denkt er waarschijnlijk net zo over, want hij blijft rustig liggen. Eenmaal in het potje geplast doe ik de test in de urine. “Waarom gebeurt er nou niks. He, er zijn vier vakjes. Hoe kan dit nou? Waarom zie ik niks verschijnen? Nog maar eens dippen.” Inmiddels roept Rob vanuit de slaapkamer ‘en?’ ‘Ehm…ik zie niks’ ‘ohw wacht verkeerd om…..JA! JA! WE ZIJN ZWANGER!!!’

Binnen een tel staat ook Rob in de badkamer. Gelukkig had ik nog een test, dus we doen er nog een en geen twijfel mogelijk we zijn zwanger. Vol ongeloof staren we naar de testen. We omhelzen elkaar en hebben er geen woorden voor….Hoe kan dit? Later die ochtend doen we nog twee testen. Het is echt waar; we zijn zwanger!

‘s Maandags belt Rob het ziekenhuis om te vertellen wat ons dit weekend is overkomen. Na veel geregel kunnen we terecht bij het fertiliteitscentrum. Tijdens het maken van de echo blijkt het te gaan om twee wondertjes. We zijn zwanger van een tweeling! Onze droom….wordt werkelijkheid!!! 😍

Ik weet hoe moeilijk het is voor sommige meiden om dit verhaal te lezen. Ik weet hoe boos je kan worden als je weer een succesverhaal leest. Wanneer mag jij eens zo’n succesverhaal delen? Waarom lukt het bij jou niet?… Ik ken de gevoelens. Ik heb het ook gehad. Toch wil ik dit met jullie delen, om hoop te geven. Ik hoop echt met heel mijn hart dat jullie dit geluk ook mogen ervaren. Mijn tip: blijf praten, deel het, zodat je deze strijd niet alleen hoeft te doen. Heel veel succes, sterkte en liefde toegewenst!

Geschreven door Janielle (32) getrouwd met Rob, leerkracht basisonderwijs, kinderwens sinds 2010, Paleo-leefstijl, overgewicht, vervroegde overgang.

 

Sharing is caring!