Soms denk je dat je alles verwerkt hebt omdat je doorgaat met leven, maar tijdens het schrijven van dit blog heb ik hard gehuild en vraag ik me af of het ooit over zal gaan. Misschien wordt het minder nu ik het deel. Ik heb geen psychische hulp nodig (denk ik, hoop ik, weet ik niet) aangezien ik mijn kinderwens nog niet heb afgesloten en me geen nervous breakdown kan veroorloven op dit moment. Vind jij dat je hulp nodig hebt? Doe een beroep op een professional zoals Irene Otto, degene die mij vroeg voor haar een blog te schrijven over de miskraam die ik zelf had meegemaakt. Ik heb daar veel reacties op gekregen en omdat ik veel vragen krijg over wat ons is overkomen heb ik het nog eens op papier gezet maar dan met meer detail. Wellicht biedt het inzicht voor hen die niet weten wat voor impact het verliezen van een zwangerschap of een kind kan hebben. Vooral als je heel bewust bezig bent met een kinderwens en je er dus met een vergrootglas boven op ligt, dan hakt het er goed in.

Dit blog heeft niet alleen betrekking op de kinderen die ik verloor maar ook op mijzelf. Ja ik verloor meer dan één kind. En de meest heftige waarna ik volledig instortte gebeurde na de laatste ICSI. Ik was niet eerder zwanger geraakt van een behandeling en dit keer was het gelukt. Ik gebruikte DHEA en naast de ICSI werd er Assisted Hatching toegepast, een behandeling waar ik veel vertrouwen in had. Die zomer hadden we ook onze eerste stapjes gemaakt naar gezonder leven, ik had een superfood ontdekt, Chiazaad heette het.

Tot 10 weken ging het goed en ineens kreeg ik helse pijnen. Eerst dachten ze dat het te maken had met een myoom die meegroeide, waarvan ik er ineens meer dan 1 had…. Ik kreeg bloedingen waarvoor ik 2 keer ben opgenomen. En niet zomaar bloedingen, men dacht dat ik bloedtransfusie nodig had. Gek genoeg zag het er op de echo allemaal prima uit, iedere keer weer. Ik heb ontelbaar veel echo’s gehad. Het kindje leek het naar zijn zin te hebben en waar de bloedingen vandaan kwamen, niemand die het wist. Ook werd ik getest op blaasontsteking omdat ik zo een branderig gevoel had met plassen, maar dat leverde niets op.

Ik kreeg steeds meer last en pijn en omdat er niets gevonden werd nam men aan dat het de vleesboom wel moest zijn. Met 20 weken zou ik daarvoor morfine krijgen. Dat ging ik volhouden natuurlijk, ik had al zo lang gewacht op een zwangerschap, al zou ik 9 maanden moeten kruipen. Tot die tijd moest ik het zien vol te houden met paracetamol.

Enfin, ik had me er dus bij neergelegd dat het een helse zwangerschap ging worden en op een avond zat ik op de bank en realiseerde ik mij dat ik een pijnloos moment had. Tegelijkertijd ‘plaste’ ik de zitting nat. Gek dat het niet direct tot me doordrong dat ik vruchtwater verloor, dat mijn vliezen waren gebroken. Ik liep naar de badkamer en ging zitten, een gevoel van moeten plassen en persen. Ik riep mijn man en zei kalm (verdoofd door ongeloof) dat ik vruchtwater verloor. We zijn meteen naar het ziekenhuis gegaan, we hadden immers al afgesproken dat we meteen konden komen als er iets misging.

