Vandaag ben ik 13 DPO (Days Past Ovulation, ofwel: 13 dagen na de ovulatie) en ik heb een vroege zwangerschapstest gedaan van de action. Ik ben de laatste tijd erg fan van de testen van de action, dit omdat ze snel resultaat geven en ze zijn spot goedkoop.
De test was negatief, helaas, maar alles kan natuurlijk nog gebeuren. Ik ben immers nog maar 13 dagen na de ovulatie. En mijn vruchtbaarheidsapp zeg dat ik 27 april pas moet menstrueren. Ik kon gewoon niet wachten.

Normaal gesproken stopt mijn afscheiding nagenoeg na de ovulatie. Maar deze maand is dat anders. Ik heb waterige- witte- afscheiding. En ik kan het dan weer niet laten om te googelen, dus daar ga ik: ‘afscheiding na ovulatie zwanger’ google ik. Hmm, oké er staat dat je bij een zwangerschap witte en waterige afscheiding hebt. “Zou het dan toch zo zijn?” ga ik weer.

De vroege test zei duidelijk negatief, maar bij 4 dagen voor je verwachte menstruatie is het in nog geen 50% van de gevallen betrouwbaar. Ook als je de test van de action googled dan zie je veel berichten waarin staat dat vrouwen pas na twee weken overtijd positief testen. Hmm, ook weer een puntje.

Eerder zou ik gelijk naar de drogist rijden en een duurdere test halen, maar die waren dan ook weer allemaal negatief. En dat kost erg veel geld, tijd, en zo groeit de hoop op een positieve test waardoor ik weer heel teleurgesteld was. Dus dat ga ik nu niet doen.

Nu blijft het feit alleen dat ik al een week na de ovulatie het gevoel had zwanger te zijn. Ik voel me ook misselijk, emotioneel, pijnlijke tepels, uitgeput, wat allemaal klachten zijn die vrouwen ook ervaren zo vroeg in de zwangerschap. Ik begin hier nu aan te twijfelen, misschien maak ik mezelf toch weer gek.

Neefjes en nichtjes

Ik heb dus meerdere neefjes, dit zijn kinderen van mijn zussen, en gister hadden wij een verjaardag. Ze gingen met tante Kim in de speeltuin spelen. De oudste 4 zijn al oud genoeg om zelf vertrouwd buiten te spelen, maar de jongste is 2 en dus nog te jong. Tante Kim kon het dus niet laten om even met hem mee te gaan zodat ook hij lekker buiten kon spelen.

We hebben in totaal denk ik wel 2 á 3 uur buiten gespeeld. Lekker van de glijbaan, op de schommel, noem het maar op. Die kleintjes kunnen zo lekker enthousiast zijn! Het was echt heel erg leuk, en ze zijn zo leuk en lief! Dat herinnerd mij weer aan wat ik mis. Wat ik er wel niet voor over zou hebben om met m’n eigen kindje te kunnen spelen.

Tijdsdruk

Op die kleine momenten, waarop ik me herinner dat het ook deze maand weer mislukt kan zijn, kan ik zo’n intens verlangen en zo’n intens verdriet tegelijkertijd voelen. En op zo’n moment zit er een grote tijdsdruk op.

Een leraar zei vroeger tegen mij: ‘over 5 jaar herinner je alleen maar het succes, dan is de lange weg daar naartoe makkelijker geworden’ en dat gaat in dit geval erg goed op.
Over 20 jaar heb ik één of meerdere gezonde kindjes, en is deze weg hiernaartoe minder verdrietig geworden.
Wanneer je bij de bevalling 30 uur hebt lopen puffen en van hier tot Tokio bent uitgescheurd maar dan uiteindelijk een kern gezonde baby op je buik hebt liggen, is die zware bevalling het allemaal waard. En zo hoop ik op dit traject ook terug te kunnen kijken en te kunnen denken: ‘het was zwaar maar het was het allemaal waard’

Eigenlijk maakt het niet uit of het deze maand lukt, of dat het over 3 maanden lukt zolang het maar lukt. Het is mijn moederliefde die de tijdsdruk bepaald. Het is gewoon heel erg pijnlijk om te zien dat vrouwen om mij heen zwanger worden of kindjes krijgen, terwijl ik dat zelf zo graag wil. Dit is niet zozeer omdat ik jaloers ben, dit is omdat het zo oneerlijk voelt.

Gewoon oneerlijk

Waarom lukt het niet gewoon? Wat maakt mij minder als mijn vriendinnen? Je gaat gewoon echt heel erg aan jezelf twijfelen. Ik ben hier niet alleen in, heel veel vrouwen (wellicht alle vrouwen) in deze situatie voelen of denken dit. En ik wil jullie (ons) wat vertellen; Wij zijn niet minder vrouw, of moeder, of dochter omdat het niet zo snel gaat bij ons dan bij andere vrouwen. Wij zijn sterk omdat wij er keihard voor knokken!

Ooit komt het goed

Ooit komt het vast goed! Voor nu ga ik lekker cliché met een bak chocolade-ijs op de bank zitten en even lekker goed huilen. Ik ben vandaag even moe van het vechten tegen de tranen en het sterk zijn.

Sorry voor de depressieve lange blog, maar ik zet op papier wat ik doormaak en daar hoor het verdriet echt bij. Dit is een realistisch beeld van een vruchtbaarheidsbehandeling. Het gaat met vallen en opstaan.

Toch positief

Toch blijven we positief want wie weet, geen menstruatie betekent hoop voor de toekomst.

Liefs,
Kim

Sharing is caring!