Ik ben 29 jaar geworden. Toen ik stopte met de pil had ik nooit verwacht dat het zo lang zou duren en dat ik dus nu echt richting de 30 jaar ga. Samen met mijn vriend afgesproken dat als het in maart nog steeds niet gelukt is ik het ziekenhuis ga bellen. Ik weet het anders ook niet meer. Ik denk dat als we een datum kunnen afspreken in de zomer dat we weer langs kunnen komen, ik misschien rust kan vinden. Nu heb ik voor mijn gevoel niks om aan vast te houden. Als ik een afspraak heb staan weet ik tenminste, oke tot die tijd gaan we gewoon ons best doen en daarna lukt het wel met een behandeling ofzo. De ups-and-downs wisselen elkaar nog vaak af. Hormonen zijn echt lastig jeetje.

De week dat je ovuleert is leuk want je zit vol energie en hebt heel veel zin in seks. Daarna voel je je gewoon lichtelijk panisch. De week dat je ongesteld moet worden is een drama. Het is zo frustrerend en zo vermoeiend dat als je ongesteld wordt, je heel veel moeite moet doen om jezelf weer op te starten. Je gaat dan weer vol goede moed er tegen aan, in de hoop dat dit nu echt de laatste keer is geweest dat je ongesteld bent geworden. Ik heb respect voor alle vrouwen die dit mee maken of jaren moeten wachten op een behandelplan. Wat moet je sterk in je schoenen staan om met al deze emoties om te gaan. En je relatie wordt zwaar onder druk gezet. Voor vrouwen die dit lezen en in hetzelfde bootje zitten RESPECT!

 

Lees hier meer blogs van Nikki

Sharing is caring!