Zoals ik al in mijn vorige blogbericht schreef, ben ik deze cyclus meer bezig met hoe we verder zullen gaan na de huidige “timed intercourse” behandelingen. Ik geloof er niet meer in dat Clomid voor ons wonderen zal verrichten. Ik ben dan ook aan deze zesde en laatste poging gestart in wachtmodus… Wachten tot deze cyclus er ook zal opzitten en we eindelijk een afspraak kunnen maken voor een IUI behandeling. Een nieuwe aanpak, een nieuw ziekenhuis, een nieuwe dokter, … Het voelt als een mijlpaal, waarop ik me al volledig mentaal aan het voorbereiden ben. Bovendien nadert de Kerstperiode, die mijn persoonlijke mijlpaal is op ons vruchtbaarheidspad. Op het Kerstfeest 2 jaar geleden, twijfelde ik er niet aan dat we op het volgende Kerstfeest ons pasgeboren wondertje aan de familie konden voorstellen of tenminste zijn/haar nakende geboorte aankondigen. De beslissing om aan kinderen te beginnen, voelde toen nog spannend, ons geheimpje waar ik helemaal blij van werd. Een jaar later was het blije, spannende gevoel al ver te bespeuren. Mijn ouders en zussen waren ondertussen al op de hoogte dat onze gezinsuitbreiding wat langer op zich liet wachten dan we gehoopt hadden. Tijdens de Kerstperiode van 2015 deden we onze eerste Clomidpoging, met een ziekenhuisbezoekje voor de Pregnylinjectie op tweede Kerstdag. We zijn intussen weeral een jaartje verder. En mijn ouders hebben al eerlijk geantwoord op de indiscrete vragen van de familie of we eigenlijk wel kinderen willen. Kerst is dus voor mij een moeilijke periode, veel moeilijker dan moedertjesdag of het Sinterklaasfeestje van het werk waar we ook dit jaar niet naartoe gaan.

Maar ik ga de feestweken niet onvoorbereid in. Ik concentreer me op de toekomst en voel me tot nu toe redelijk vredig. Ik slaag erin om vertrouwen te houden dat we ooit mama en papa van een gezond kindje zullen worden. Ik bereid me er mentaal op voor dat we nog een hele weg af te leggen hebben vooraleer we die eerste positieve test in handen zullen hebben. En ik ben me er goed van bewust dat ook die geen garantie op succes is. Maar ik geloof erin…niet voor nu, maar ooit!

In tussentijd doe ik aan zelfzorg. Ik ben zacht voor mezelf en laat mezelf toe om sociale verplichtingen waar ik geen zin in heb af te zeggen om ongegeneerd te relaxen met een goed boek of een grappige film. Andy van Headspace (meditatie) is mijn beste vriend. Ik maak me geen zorgen over onze waterrekening wanneer ik weer maar eens een warm badje laat lopen.  Ik maak plannen voor een eindejaars detox om alle synthetische hormonen uit mijn lijf te krijgen vooraleer we met een nieuw protocol starten, inclusief een dagje naar de thermen met mijn zusjes binnen een aantal weken. Ik boekte een paar daagjes Parijs in een heel leuk – en iets te duur, maar so what? – hotelletje, om manlief zijn verjaardag midden december daar romantisch te kunnen vieren en samen op te laden voor het begin van het vervolg.

Maar first things first… nog een CD14-echo vooraleer de laatste Clomid wachtweken in te gaan. De laatste keer in de wachtzaal tussen de zwangere vrouwen (koppels), maar manlief was er gelukkig voor een keertje bij. Laat hen maar hun bumpjes hebben, wij hebben iets speciaals samen en dat kan ook niet iedereen zeggen. De laatste afspraak bij Dr. P. Het voelt zo vertrouwd… Ik begin al spontaan mijn botjes en jeansbroek uit te doen, straight down to business. Nee, deze keer hoeft ze me niet vriendelijk te vragen om iets dichter naar het uiteinde van de tafel te gaan liggen. Been there, done that. Maar toch is het elke keer weer anders, zo ook nu. Na de schamele 4mm baarmoederslijmvlies de vorige keer, toont de echo nu maar liefst 14mm aan, het dubbele van mijn gewoonlijke 7mm. Ik verhef mijn stem: “QUATORZE mm??” Nee, geen taalmisverstand, ik heb het goed verstaan. Ik bedank stilletjes de Progynova uit de vorige cyclus. Dan gaat de monitor verder, naar mijn rechtereierstok. 24mm!! Een tweede record. En wat meer is, we zien voor het eerst duidelijk de eicel die aan de wand van de follikel hangt. Links zijn er wat kleinere follikels en eentje van 18mm, die eerder ovaal is, wat niet het beste voorteken is. Maar dat kan mijn enthousiasme niet drukken. Dr. P. besluit dat 100mg blijkbaar een goede dosis voor mij is. Ze schrijft een CD21 progesterontest voor en als die normaal terugkomt, mag ik de progesteronsupplementen tijdens mijn luteale fase in de kast laten liggen. Ze neemt met een knipoog afscheid van ons met “Ik duim voor jullie, maar jullie moeten net iets meer doen”.

En dan besef ik dat de afgelopen 15 minuten mijn hoop op succes deze cyclus terug hebben aangewakkerd. Ik besluit om die direct in de kiem te smoren en me opnieuw in vrede te concentreren op het vervolgplan.

Liefs,
Elle

Sharing is caring!