Ik ben het soort meisje dat altijd al mama wil worden! Altijd al, dat gevoel overkomt je en laat je niet zo snel los. Op mijn achttiende was ik een paar weken zwanger maar omdat mijn ex vriend het niet wilde eiste hij dat ik het weg liet halen. Ik heb nog nooit een schuld gevoel gehad over gebeurtenissen, behalve over het aborteren. Je gaat dan naar een kliniek in Utrecht, terwijl je met je toenmalige vriend en moeder al met lood in je schoenen de weg vervolgd. Kom ik daar dus gewoon demonstranten tegen. Ze demonstreren tegen mij want ik ben een moordenaar.. toch? Ik weet zelf niet veel meer van die dag, behalve dat ik stiekem op het schermpje heb gekeken. Zoekend naar een vruchtje van 6 weken, die misschien wel een hartslagje had. Iets wat ik mij nog jaren en jaren heb afgevraagd, klopte het hartje….

Inmiddels ben ik ruim 8 jaar verder en ben ik getrouwd met een lieve en leuke man, maar de kinderwens was en bleef hevig en ik vond het maar vreemd dat wij ondanks de onveilige sex met elkaar geen kindje kregen samen. Op een dag zei mijn gevoel; “Eef, dit klopt niet. Waarom word je niet zwanger? We doen het altijd zonder, en nog ben je na twee jaar niet in verwachting?”

We gingen langs het ziekenhuis… En ja hoor de gyn wist het al meteen! Ik was te zwaar, ik moest stoppen met roken (deed ik nauwelijks) ik moest stoppen met drinken en mijn horecawerk was ook niet best voor mijn vruchtbaarheid! Ik kreeg nog wel een inwendige echo en moest bloed laten prikken maar mijn man bleef buiten schot. Ze dachten het antwoord gevonden te hebben, tot grote verontwaardiging van mijzelf. Het is namelijk altijd heel makkelijk om zwaardere vrouwen hiermee te pakken toch?

De uitslagen kwamen binnen en mijn hormoonwaardes waren bovengemiddeld, dus het was best raar dat het dan niet wilde lukken zei de gyn., maar hij wilde dan wel even een zaadonderzoek bij mijn man verrichten. De eerste keer moet je op commando jezelf helpen en het sperma inleveren voor een bepaalde tijd. Niet geil en spannend en mijn man voelde zich hierdoor niet prettig. De eerste keer sperma was ook te weinig om bekeken te worden, logisch dachten we.. Zo werkt dat ook niet op commando! De tweede keer was hetzelfde verhaal MAAR wij kregen het medium mee, dan kon hij alsnog de allerminste zaadjes opsporen want daar gingen we toch maar vanuit.

Maar toen we weer aankwamen in het zieken huis hoorde we van de gyn dat er weer geen zaad was gevonden, ook niet in het medium….Op dat moment gaat er van alles door je heen.. Kan ik niet goed uitleggen wat je dan voelt, denk het beste zoiets als: snakken naar adem. Maar zei de gyn, geen zorgen het is niet het einde van de wereld! De hufter.

Doelend daarop gingen we naar het UMC in Nijmegen voor een tese-operatie. Er werd bekeken of er wel zaadjes in de testikels van mijn man zaten. Ik dacht het is onmogelijk dat er niks zal zitten want mijn man drinkt niet, rookt niet en is voetballer. Dus al de pluspunten die ik niet had! Op de dag van de operatie waren we er niet bij met onze gedachten. Maar ja hoe doe je dat ook?? Het is letterlijk of JA of Nee voor een kindje van ons samen. Mijn broer en schoonvader waren gelukkig mee en het werden lange, lange uren voor ons. En toen mijn man eindelijk klaar was werden we naar een soort achteraf kamertje gereden, dit nieuws moet je namelijk persoonlijk horen. Er kwamen twee of drie artsen naar binnen, de uroloog die mijn man had geopereerd kon er niet bij zijn. Dan hoor je een arts ineens en zonder pardon zeggen: ‘Sorry meneer en mevrouw er zijn ook in geen enkele testikel zaadjes gevonden’

Ik werd gek! Gek gek gek! Mijn man en ik begonnen samen te huilen, ik knuffelde hem en kon alleen maar roepen tegen de artsen dat ze een fout hadden gemaakt en dossiers hadden verwisseld en ik zei alleen maar tegen mijn man, denk maar niet dat ik je ga verlaten! Wij komen hier uit, ik houd zo veel van je! Dit was een reactie op wat hij zei. Hij zei; “Nou je kan net zo goed bij me weggaan nu, wat ben ik voor waardeloos persoon? Mijn schoonvader liet ik even alleen met mijn man en ik ging met mijn broer naar buiten, om te roken, mijn moeder te bellen en alles te vervloeken! “WAAROM HIJ? WAAROM hij doet NIEMAND kwaad!!!” bleef ik roepen, maar de pijn die je voelt, voel ik nu weer als ik dit typ.. Je man zien liggen met achter zijn brillenglaasjes traantjes zien gaan dat breek je hart, en dat beeld laat me nooit meer los…Je partner zo zien, is het ergste wat er is daar kan geen andere crisis tegen op. Niemand snapt hoe hij zich voelt en hoe ik me voel want het lijkt soms nog best een taboe te zijn voor de buitenwereld. Onvruchtbaarheid bij een man?? Hoe dan?

Hoe ik de dagen doorgekomen ben samen met hem? Ons laten troosten en verzorgen door familie en vrienden, en ervoor elkaar proberen te zijn.. En dat heeft ons zo sterk gemaakt want we zijn pas geleden getrouwd als eerbetoon aan ons sterk-samen-zijn.

Elke dag worden we eraan herinnert. Social media staat vol met trotste aankomende ouders en ondertussen weten we wel de wereldbol wel doordraait, maar toch kan ik soms heel erg mijn frustraties pijn en verdriet hebben! En dan kunnen wij alleen bij elkaar terecht want als je dit niet mee maakt weet je niet hoe dit voelt en kun je ons niet ondersteunen voor de honderd procent, al hebben we veel aan onze naaste familie en goede intieme vrienden. Waar ik op dit moment het meeste respect voor heb is voor mijn man. Hij slaat zich er goed doorheen en blijft een positief man, hij is werkelijk mijn soul ..mijn kracht

Op dit moment zijn wij bezig met het kid traject. Met donorzaad worden wij behandeld in Arnhem. We gaan straks onze 8e iui. Helemaal zonder hormonen gelukkig want die heb ik zelf in overvloed. Mijn volgende blogs zullen ook gaan over de IUI’s die wij al ondergaan hebben. Ik hoop dat mensen die dit ook meemaken kracht vinden in mijn blogs om dit samen met hun partner te kunnen overleven.

En ooit komt de dag, dat jij komen mag bij ons!

 

Geschreven door

Eef (26) getrouwd met Justin (31), azospermie, kid (donorzaad), iui.

 

 

 

Sharing is caring!