Het is november 2009, we zitten bij de gynaecoloog. Na verschillende operaties en een behandeling met Lucrin besluiten we om voor onze droom te gaan, een tweede kindje. Iets wat volgens de gynaecoloog, gezien de verergering van de buik problemen, een lange weg kan worden. Maar ach, dat valt vast mee..

De jaren gaan voorbij. Er volgen onderzoeken, miskramen en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. Onderzoeken worden gestart en er wordt in 2013 besloten te gaan beginnen met IUI. We hebben 3 pogingen mogen doen maar helaas ook nu weer een buitenbaarmoederlijk zwangerschap.

We worden doorverwezen naar een Academisch ziekenhuis en krijgen weer onderzoeken. Mijn eileider blijkt niet doorgankelijk te zijn en aangezien ik maar 1 eileider en eierstok heb gaan we beginnen met ICSI. Eindelijk een nieuw hoofdstuk! Dit moet helemaal goed komen. Maar helaas. Op 18 februari 2015 sluiten wij na 3 pogingen ons ICSI traject af. We zijn uitbehandeld. Het ziet er slecht uit, slechte kwaliteit, slechte deling, veel fragmentatie en ga maar door.

Er komt een plan voor de vermoedelijk endometriose en adenomyose in mijn buik, een hormoonbehandeling en geen menstruatie meer. Dit probeer ik, maar tegelijkertijd kan ik onze kinderwens niet afsluiten, het voelt niet klaar. Ik hou hoop op het volgens vele onmogelijke. We besluiten daarom in oktober 2015 te stoppen met de hormonen. Voor de aller, allerlaatste keer, we moeten het af gaan sluiten.

En toen werd het januari 2016, we krijgen eindelijk rust. De kinderwens gaat naar de achtergrond, op een vreemde manier krijg ik er vrede mee, denkend aan de stellen die kinderloos blijven mogen wij onze handjes dichtknijpen met onze lieve zoon. Er komt een pup en ik besluit voor mijzelf te gaan beginnen. We houden een grote schoonmaak om een werkkamer te creëren. Alle babyspullen die ik 6 jaar lang bewaard heb worden weggegooid. Ergens voelt het goed, eindelijk na 6 jaar kijken we naar de toekomst.

En dan ineens…

10 februari 2016. Ik ben overtijd en heb nog 1 test liggen. Ik besluit hem te doen. Ik sta in de badkamer en de test is positief… Onmogelijk. En nu? De kans is groot dat het niet door mijn eileider kan en dus buitenbaarmoederlijk is.
Ik bel het ziekenhuis en er volgt bloedonderzoek. Het hcg staat mooi hoog en er wordt een echo ingepland. Het onmogelijk is gebeurt, onze baby zit in de baarmoeder.

Inmiddels is het 26 april en het gaat goed. Morgen ben ik 15 weken zwanger. Mijn buik begint te groeien en daarmee ook het besef. Het is echt waar; onze buikbaby!

 

Lees hier meer blogs van Gaby

Sharing is caring!