Vrijdag 27 mei, here we go again, weer met al onze moed richting het MCL. We (lees: ik, mijn man gaat altijd mee voor de support) hadden weer een afspraak bij onze fertiliteitsarts voor een follikelmeting. Deze maand weer begonnen met medicatie nadat we vorige maand zonder medicatie niet verder zijn gekomen dan alleen een follikelmeting. Wonder boven wonder verdraag ik de medicatie goed, of komt dat nou door de Yoga, waar ik sindskort mee gestart ben? Ik voel me totaly ZEN… Na een ‘gezellig’ praatje met onze arts, ja echt… ze is echt gezellig. Een dokter die normaal in het leven staat en die humor heeft. Het is tenslotte al zwaar genoeg voor ons met al die teleurstellingen en spanningen, dat je zo’n dokter op zijn tijd dus prima kunt hebben. En blij dat ze was; direct de eerste meting een goede score. Mijn baarmoederslijmvlies was dik genoeg om al een terugplaatsing in te plannen. Yahoooo…. meestal moesten we twee keer komen voordat de terugplaatsing gepland wordt. Van tevoren had ik al tegen mijn man gezegd; je zult zien dat we maandag weer moeten komen, geen zin in hoor… we moeten bijna een uur rijden voor 10 minuten bij onze dokter. Dit is deze keer niet nodig. We mogen een datum uitzoeken voor de terugplaatsing.

Woensdag 1 juni, dat wordt dé dag… Aangekomen in het UMCG; we waren ruimschoots op tijd, nog even heerlijk genoten van al die mensen die het ziekenhuis in en uit lopen. Mensen allemaal met een verhaal. Mogelijk ook veel mensen met hetzelfde verhaal als ons zonder dat je dit weet. Op een bankje in de hal nog even een heerlijke zelfgebakken bananenmuffin opgegeten met een half liter water…, want ja …de blaas moet (half)vol.

De vriendelijke meneer (waarvan ik steeds zijn naam vergeet) met zijn kale hoofd komt ons wederom ophalen. Voor ons gevoel kennen we hem goed, natuurlijk haalt hij dagelijks veel stellen uit de wachtkamer dus of hij ons zo goed kent als wij hem dat betwijfel ik… op die momenten voel je je wel eens een nummertje in zo’n groot ziekenhuis.

Volgens de procedure gaan ze weer te werk. Naam + geboortedatum noemen en als zij dat goedkeuren mag je je van beneden uitkleden. Eenmaal op de ‘bank’ en in horizontale positie zie ik een poster van “Thousand cats and one mouse” boven mee. Heus heb ik deze eerder gezien, maar niet opgeslagen in mijn brein van emoties tegenwoordig. Ondertussen brengt de vriendelijke mevrouw de eendenbek in; als het pijn doet moet je het maar zeggen hoor… Tsja, en dan? Halen ze em er uit en is het einde oefening? Nou ja, lekker voelt het niet, maar alles natuurlijk weer voor het goede doel. Ondertussen nog steeds de muis op de poster boven mij nog niet gevonden hoor, zucht… en de mannen wel zeggen ze. Jaaaaa ja, waarschijnlijk alleen maar om mij af te leiden.

Ik ben zo gefocused op de poster dat ik helemaal vergeet waarvoor ik hier lig. Van de meneer met het kale hoofd moet ik opletten, ons embryootje is te zien op het scherm. Volgens de mevrouw een hele mooie; een morula. Natuurlijk brandt er bij mij geen lichtje. Geen idee wat dat inhoud. Ik heb tenslotte medisch secretaresse en geen dokter. Straks Dr. Google er maar eens bij pakken en kijken wat een morula precies is. Wel de naam onthouden… anders wordt het een hele zoektocht 😉 en soms kan ik onthouden van 12u tot middag, grote kans dus dat ik straks in de hal sta en de naam niet weet, gelukkig is mijn lief mee en heeft hij een heel groot en goed geheugen.

Eenmaal terug in de hal snel Dr. Google erbij gepakt; interessant leesvoer! Wie weet levert deze terugplaatsing nu iets op. Fingers crossed en weer richting Fryslân. En nu wachten, …….., wachten,……. en nog eens wachten… !

