Na mijn mislukte ICSI-donatie poging mag ik van de artsen beginnen met IUI van donorzaad. Dit gebeurt in een natuurlijke cyclus. Na vele echo’s waarop niks te zien is blijkt dat ik geen goeie ei groei heb. Ik word na 32 dagen ongesteld en daarom hebben we besloten om mijn lichaam iets te helpen. Ik krijg Chlomid voorgeschreven en neem dat in tussen dag 3 en 7. Dit werkt en er groeien 3 follikels. Alleen is dat er eentje teveel… We twijfelden of die ene follikel een eicel of cyste is. Ik heb de artsen kunnen overtuigen dat het een follikel is. Ik wil niet weer een ronde niks. Helaas word ik een paar weken na de inseminatie ongesteld. Op naar ronde 2, die verloopt goed met weer 2 eitjes maar helaas word ik ook na deze poging ongesteld rond dag 32.

De behandelingen vallen me mee. Ik heb geen last van stemmingswisselingen of andere bijwerkingen. Wel is mijn jaarlijks terugkerende aangezichtspijn weer begonnen. En hoe, het is echt op zijn hevigst. Ik twijfel enorm of ik door moet gaan. Hoe kan ik voor een kindje zorgen als ik zoveel pijn heb? Voor mezelf en m’n hondje zorgen gaat bijna niet. Hoe moet het dan als er een kleine rondloopt? Werken gaat moeizaam. Een paar uur mijn masker opzetten lukt maar de laatste uren is doorbikkelen. Toch wil ik niet thuiszitten. Dan is er niks geen afleiding meer.

In de weken na de inseminatie mag ik geen pijnstillers innemen, wat een hel! Het is echt aftellen en ik doe 4 dagen voor de menstruatiedag al een zwangerschapstest. Ik wil zo graag aan de pijnstillers en vooral aan die ene waar ik wat van kan slapen. Toch vertrouw ik er nog niet op na de negatieve test. Wat doe ik een kindje aan als ik toch zwanger blijk te zijn? Ik heb elke dag getest maar durf niet aan de tabletten tot ik ongesteld ben. Gelukkig word ik dat op de goeie dag en wat ben ik blij. Een zwangerschap zie ik echt niet zitten nu. Ik neem gelijk mijn medicatie in maar helaas merkte ik al snel dat de pijn te heftig is om te onderdrukken. Soms word het scherpe randje eraf gehaald maar vaak ook niet.

Ik ga voor advies naar de huisarts want zo kan het niet meer. Ik heb een nieuwe huisarts dus een nieuw iemand die meekijkt na al die jaren van pijnperiodes. Na veel overleg met hem en de neuroloog besluiten we eerst voor het kindje te gaan. Daarna kan ik naar de pijnpoli om me medicatie aan te laten meten voor de zenuwpijn. Het moet in deze volgorde omdat ik niet zwanger mag worden als ik deze medicatie slik. Ook wordt me verteld welke medicatie er kan werken en dat is anti epileptica. Ik ken dit van mijn werk en ik weet wat voor troep dit is. Ik moet erop rekenen dat het een paar jaar kan duren voor ik goed ben ingesteld op de medicatie. Ik wil niet mijn kinderwens een paar jaar stil leggen. Daar komt ook bij dat ik niet zomaar kan stoppen met die medicatie. Als ik daarmee stop begint het instellen daarna weer opnieuw. Het is dus deze pijn uitzitten en hopen dat ik snel zwanger word!

De rondes lopen redelijk. Elke keer is er wel iets. De ene keer voel ik mijn eisprong een dag vroeger dan gepland dus halsoverkop naar de kliniek, de andere keer groeien er 3 waarvan er 1 gestopt is met groeien. Bij de echo erna blijkt juist die gestopte te zijn doorgegroeid en de andere 2 doen niks meer. Dit hakt er in bij mij. Het is vermoeiend. Ik moet ook wel erg vaak naar de kliniek voor echo’s omdat m’n cyclus onregelmatig is. Dit is erg lastig om mijn werk heen te plannen. Ook moet er elke maand een uitgangsecho worden gemaakt. Dit is een echo rond dag 3 van de cyclus om te kijken of er cystes groeien die ze kunnen verwarren met eitjes. De eisprong wordt ook steeds vervelender. Elke keer heb ik fikse steken rond mijn eierstokken. Volgens de artsen

Sharing is caring!