De rozemarijn leunt als een meisje met bloemetjes in haar haar tegen de muur. Het zonnetje verwarmt de stenen en ze lijkt haar haar loom achter haar oor te hebben gestoken, kauwend op een kauwgummetje.

Telkens dwalen mijn ogen naar haar af. Ze trekt mijn aandacht met haar ontspannen manier van zijn. Gewoon, een meisje dat haar ogen opslaat in mijn richting. Een korte nieuwsgierigheid naar wie daar in de tuin even in haar zon gaat staan. Zodra ik een stapje verder ben, verdwijnt ze weer in meisjesgedachten. Misschien leest ze een meisjesmagazine of wacht ze op een vriendinnetje. Mijn rozemarijn.

Ze staat al jaren in mijn tuin en nog nooit heeft ze me zo geraakt. Nog nooit was ze zo een levend wezen met een eigen manier van zijn. Die bloemetjes hebben mij ontroerd. Ze weet van niets. Ze groeit, groen en teder met de schoonheid van de jeugd.

Als je tussen de takken van mijn rozemarijn gaat speuren dan zie je dat haar takken zijn verhout. Ze is eigenlijk niet meer zo piepjong. Als je goed kijkt, dan zie je dat ze al vele keren is gesnoeid en gescheurd zelfs. Soms leek het alsof ze ging sterven. Haar dunnen blaadjes zwart, haar takken droog, haar levensdoel onvervuld.

Maar deze lente bracht de kentering. Onverwacht.
Haar blaadjes zijn weer groen en sappig. Haar bloemen vol nectar.

Mijn rozemarijn. Ze geeft me hoop.

Liefs,
Magdalena, kinderwens sinds 2011, 37 jaar, icsi (2 keer icsi en 1 keer ics mnc), lage amh waarde en weinig zaadcellen bij mijn partner.

Sharing is caring!