De pijn begon in al zijn hevigheid terug te komen, dus mijn man reed heel rustig. Iedere bobbel in de weg voelde ik. Wat een heftige rit was dat. Aangekomen in het ziekenhuis kreeg ik direct een echo. Mijn gynaecoloog trok wit weg. Al het vruchtwater was weggelopen. In sommige gevallen kwam het terug met bedrust maar die kans was klein. De pijn werd steeds heviger, het waren weeën. Niemand zei het tegen mij en ik had het gewoon niet door dat ik ging bevallen, stuurde mijn man gewoon naar huis met de mededeling dat ik hem zou bellen als er iets ergers zou gebeuren. Idioot eigenlijk, het erge was al op gang gekomen maar ik kon de werkelijkheid niet aan denk ik. Ik heb de hele nacht liggen kronkelen van de pijn en s’morgens, op 1e kerstdag, met 15 weken en 3 dagen werd onze kerngezonde zoon dood geboren. Te jong om het alleen buiten de baarmoeder te redden.

Daar lag hij in een metalen bakje waarboven ik had gezeten omdat ik zo moest drukken. Hij was helemaal slap en ik was verbaasd dat hij op een echt mens leek. Ik zag zelfs op wie leek. Alles zat er op en er aan. Ik durfde hem niet aan te raken of vast te houden. Of ik hem wilde vasthouden? Ik schudde heftig van niet, dichtbij durfde ik niet. Het was te vroeg voor mij, de werkelijkheid in de armen te nemen. Ze namen hem mee, om koel te houden voor onderzoek, zei de verpleger. Mijn man werd opgebeld en hij heeft hem ook nog gezien, voor hem een grote schok. Hij huilde, ik (nog steeds) niet.

De placenta liet niet los, dus moest ik een curretage ondergaan. Op de operatietafel zei de verpleger; “Gefeliciteerd, wat is het geworden?” “Een miskraam”, zei ik, zonder tranen, zonder gevoel. Ik draaide mijn hoofd om, weg van de verpleger, verlangend naar het niets wat voorlopig alleen nog maar narcose zou betekenen. Mijn ogen ontmoette de ogen van mijn gynaecoloog, hij legt zijn hand op mijn been en fluistert onder zijn kapje vandaan; “Sorry, hij wist het niet”. En ik zei; “Geeft niet”, want ik voel toch niets, het geeft écht niet.

Wanneer ik bijgekomen ben hebben we een gesprek met de gynaecoloog. Hij stelt voor ons kindje en de placenta door te sturen om onderzoek te doen. Ze hebben wel al een kweek afgenomen en het blijkt dat ik drager ben van de GBS-b bacterie (een streptokok, die pas in 2014 standaard getest wordt bij zwangere vrouwen. Voor mij is het 2012). Hij vermoedt dat de bacterie een infectie heeft veroorzaakt en dat daarom mijn vliezen braken.
Ik heb geen moment gehuild. Ik had niets meer in mij. Ik had geen tranen meer. Ik deed vrolijk maar van binnen was ik op. Ik gaf nergens meer om, ik was er helemaal klaar mee. Niet met de behandelingen ofzo, maar met mijn leven. Ik gaf niet meer om mezelf en ook niet om anderen. Ik verlangde naar niets, de dood lijkt daar toch het meeste op. Op de automatische piloot ging ik doen wat er van me verwacht werd, want ja ‘eruit stappen’…. Hoe doe je dat? Klinkt dramatisch he? Zelf was ik er heel kalmpjes onder, een grote opluchting zou het zijn als het me lukte. En toen kwam de uitslag van de patholoog.

Ons kind was kerngezond en de conclusie was dat de GBS-b bacterie een infectie had veroorzaakt en mijn vliezen kapot had gevreten. Ook de placenta was aangetast en een stukje van zijn knie. Ik werd boos van deze uitslag want als ik getest was had ik antibiotica gehad en was ons kind misschien blijven leven. En ik werd boos op mezelf want mijn lijf had gefaald. Ik was niet gezond genoeg geweest en daarom had het de bacterie niet kunnen verslaan. Mijn immuunsysteem was zwak en het had het leven gekost van ons kind. Wat bezielde mij eigenlijk om te denken dat een ongezonde vrouw een zwangerschap zou kunnen voldragen?!

