Als je (ook) bij een kliniek de inseminaties doet, zoals wij, dan wordt de fysieke inboedel van je vriendin bekeken en gekeurd. Nog weken, máánden, voordat je begint met de inseminatie is er een check. Ziet de binnenkant er goed uit? Heeft ze überhaupt een baarmoeder? Voordat je er erg in hebt staat een gynaecoloog op een doordeweekse ochtend met een echo-dildo de organen van je vriendin te bekijken. Geen voorspel. ‘Kijk, dat is de rechter-eierstok…’ Superleuk.

Timing
Tip: Kijk, je maakt gewoon de afspraak, maar als je een beetje slim bent, plan je dat rondom de eisprong. Want dan weet je meteen of, en hoeveel, eieren er zijn. Immers, zonder eieren geen bevruchtingsfeest in je vriendin haar broedkamer. Dus: timing. De telefoniste zit gewoon met een agenda voor zich, dus kwestie van de goede kant op duwen: ‘Verdorie, de rest van de maand zit ik écht vol. We kunnen alleen díe woensdag.’ Waarschijnlijk kun je ook gewoon eerlijk zeggen dat je graag de eisprong bekijkt. Maar als je omslachtig te werk wilt gaan zoals ik, bluf je je erdoorheen met een zogenaamd volle agenda. Dat is veel sportiever, wat mij betreft.

Ballenbak
Dus daar ligt m’n vriendin dan. De schat van een gynaecoloog praat in moederlijke basstem vol lof over mijn vriendin haar voortplantingshuishouden (‘ja, dat ziet er héél goed uit’). Ik ben reuze trots, alsof het een prestatie is als je eileiders er goed bijliggen. Maakt niet uit. De echo-staaf wordt ondertussen van rechts naar links geduwd (‘en dan gaan we nu even kijken… ah, ik zie eiblaasjes’), en er verschijnen ronde bolletjes in beeld, ik kan ze niet eens tellen, zoveel zijn het er. Het lijkt verdorie wel alsof iemand een tros druiven heeft verloren.

Ik vind dit nogal overdreven; hoeveel eieren zijn er nodig? Mijn vriendin kijkt naar de ballenbak in haar binnenkant. Is dit wel goed? Ja, misschien is het wel eierstokkanker, weet ik veel. Ik lette nooit op bij biologie. En zeker niet bij die lessen over voortplanting, want daar waren mij te veel piemels bij betrokken. Ik kijk vragend naar de gynaecoloog. ‘Ja, dit is perfect!’ zegt de verpleegkundige vrolijk tegen ons, ‘dit zijn, wat we noemen, sappige eierstokken.’ Zo, steek die maar in je zak. We zijn door de keuring.

Tosti
‘Jij hebt sappige eierstokken!’ Het is twee uur later, we zijn weer thuis en ik sta een tosti te maken. Het is ongeveer de achtste keer dat ik mijn vriendin herinner aan haar reproductieve kwaliteiten. Ze is er al de hele ochtend vrolijk om.

Dus dames, als er een keer een inwendige echo wordt genomen, time het rondom je eieren, weet je meteen waar je aan toe bent. En met een beetje mazzel kun je nog dagen opscheppen over hoeveel eieren je wel niet hebt.

Meer blogs lezen van Vanessa doe je hier.

Sharing is caring!