Chantal en ik kennen elkaar al meer dan 10 jaar. Chantal was getrouwd en ik ken haar ex-man ook. Na 16 jaar zijn ze uit elkaar gegaan en kreeg ik ineens een appje van Chantal. We hebben een keer afgesproken en van het één kwam het andere. Ik had alleen een probleem ik vond (vind) Chantal heel leuk maar ze heeft drie kinderen van 1,6 en 8 jaar oud.

Ik kom uit een Christelijke familie dus ik volg al niet helemaal de regels maar dit ging mijn familie nooit goedkeuren en Chantal kan mij ook nooit een kindje geven want natuurlijk zwanger worden zit er niet meer in bij haar. Na een half jaar veel liefde te hebben gedeeld en plezier was ze het beu want mijn broer kwam thuis met een weduwe, een vrouw met 2 kindjes maar ik zag het niet zitten om het aan mijn ouders te vertellen en de kinderen van Chantal te ontmoeten.

Chantal zei; “Het is klaar! Dan niet, ik wil verder met mijn leven en mijn kindjes dan maar zonder jou…” Verschrikkelijk vond ik het en ben toch naar mijn moeder gegaan maar niet alles verteld, alleen gevraagd ..”Mam wat zou je ervan vinden als ik een vrouw met kindjes zou krijgen? Haar reactie was zoals ik natuurlijk verwacht had niet positief. Met een leugen voor eigen bestwil heb ik Chantal verteld dat ik het mijn moeder had verteld, want ik wou haar niet kwijt.

Wat er toen gebeurde had ik niet verwacht. Chantal is kort daarna naar mijn moeder gegaan met een bos bloemen en heeft zichzelf voorgesteld aan mijn moeder (die een vermoeden had maar niks zeker wist ). De laatste poging tot een redding van onze relatie had ze tegen Chantal gezegd en wil je dan nog niet verder voor de buitenwereld, dan maar niet.

Mijn moeder vroeg ineens; “Wanneer kom je eens langs met je vriendin en haar kindjes?”, en toen wist ik dit komt helemaal goed. Ik leerde de kindjes kennen en Chantal mijn ouders… Chantal heeft respect voor mijn geloof en de kinderen ook en nu ben ik zo gelukkig! En mijn moeder is ook een geweldige oma! Maar dan komt het; ik ben nog onder de 30, Chantal is 34 en ik heb een kinderwens. Een kleintje van ons samen, ook van mijn bloed en vlees zou fantastisch zijn. We zijn gaan samenwonen en alles gaat heel goed, Chantals kinderen zijn als mijn eigen kinderen en we hebben gesproken over een kindje van ons samen. Wat me (ons ) te wachten staat wist ik niet maar nu wel. Vruchtbaarheidsbehandelingen.

Poging 1 was verschrikkelijk als ik Chantal haar spuiten zag zetten maar als ik thuis was deden we dat samen. Ik hield mijn armen om haar heen en nam huishoudelijke klussen uit handen zodat ze kon rusten. De punctie vond ik het ergste want je kan niks doen dan alleen haar steunen. Ze stelde me gerust door te zeggen dat we het samen deden, ze zegt steeds; “Schat, we doen het samen, je steunt me waar je kan! We hadden 4 bevruchte eitjes door deze ICSI. 1 terugplaatsing en ja we waren direct zwanger van de eerste keer. Helaas mocht het niet goed gaan, bij 9 weken kregen we een miskraam. We waren zeer verdrietig en Chantal had al vanaf 8 weken bloedingen gehad.We hebben daarna even rust genomen en gingen voor poging twee. Mooi resultaat van 10 eitjes, waarvan 7 bevrucht. 1 terugplaatsing die helaas mislukte en geen enkele cryo.

We zitten nu middenin poging 3 en houden heel veel van elkaar. Ik ben een bonuspapa van 3 prachtige jongens, het is heerlijk thuis te komen met veel leven in huis! Net een mooie gezinsauto gekocht samen en met de 3e ICSI gaan we door. Hopelijk gaat deze poging positief uitvallen.

Ik wil mijn verhaal delen om anderen te vertellen dat als je graag iets wilt dat je er voor moet gaan. Ondanks mijn geloof, ga ik voor een gescheiden vrouw met 3 kindjes van een ander. Zij maken mij gelukkig. Tot slot nog 1 tip, steun elkaar en zorg goed voor je vrouw (vriendin) dan doe je dit echt samen en geef niet op!!!

Geschreven door Stefan,
30 jaar, samenwonend met Chantal (34), bonuspapa van 3 jongens, ICSI, gelukkig

Sharing is caring!