Ik googlde wat en vond de stichting van ouders met GBS-b en deed navraag. Ze hadden nog niet eerder gehoord van zo een agressieve vorm van GBS-b. Op een forum vroeg ik er naar en binnen no-time meldden zich een aantal vrouwen die ook een miskraam hadden gehad. En toen stortte ik opnieuw in. Moeder Natuur had mij in het gezicht gespuwd. Ik voelde me verslagen. Ik mocht mijn wens niet vervullen, ik mocht niet van het geluk proeven. Ik begreep nu waarom sommige mensen zelfmoord pleegden, de jus was er af voor mij. Ik had niets meer over van mezelf, voor mezelf of om aan anderen te geven.

Toch bleek zelfmoord geen optie, ik ben een lafbek. Ik had wel een paar manieren bedacht maar alles wat ik bedacht zou pijn doen of een ontzettende ravage aanrichten. Wat een mislukking was ik, zelfs een zelfmoord plannen lukte mij niet. Ik leefde vervolgens weken in een cocon, ik zocht geen contact en de verplichte contactjes werkte ik keurig af. Ik wilde ruis, ik wilde niets. Ik had die stilte nodig om tot de conclusie te komen dat het niets en geen zelfmoord betekende dat er iets anders moest gebeuren. Ik werd ook moe van het niets.

Ik herinner me ook een gesprek met een Arboarts. Die schrok zich een hoedje van mijn toestand. Daar zat ik als een soort taperecorder mijn verhaal te doen. Ik glimlachte slechts flauwtjes bij alle hersenspinsels die ik had, terwijl ik heus wel wist dat het niet normaal was hoe ik me daarbij gedroeg. Ik moest lachen omdat zij heftiger reageerde dan ik. Wat voel je je vreemd en ver van jezelf vandaan als je in een depressie beland. Ook de maatschappelijk werker van het ziekenhuis gaf het na een poosje op, ik had een psycholoog nodig. Die heb ik wel opgezocht maar ik had natuurlijk de pech dat ik een stoel belandde bij iemand die mij bijna alle foute opmerkingen uit het boekje “Open Zenuw” voor de voeten gooide als oplossing. Daarbij stond hij te trappelen om te graven in het verleden en daar ben ik niet van. Ik ben meer van hier en nu en verder. Vergeet ik nog bijna te vermelden dat ik ook een intake heb gehad bij de GGD, die vonden dat het nog niet ernstig genoeg gesteld was met mij om zich over mij te ontfermen.

Mijn lief en ik begonnen langzaamaan te praten over wat we nog gingen doen om onze kinderwens te verwezenlijken en besloten dat we zonder energie geen nieuw leven konden maken. We wilden ons weer goed voelen, dat was het belangrijkste. Mijn verstandige man kent mijn angst maar al te goed en zei; “We stoppen niet met onze droom, maar we verleggen onze focus naar onze geestelijke en lichamelijke gezondheid want zonder dat op orde te hebben gaat niets lukken”. En dat deden we. Al onze energie ging daarin zitten, voor mij geen andere weg meer want het alternatief voor mij was immers “narcose for ever”. Deze weg moest ik nemen om te zien of ik er uit kon komen. En dat lukte, daar heb ik vaker in andere blogs over geschreven. We werden beloond voor het omgooien van onze levensstijl. We werden gezegend met nog een zoon, uit een spontane zwangerschap. Bijna een sprookje eigenlijk.

De naam van onze eerstgeborene is met veel zorg uitgekozen. Saul betekent “de gevraagde, om wie gebeden is”. Ik heb een tatoeage laten zetten omdat ik het nodig heb, hem dichtbij mij te hebben. Hij staat op de binnenkant van mijn linkerarm, dichtbij mijn hart. En daar blijft hij totdat mama zich bij hem voegt.

Melany

Sharing is caring!