Gisteren was het weer zover! De pick up van onze behandeling stond op de agenda, de 6de keer ondertussen en ik was er best zenuwachtig voor (met de laatste behandelingen nog in het achterhoofd).
Om 7u werden we in Jette verwacht, dus het was vroeg op staan, maar alles voor het goede doel! Op het CRG aangekomen kreeg ik een bed toegewezen en mocht ik me omkleden.
De papieren werden in orde gemaakt, ik kreeg een Dafalgan voor de pijn, nog een pilletje dat ik onder mijn tong moest laten smelten en een spuit in mijn bil. Onder de pijnstillers en kalmeringsmiddelen was ik klaar om richting OK te gaan, dus daar gingen we. Deze keer moest ik het in mijn eentje doen, want mijne schat mocht er hier niet bij zijn jammer genoeg.

In het OK werd er een infuus gestoken, al ging dit (weer) niet vanzelf. Ik heb niet de gemakkelijkste aders, maar waarom lukt dat nooit met die infusen!? De verpleegster deed 2 pogingen (met mooie blauwe plekken tot gevolg) en uiteindelijk werd de anesthesist erbij gehaald. Hij klopte een paar keer op mijn arm, wreef er eens over en stak het in 1x goed … Tja … Blij dat dat in orde was, want ze gingen me nog genoeg prikken!
Ik was klaar om naar de pijnbank gebracht te worden en tegen dat de verpleegster me kwam ophalen om naar de pick up ruimte te brengen voelde ik me helemaal wieziewozie, de medicatie deed zijn werk.
Daar gingen we dan, toch een beetje zenuwachtig, maar we konden niet meer terug!

Ik mocht plaatsnemen op de pick up stoel en alle voorbereidingen werden gedaan. De gynaecoloog stelde zich voor en de verpleegsters stelden me op mijn gemak. Ik was er klaar voor. 6de keer goede keer???
Daar gingen we! En ik moet zeggen dat het véél beter meeviel dan ik verwacht had. De verdovingsspuiten, die ik andere keren zo venijnig vond, voelde ik zelfs maar amper en de pick up was begonnen nog voor ik er erg in had. Elke prik kon ik op het scherm volgen, maar ik voelde het amper! Wat een verademing. Af en toe een licht prikje, maar wat was dit zo’n verschil met de pick ups in het UZA! Ik voelde me helemaal rustig en ontspannen.
Op een bepaald moment vroeg ik de gynaecoloog of hij nog steeds aan dezelfde kant aan het prikken was, maar hij was al aan de andere eierstok begonnen en het zat er zelfs al bijna op! Zo snel dat het ging! 1 eicel, 2, 5, 8, 12, … 20 eicellen! En dat zonder een traan te laten! Ik kon er niet van over en bedankte de mens alsof hij een held was! Haha! Zou het aan de medicatie en het lichte gevoel in mijn hoofd gelegen hebben??? Iedereen was enthousiast met het behaalde resultaat en hij wenste me heel veel succes met het verdere verloop.

Even later mocht ik op de recovery wat bekomen en daarna was het terug richting de kamer. Daar zat mijne schat al in spanning te wachten, maar aan mijn gezicht zag hij al direct dat het goed zat! 20 eicellen! Ik had nog nooit zo’n goed resultaat gehad en dat na amper 10 dagen stimuleren.

Op de kamer kon ik rustig terug op positieven komen en 2u later mocht ik naar huis. De verpleegster liet me nog weten dat er beslist was dat ze een freeze-all zouden doen en dat er geen terugplaatsing zou door gaan deze cyclus. Door het hoge aantal follikels en de hoge hormoonwaarden in mijn bloed willen ze mijn lichaam even tot rust laten komen, zodat alles terug op zijn plooi is om een embryo de optimale kansen te geven. Ze hadden dit op voorhand al eens laten weten dat dit een mogelijkheid was, dus ik was voorbereid op dit nieuws.
Binnen enkele dagen bellen ze me op met het resultaat van de pgd-test en het aantal embryo’s dat wordt ingevroren … Aangezien het de vorige keren steeds een enorme afvalrace geweest is heb ik wel wat schrik dat er niet veel ingevroren kan worden, maar ik heb vertrouwen in het labo van Jette. Het klinkt misschien raar na al die mislukte pogingen, maar ik heb er een goed gevoel bij. We moeten een extra hindernis door, maar volgende maand gaat het gewoon lukken!

Lees hier verder

Sharing is caring!