Maandelijkse problemen zijn weer achter de rug heerlijk relaxszondagje met stoombaden en zwemmen. Samen met het mannetje even helemaal zennnnn….

Vrijdag was het wereld-ei-dag, de tweede vrijdag van oktober stonden mensen stil bij een ei (nooit geweten dat deze dag bestond ). Ik stond stil bij mijn eitjes en bedacht me dat ik goed voor mijn eitjes ga zorgen.

Vandaag heb ik besloten. De knop weer omgezet vol goede moed gaan we er tegen aan. Volgend weekend gaat mijn ei weer aan de wandel. Dat te bedenken dat we dan in fright night zitten in een huisje met een grote groep. Vrees dat klussen hem niet gaat worden maar dat al de fanatieke zwemmers dan een TomTom meenemen of een routeplanner komt het helemaal goed. Dan klussen we de dagen erom heen wel, in de hoop het juiste moment te pakken.

De ovulatietesten laat ik in de kast, loop gelijk met mijn app. Dan koop je dure testen, die eerder aangeven wanneer je je eisprong moet krijgen (4 dagen).  En vervolgens zie je de normale eisprong alleen verschijnen. Schiet mij maar lek ik snap het niet meer. Zo gaat het al een paar maanden maar helaas er is nog niet raak geschoten.

Hoe raar maar waar na een miskraam, een paar maanden geleden, had ik het gevoel met een grote schop van die mooie wolk af gestuiterd te zijn. Waarom weet ik niet maar heb al weken het gevoel dat ik toch nog op die wolk zit. Zal die klap pas met kerst komen als ons wondertje geboren zou worden… De tijd zal het leren…

Zou dat wolkgevoel dan misschien positief uitpakken voor onze eitjes? Geen stress en geen zorgen, heb alles redelijk goed een plekje gegeven geloof ik. Hoewel er een frustratie is dat ik langer ongesteld ben tegenwoordig. Voorheen 6 nu 8 dagen. Maar ja er zijn plus- en minpunten; vroeger slapende benen, een paar dagen voor ik het moest worden. De afgelopen maanden migraine voor ik  het moest worden. Van dit alles geen last meer nu alleen verschrikkelijke rugpijn en heup die verschrikkelijk zeer doet na de miskraam. Wel manlief kan goed masseren dus overleven we dat wel.  Ach je krijgt het allemaal maar cadeau, je hoeft er niks voor te doen alles over voor een ukkepuk van ons samen.

Geschreven door Antoinette
35, getrouwd, 3 jaar in behandeling (2 miskramen), echtgenoot was gesteriliseerd, 1 zoon en 2 bonuskids, zelfstandig ondernemer.

Sharing is caring!