De levensstijl die wij onszelf hebben aangemeten zorgt ervoor dat we ons topfit voelen. Ziek zijn we al in geen tijden geweest en dat geldt ook voor ons kind. 19 maanden oud en zo gezond als een vis. Mijn lijf doet t ook eigenlijk zo goed dat ik in de afgelopen 4 maanden 2 x zwanger ben geweest maar helaas eindigden deze in vroege miskramen. Ik herstel snel, mijn cyclussen veranderen nauwelijks en dat is bijzonder te noemen omdat ik al 44 jaar ben. Lichamelijk gezien gaat alles naar wens, mijn lijf doet het. Beter dan, pak hem beet, 10 jaar geleden.

Geestelijk gaat t wat minder….. Met mij dan. De laatste tijd word ik namelijk getergd door de gedachte dat het kind waar we zo lang op gewacht hebben misschien enig kind blijft. Heel lang was het doel onze kinderwens vervullen. Het is vervuld maar nu word ik opgevreten door schuldgevoel. Was ik egoïstisch, ben ik egoïstisch het risico te nemen dat ik hem geen zusje of broertje kan geven. Dat vind ik eigenlijk heel belangrijk, hoe kan ik dat hebben vergeten…..

Ik wil zo graag een broertje of zusje voor onze zoon. Ik wil dat hij tegen iemand kan zeggen; “Weet je nog toen mama….” En dat ze dan heel hard lachen samen. Het idee dat hij als hij zonder ouders is, “alleen” achterblijft jaagt mij angst aan. Was de wens een kind te krijgen immens groots, voor een tweede kind lijkt de wens er niet minder vurig op te zijn geworden, alleen vanuit een andere hoek te komen.

Wees tevreden hoor ik om mij heen. Een opmerking die eigenlijk nergens op slaat want voor mijzelf ben ik super tevreden; het gat in mijn hart is vervuld en zou ik prima kunnen leven met dit ene kind. Maar wij hebben niet het eeuwige leven en hij verdient een broer of zus.

Ik heb mezelf tot 46 jaar gegeven en ik hoop dat deze wens vervuld wordt, ook al lijkt het vragen van 2 wondertjes een beetje veel gevraagd.

Sharing is caring!