Een behandeling in je eigen cyclus ?? Het leek zo mooi… uiteindelijk een maand verspeeld, zo voelt dat dan, ondanks dat je zelf ook wel eens pauze hebt van meerdere maanden, maar dan is het je eigen keuze.

De eerste keer voor controle bij onze fertiliteitsarts, op een vrijdag, was mijn baarmoederslijmvlies al mooi binnen het protocol en mijn eitje was mooi aan het rijpen, maar helaas nog niet groot genoeg voor de sprong en ook nog niet groot genoeg om al een afspraak in te plannen voor een eventuele terugplaatsing. Met het volgende advies: “kom maandag maar weer terug”, gingen we weer huiswaarts.

Ik ging maandag weer voor follikelmeting richting het MCL, manlief was helaas niet mee en achteraf gezien ook maar goed. Na een ‘gezellig’ praatje met mijn fertiliteitarts mocht ik mijn benen weer op die beruchte blauwe beugels met grijze voetplaatjes zetten. Deze keer meldt ze me dat het baarmoederslijmvlies minder was dan afgelopen vrijdag… balen natuurlijk want ik wist ook dat dan mijn eisprong was geweest. En dat was ook zo; zondag had ik al de hele dag wat zeurende en stekende pijntjes in buik, maar we hebben die dag heerlijk zitten barbequeën dus ik dacht ergens nog dat het daar van kwam, teveel vlees en andere lekkere dingen 😉

Inmiddels ken je je lichaam zo goed dat je bijna wel weet waar je aan toe bent. Aan de hand van deze gegevens kon er dus geen terugplaatsing plaats vinden omdat we niet zeker wisten of ik een dag tevoren inderdaad mijn eisprong had gehad. Flink balen… het leek zo mooi! Zonder medicijnen een terugplaatsing en dan zou het nog mooier zijn geweest als het dan ook nog eens zou blijven zitten. Nou goed… we zijn te ver op de zak vooruit gelopen en kregen helaas het deksel op de neus.

Voor onze twee eskimootjes wilde ik (lees: wilden wij, ik heb op dat moment de beslissing even voor mijn man en mij gemaakt) nu het risico niet nemen op een terugplaatsing en dan misschien ook nog met het oog op een mislukte terugplaatsing… Na goed overleg met mijn fertiliteitsarts hebben we besloten het te laten voor wat het is en er de volgende maand weer met positieve zin voor te gaan.

En met positieve zin bedoel ik dan ook echt positieve zin; het mooiste nieuws sinds jaren is ons ter ore gekomen. Mijn allerliefste vriendin en haar man verwachten in november een minimensje na jarenlange behandelingen. Wij gunnen het hun van harte.., bijna niet in woorden uit te drukken. Ook wij gaan voor dit geluk en proberen hoop en moed te houden!

 

 

Geschreven door Famke, 33 jaar, getrouwd met de allerliefste man (37 jaar), cadeaumoeder van een heerlijke cadeaudochter van bijna 10 jaar, medisch secretaresse, 3 jaar kinderwens, 2 jaar in de MMM, ICSI (ivm verminderde zaadkwaliteit, ondanks dit heeft mijn man toch een prachtige dochter).

Sharing is caring!