Halverwege de twee wachtweken zat ik er helemaal doorheen. Ik kon niet meer, wilde niet meer. Was op! Al die emoties, al die spanningen, ik trok het niet meer. Heb tegen mijn man gezegd dat dit de laatste keer was! Zo sterk en rustig als hij is; “Kop op meis, je kunt het. Samen kunnen we dit! Wij worden een keer heit en mem”.
Huilend ben ik in slaap gevallen, gelukkig de volgende dag vrij… wie wil er nou met dikke ogen op zijn werk verschijnen? De volgende dag dus heerlijk niks gedaan en mijn hoofd en lichaam even de nodige rust gegeven.
Zaterdags voor de test! Dé zaterdag dat ik voelde dat ik een innesteling had. Wat voelde ik me in de war. Zou het echt zo zijn? Of wilde ik dit graag voelen?

Ik weet nog goed dat op dat moment mijn schoonouders op bezoek waren. Na een toiletbezoek wilde ik het wel uitschreeuwen, ik had volgens mij innestelingsbloed ontdekt…. , maar dat kon niet want we hadden bezoek. Heb me tot ‘s avonds stil moeten houden tegenover mijn man. Uiteindelijk zei hij al; je was wat stil vanmiddag. Dat was omdat ik helemaal in mezelf gekeerd was en al aan het rekenen was. Het zal toch niet… 🙂 Uiteindelijk dinsdag DE TEST! Beide moesten we aan het werk. ‘S ochtends wilde ik de test niet doen; stel dat het negatief zou zijn, dan zouden we beide een zware dag krijgen en mocht het toch positief zijn dan wilde ik het liefste bij mijn lief zijn.

Samen hebben we toen besloten om ‘s avonds te test te doen zodra we thuis kwamen van ons werk.
Met buikpijn van de zenuwen richting het toilet om mijn urine op te vangen. Trillend legde ik de test er in en al gauw verschenen er 2 blauwe streepjes! Yihaaaaaa…. onze jarenlange strijd werd beloond. We did it! En mijn gevoel klopte dus ook afgelopen zaterdag. Slopende weken volgden van echo’s, vermoeidheid, vlagen van misselijkheid en 1x in de week overgeven (ik kon de klok er gelijk op zetten).

Met 6 weken hadden we onze eerste echo. Een piepklein hartje zagen we. Tranen van geluk liepen over mijn wangen van blijdschap en kneep de hand van mijn man bijna kapot. Zo onder de indruk was ik. En natuurlijk ook mijn man…. zijn geluk kon ook niet op!

In overleg met mijn leidinggevende heb ik bij onze 6 weken zwangerschap besloten om tijdelijk halve dagen te gaan werken. Dit om alles een plekje te geven en vooral om te slapen. Gelukkig begreep mijn leidinggevende precies wat er allemaal in mij om ging. Een pluim voor haar! Aansluitend hadden mijn man en ik drie weken zomervakantie. Wat een genot! Even niks regelen, niks moet, alles mag… Samen zijn we een weekje naar België geweest. We hebben genoten. Genoten van dat kleine mini-mensje wat er in mijn buik aan het groeien is en dat ik eindelijk ook de roze wolk heb ontdekt na de eerste ‘zware weken’ van ongeloof en zorgen.

Inmiddels ruim 16 weken zwanger! Mijn buikje wordt al mooi rond en uit alle hoeken komen de felicitaties. Zo bijzonder. En nu is het dan echt werkelijkheid. Wij hebben ons einddoel gehaald. De aanhouder wint!
Voor iedereen die nog in de behandelingen zitten willen wij zeggen;
“Hoe moeilijk soms ook, maar hou vol!”

Liefs,
Famke

PS
Inmiddels heb ik het muisje van de poster gevonden; klein maar fijn, in mijn buik!

 

Famke, is 33 jaar, getrouwd met de allerliefste man (37 jaar), cadeaumoeder van een heerlijke cadeaudochter van bijna 10 jaar, medisch secretaresse, 3 jaar kinderwens, 2 jaar in de MMM, ICSI (ivm verminderde zaadkwaliteit, ondanks dit heeft mijn man toch een prachtige dochter).

Sharing is caring!