We kijken samen onze ogen uit. Er staan echt twee streepjes. Niks turen, niks in het licht houden, zelfs in het donker zien we ze staan.

We zijn stil, en tranen van geluk stromen over onze wangen. Na meer dan 3 jaar, lijkt het ons eindelijk gegund. We zijn zo blij, het is zo onwerkelijk. Het is zo bizar.

De eerste echo wordt gepland, nog 3 weken wachten, dat moet ik kunnen! Op het moment van de test zijn we al 4.5 weken zwanger, dat voelt echt zo cool.

De dagen erna leven we op een roze wolk, ondanks dat onze dichtbij mensen al op de hoogte zijn, draag ik een geheimpje mee. Ik weet iets wat heel veel andere niet weten, en het voelt goed. Ik geniet. Wij genieten.

Na ruim een week, met 5.5 week krijg ik wat roze spotting, wat veranderd in bruine afscheiding. Ik schrik, maar maak me geen zorgen. Iedereen roept dat het heel normaal is en niks betekend. Ook de verloskundige stelt me gerust. Vervelend vind ik het wel, het maakt me toch onzeker, terwijl ik juist veel liever naïef geniet van het feit dat ik zwanger ben….

Lees hier meer blogs van Pandavliegen..

Sharing is caring!