Na lang wikken en wegen toch besloten om te gaan bloggen over onze kinderwens. Gewoon om mijn gevoelens te delen. Want wat is het zwaar als het niet lukt om zwanger te worden.

2 jaar geleden besloten wij om te stoppen met de pil. Altijd al had ik het gevoel dat ik niet makkelijk zwanger zou worden. Dus de eerste maanden deden me nog niet zoveel. Shit happens, misschien volgende maand beter. Maar toen het tegen een jaar aanliep begon ik er steeds meer moeite mee te krijgen. De teleurstelling werd steeds groter als weer werd bevestigd dat het weer niet gelukt was. Paul wilde alvast naar de huisarts, ik wilde nog wachten. Toch besproken met de huisarts en die gaf het advies om af te vallen! Dat advies opgevolgd en 13 kilo afgevallen. Paul ging zich alvast testen en bij hem was alles goed. Voor mij een klap in mijn gezicht dan zat het dus bij mij.

Afgelopen februari naar de gynaecoloog en na verschillende onderzoeken blijkt er iets niet goed te zijn met mijn eileiders. Maar omdat het ziekenhuis een percentage berekent met hoeveel kans we hebben op een natuurlijke zwangerschap en dat boven de 30 % moet zijn en wij op 35% zitten moeten wij het tot eind van het jaar zelf proberen. In dat half jaar nog 10 kilo afvallen. En als het dan nog niet gelukt is, krijg ik eerst een kijkoperatie en kunnen ze daarna kijken welke behandeling we dan nodig hebben. Dat kwam allemaal even hard binnen maar ben ook wel blij dat we nog een paar maanden hebben. Als het toch lukt hoef ik in ieder geval die operatie niet! Maar toch ondanks dit is het ook nu niet makkelijk als het weer niet zo is. Ik had nooit verwacht dat het zo’n impact heeft op je leven.

Vaak krijgen we het advies dat we er niet zo mee bezig moeten zijn. Die opmerking kwetst je gewoon heel erg want je kunt er niet, niet mee bezig zijn. Ik heb 4 maanden lang elke ochtend een wekker moeten zetten om 6.45 uur om me te temperaturen zodat de gynaecoloog zo een beeld kan vormen over je cyclus. Elke keer naar het ziekenhuis. Maar voor nu even geen ziekenhuisbezoeken.

In deze blog kan ik mijn gevoelens kwijt en jullie laten zien dat het geen taboe hoeft te zijn. Dat zwanger worden, blijven en een kindje krijgen absoluut een wonder is. Want door lotgenoten zie ik ook wat er allemaal mis kan gaan. Dat je dan eindelijk blij bent en het dan toch weer mis gaat. Dit hoop ik nooit mee te hoeven maken om dan eindelijk zwanger te zijn en het dan weer te moeten laten gaan. Dat is 1 van mijn angsten. De andere is dat het nooit zou lukken….. maar voor nu denken we daar nog maar niet aan.

 

Geschreven door Alinda (30), samenwonend met Paul (32), kinderwens sinds 2014, medische molen sinds februari 2016, verkleving eileiders, overgewicht, werkzaam op een kinderdagverblijf/bso.

Sharing is caring!