Voor mijn kinderwens ben ik nog niet eerder bij een Osteopaat geweest. Op aanraden van een aantal lotgenoten, waag ik een poging. In Frankrijk is Osteopathie een erkende geneeswijze, een consultatiebureau kennen ze er niet. In plaats daarvan gaan baby’s de eerste 3 maanden van hun leven naar een Osteopaat.

Voor andere klachten ben ik wel bij een Osteopaat geweest, maar omdat één van de lotgenoten uit een fb-groep vertelde dat er in sommige gevallen regionen worden aangeraakt, die in mijn geval nog tot onaangeroerd gebied behoren, vond ik het tijd om over te stappen van een mannelijke Osteopaat naar een vrouwelijke. Gek genoeg voel ik me bij mannelijke gynaecologen meer op mijn gemak dan bij vrouwelijke maar in dit geval dus toch liever een vrouw. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want het is zeer goed bevallen. Alleen al haar accent, ze is Française en spreekt foutloos Nederlands maar wel met een prachtig accent.

Eerst de intake natuurlijk, algemene gezondheid doorgenomen. Ziekte? Ooit iets gebroken? Geopereerd? Dan vraagt ze; “Wat kan ik voor je doen?’ Ik ben eigenlijk een beetje verbaast, dacht dat het duidelijk was maar ik wil het best nog eens zeggen; “Ik wil zwanger worden!” Ze glimlacht, alsof ze wilde dat ik dat hardop ging zeggen. Hmmmm. Dan legt ze uit dat zij van de zachte behandeling is, ze gaat niet kraken. Ik ben opgelucht want ik ben echt een watje: ik houd niet van pijn en ik gok het erop dat ze wegblijft bij Area 51. Daarna bekeek ze mijn houding en betastte ze mijn heupen, die staan ietwat scheef. Spanning in het bekken (nee, echt?). Spanning tussen de schouders (ook niet gek). Dan mag ik gaan liggen.

Ik lig op een massagetafel en zij zit aan mijn hoofdeinde, met haar handen zachtjes tegen mijn schouders. Zo blijft ze best lang zitten, ze slikt hoorbaar en ademt met lange halen alsof ze iets probeert af te dwingen. Ik probeer te ontspannen maar omdat het best lang duurt en ik me afvraag of ik soms iets moet doen of merken, vraag ik (als een kind dat heus wel ziet wat je doet); “Wat doe je?”

Ze lacht en zegt; “Ik wacht en voel totdat je ontspannen bent”. “Oké”, zeg ik en ontspan me. Dat kan ik heel goed, zo goed dat ik mij nu bewust ben van mijn eigen geslik en geadem. Ik val bijna in slaap zelfs en dat kan niet want ik wil wel een beetje iets waarnemen. Ze praat verder; “Je voelt misschien niets maar mijn handen zijn zo geoefend dat ik met weinig druk je bindweefsel, die in verbinding staan met je organen, spieren en botten, al aan het werk zet. Vandaag de dag zijn mensen niet echt in contact met hun lijf, maar na een paar sessies voel je er waarschijnlijk ook iets van”. Ze verplaatst haar handen naar mijn hoofd, legt ze zachtjes over mijn oren. Ik ontspan en glimlach, want dit voelt lief.

Ze gaat dan naast me zitten, ik moet me knieën optrekken en ze legt één hand in de buurt van Area 51. Niets te vrezen, ik heb mijn broek nog aan. De andere hand legt ze onder mijn onderrug. Ik ontspan, val bijna in slaap want weer voel ik niets en ineens lijkt het alsof ze iets in mijn lijf doet bewegen. Krijgen we nou? Ik probeer onderscheid te maken tussen haar hand/vingers en wat er in mijn lijf gebeurt. Ja, ik voel duidelijk verschil maar haar vingers doen nauwelijks iets, des te meer voel ik van binnen. Ik vind dit eigenlijk een beetje griezelig. Ik probeer maar niet te begrijpen hoe dat kan, ik snap immers ook niets van elektriciteit en dit begrijpen daarvoor moet ik een 5-jarige opleiding doen.

Ze verplaatst zich nu naar mijn voeten. Ik hoop eigenlijk dat ze mijn voeten beet pakt en er aan trekt. Ik heb enorm de behoefte mij uit te rekken. Durf ik natuurlijk niet. Ze houdt ze net zo voorzichtig vast als ze bij mijn schouders, hoofd, en bekken deed. Dan mag ik gaan zitten, “Je mag je uitrekken hoor, als je daar behoefte aan hebt’, zegt ze. Dat doe ik dan ook, het mag en ik kreun er ook nog luidruchtig bij.

Ik moet gaan staan, ze bekijkt mijn houding opnieuw en concludeert dat er verbetering te zien is. Ik zie het niet maar voel het wel. Mijn bekken, knieën en schouders lijken wat losser en minder gespannen. We maken een afspraak voor over 10 dagen. De eerste 3 behandelingen zijn standaard en bedoelt om een behandelplan te maken, die vooral voor rust in het bekkengebied moet zorgen. Ik krijg het advies om veel water te drinken en rekening te houden met vermoeidheid of juist heel veel energie. Ik hoop op het laatste maar als ik thuis kom besluit ik eerst een uurtje te gaan slapen, als ik wakker word lijkt het wel of ik een hele nacht geslapen heb.

En o ja, vergeet ik bijna te vermelden dat Osteopathie door de meeste zorgverzekeraars vergoedt wordt in de aanvullende verzekering 80-100%. Bij de mijne valt het zelfs onder fysiotherapie in de basisverzekering, dus doe er je voordeel mee ;-). Zoek hier een Osteopaat bij jou in de buurt.

Wordt vervolgd.

Liefs,
Melany

Sharing is caring!