4 dagen geleden ondertussen is het bloeden begonnen, ook de negatieve clear blue test was duidelijk “niet zwanger” en dan moet je toch nog bloed laten pakken in het ziekenhuis.. Je wacht in de inkomhal voor jezelf aan te melden, ziet buggy’s, kinderen, en vrouwen met bolle buik passeren… Ik had hier ook zo moeten zitten, enfin, nog niet met een bolle buik, maar ook niet weer met een lege.. en de tranen branden ..

Mijn nummertje verschijnt boven op het scherm en ik ga naar het hokje, hokje 7. De verpleegster kijkt op mijn papier om te weten wat ze exact moet controleren en kijkt op mijn een lach. Tot ze mijn tranen ziet rollen.. Dan weet ze genoeg en zwijgt.. Tube bloed genomen, ze wenst me sterkte en zegt dat tussen 15u en 18u gaan bellen met de uitslag..

Nadat ik na wat aandringen bij de balie mijn nieuwe afspraak bij de behandelarts kon verplaatsen, naar 3 weken vroeger. Vertrekken we om de dagelijkse dingen verder te doen. Om 12u gaat de telefoon al “Sorry mevrouw, ik bel met slecht nieuws”  weer tranen.. De vrouw excuseert zich nog eens, ook al is het niet haar fout dat mijn lichaam het weer laat afweten.. Ik vraag of zij misschien kan opzoeken of de overige 2 embryo’s ingevroren konden worden. Ze ging kijken of daar al nieuws van was. En weer, “Sorry mevrouw, maar ook dat is niet gelukt..” Geen probleem, ik druk het gesprek weg.. Daar ging poging 4, die zo hoopvol gestart is.. Met zo een mooie eicellen, zo een mooie embryo’s .. zoveel hoop .. en weeral blijven we met lege handen achter..

We zijn nu 4 dagen na het gestarte bloedverlies, 2 dagen na het telefoontje en zoveel emoties, vragen, verwijten blijven door mijn hoofd schieten.. Wil ik nog eens een pick-up? Kan ik dat emotioneel nog aan? Kan ik het nog eens aan een negatieve test te zien? Waarom wij? Wat doe ik fout? Aangezien ze geen oorzaak vinden voor het niet lukken.. Wat als het nooit zal lukken?

Van buiten probeer ik mij sterk te houden, maar van binnen schreeuw ik, huil ik en ben ik vooral radeloos.. Wat ben ik eigenlijk waard als dochter? Als echtgenoot? Wanneer ik zelfs geen eigen kind kan dragen ..
Veel mensen proberen te steunen, superlief.. maar het helpt niet.. In mijn hoofd raakt het gewoon niet rustig..
Misschien na 18 oktober, wanneer we terug bij de arts geweest zijn ..
1 ding is wel heel zeker, de feestdagen? Daar doen wij ook dit jaar weer niet aan mee..

Liefs,
Liesbeth
23, kinderwens sinds 2012, getrouwd, ICSI, PCOS, slecht zaad, hondenmama

Sharing is caring!