Voordat ik mijn verhaal deel met jullie,  zal ik me even kort voorstellen. Ik ben Cleo, 31 jaar en sinds 2012 getrouwd met Lars. Al ruim voor ons trouwen ben ik gestopt met de pil en bleef m’n menstruatie uit. Op m’n 21e werd door de gynaecoloog PCOS geconstateerd door ondergewicht (inmiddels niet meer), HPV, afwijkingen aan m’n eierstokken en vocht achter de baarmoeder. Hij gaf aan dat er een hele grote kans was (70%) dat ik niet op een natuurlijke manier zwanger kon worden. Dat was 4 jaar voordat we gingen proberen. Door m’n HPV kreeg ik elke 6 maanden een uitstrijkje en kwam m’n laatste menstruatiedatum ter sprake. Omdat dit niet “normaal” was werden we doorverwezen naar de fertiliteit (van Heerlen, Atrium). Hier kan ik heel kort over zijn; verspilde tijd en moeite! Veel medicatie en pijn, hoge verwachtingen, grote teleurstellingen. Ik kon zelfs geen zwangere vrouw meer zien zonder er ziek van te worden. Ik heb uiteindelijk een depressie hierdoor gekregen en heb in dec 2014 de overstap naar Genk (België) gemaakt.

Hier zijn gynaecologie en fertiliteit gescheiden van elkaar en kreeg ik weer hoop en vertrouwen. We zouden starten met IUI. Op 22 jan 2015 was de eerste dag van m’n laatste menstruatie en bij de volgende menstruatie moest ik bellen om te starten. Zo gezegd zo gedaan, maar nadat we uitleg gekregen hadden over het maken van de mengsels en het zetten van de spuitjes namen ze m’n bloed nog af. Eenmaal thuis kreeg ik telefoon van het ziekenhuis. Ik mocht niet beginnen, ik was zwanger en op 29-10-2015 is onze dochter Ayana Lauren met de vacuüm geboren. Hier heeft ze een Erbse Parese aan overgehouden. Zonder moeilijke woorden; ze zat klem in het geboortekanaal en moest eruit, door de kracht met de vacuüm zijn alle spieren en zenuwen in haar linker arm opgerekt en beschadigd. Ze kon hierdoor lange tijd niets met haar arm. Inmiddels zijn we bijna 9 maanden verder en gaat het allemaal super goed! Mede dankzij bovenstaand verhaal wilden we weer beginnen aan de reis voor een tweede (en derde) kindje, maar jullie raden het al; na Ayana’s bevalling nog steeds geen menstruatie gehad. Ik zal m’n verhaal nu vervolgen…

Daar ging ik dan. Ik had gezien hoe goed de Osteopaat onze dochter geholpen had vlak na haar geboorte en had hem gevraagd of hij ook kon helpen bij fertiliteitsproblemen. Enigszins nerveus vervolgde ik m’n autorit en probeerde ik m’n gedachten te ordenen. Zou dit werken? Zou hij iets vinden? Deze vragen kropen toch al een tijdje door m’n hoofd. De “geruststelling” van manlief mocht ook niet baten. Als jij denkt dat dàt helpt moet je het doen waren niet de woorden waar ik op zat te wachten….

Eenmaal aangekomen in de straat parkeerde ik wat verder weg zodat ik nog even een stukje kon lopen. Ik had immers tijd genoeg. Tijdens het wandelen begroette ik iedereen vriendelijk en besloot ik er zo open mogelijk in te stappen, maar eerst even plassen… Toen ik plaatsnam in de wachtkamer pakte ik m’n telefoon en keek in m’n notities naar de opgeslagen babynamen. Dit gaat werken! En er kwam een grote glimlach op m’n gezicht. Kort daarna mocht ik naar binnen en plaatsgenomen in de behandelkamer moest ik wat vragen beantwoorden: – hoe oud ben je? 31 – hoe lang geleden ben je aan de pil gegaan? 16 jaar geleden en als oplossing voor m’n acne – hoe lang heb je de pil geslikt zonder problemen? 6/7 jaar toen kreeg ik doorbraakbloedingen – ben je bekend met depressieve klachten? Ja 2 depressies overleefd en een angststoornis overwonnen – wanneer werden er onrustige cellen bij het uitstrijkje geconstateerd? 8 jaar geleden – hoeveel afwijkende uitslagen heb je gehad? Veel, pap 1 kwam pas na het laatste uitstrijkje een paar maanden geleden – wanneer ben je gestopt met de pil? 2011 – welke medicatie heb je gehad? Chlomid, Provera, Tamoxiven, Pregnyl – hoe lang heeft het geduurd voor je de eerste keer zwanger werd? Bijna 4 jaar – hoe lang is je cyclus? Die heb ik niet. Sinds 2011 opgewekt met Provera en na het stoppen met alle medicatie 1 cyclus in jan 2015 gehad. Hierna ben ik zwanger geraakt (spontaan)

Hij heeft nog meer vragen gesteld maar die weet ik niet meer.

Hierna moest ik op de behandeltafel gaan liggen en werd een apparaatje in m’n hand gedaan. Dit maakte een scan van m’n lichaam. Hier kwam uit dat het hormoonregelcentrum in m’n hersenen niet functioneert. Shocking? NOT en dat er een verkleving van m’n linker eierstok met het buikvlies was wat voor een ontsteking zorgde.

Oké prima! Dat klinkt logisch en hij begint te werken. Ik voel van alles en ook weer niets maar het is niet onprettig. Totdat hij bij m’n buik begint. Ik moet m’n broek losmaken en ik moet even denken of ik wel een nette onderbroek aan heb. Ja dat heb ik, pfff ontspan! Hij duwt op verschillende plekken en ik moet me toch weer een partij plassen…Hij verandert de stand van z’n handen en het gevoel verdwijnt. Vreemde gewaarwording. Als hij klaar is krijg ik het advies om veel te drinken en moeten we huiswerk maken… Hihi… De volgende afspraak is over twee weken.

Tevreden en opgelucht wandel ik terug naar m’n auto. Bij de gedachte aan het huiswerk schiet ik in de lach. Manlief zal de Osteopaat nu een stuk leuker vinden!

Tot over twee weken!

 

Geschreven door Cleo, 31 jaar, geen cyclus, 1 dochter

 

Sharing is caring!