Op dit moment zitten wij in het traject, onze reis begon in december 2011. Het begon met een feest op 12 december 2011. Vrij onverwachts maar zo welkom want ik had smiddags een positieve zwangerschapstest in mijn hand. Vierde het feestje wel alleen omdat ik het  op mijn werk aan niemand nog wou laten weten. Uiteraard wel mijn vriend gebeld met het nieuws dat de test positief was. Ook hij was door het dolle heen.  Die week nog hebben we het ook ons ouders en vrienden verteld.  We konden het niet voor ons houden. Een kleine maand later gingen we heerlijk samen een weekend weg. Tijdens het weekend gingen we een dagje winkelen.  Moest ik op een gegeven moment naar het toilet. Veegde mezelf af en zag bloed. Ik was zooo geschokt dat ik buiten begon te huilen. Smiddags weer bloed aan mijn wc-papiertje. Zo ongerust dat ik de verpleegkundige ben gaan bellen. Mochten we gelijk de volgende dag om 12.00 uur komen. Iets geruster die avond maar na uit eten te zijn geweest had ik weer bloed in mijn maandverbandje. Vroeg slapen (wat je slapen noemt ) volgende morgen was mijn inleggertje goed verkleurd, dus ik zag het heel somber in en was heel verdrietig. Om 12.00 uur echo in A’dam-Noord weekendje (weg onderbroken). Was op van de zenuwen. Eerste buikecho. Er was niks op te zien, daarna vaginale echo. Ook daar was niks op te zien. Ook geen vruchtzakje. De verloskundige zei ons; “Ik ben er bang voor, maar het kan ook nog te vroeg zijn”. Zij meldde ons dat we ons volgende echo bijna 2 weken later maar moesten afwachten. Had er geen goed gevoel bij. Wereld stortte op dat moment al in. Nog een lange tijd wachten tot die datum. Bloeden was weer gestopt gelukkig dus weer klein beetje hoop.

Een paar dagen voor de echo werd ik wakker met echt gigantische buikpijn. Ik liep krom van de buikpijn en was aan het huilen van de pijn. Toch aan het werk gegaan. Vreselijke morgen gehad en was zo bang. Dus ik de verloskundige gebeld. Neem maar 2 paracetamollen hopelijk zakt het dan, is dat niet het geval en blijft de pijn of wordt het erger? Dan kan het een buiten baarmoederlijke zwangerschap zijn. Gelukkig zakte de pijn en ging het beter. Mijn lieve vriend bleef in alles maar positief en was ervan overtuigd dat wij ons wondertje gingen zien op de dag van de volgende echo. De echodag. Om 8.30 uur smorgens stond onze echo gepland. Op van de zenuwen mocht ik op de bank plaatsnemen. Vriendlief hield mijn hand vast. Eerst buikecho. Was niks op te zien maar idd waarschijnlijk nog te vroeg om iets te zien, dus kreeg ik een vaginale echo. Helaas met heel slecht nieuws.  Er was helemaal niks te zien op de echo. Zelfs geen vruchtzakje. Zij noemde het een hele vroege miskraam. Nadat de verloskundige het slechte nieuws had medegedeeld ging mijn lieve vriend nokkie. Hij viel flauw van de schrik waarschijnlijk. Oo zoo sneu en zo verdrietig. Huilend liepen wij de echokamer uit, even luchtje scheppen buiten en even bijkomen van dit vreselijke nieuws.  Moesten gelijk door om bloed te prikken om mijn hcg-waarde te bepalen. Daarna naar ouders en vrienden en kennissen laten weten dat het mis was. Heeeeeeeeel veeeel verdriet en slapeloze nachten gehad. Ons wondertje werd ons nog niet gegund .

Na een aantal dagen kreeg ik de uitslag van mijn hcg-waarde en deze gaf dus aan dat ik wel officieel zwanger was geweest. Wat een verdriet en wat een pijn. Dagen/ weken/maanden die je nooit meer vergeet. Het meest pijnlijkste wat ons ooit is overkomen. Maar we moeten wel weer door met ons leven!

 

Deze blog is geschreven door:

Nathalie (30) getrouwd met Lesley (37), alle onderzoeken gedaan wat betreft de mmm, 1 spontane zwangerschap helaas geëindigd in een hele vroege miskraam, 2x iui, 2x pgd/ icsi, ECD met eigen donor, wandelen,  winkelen,  oppassen, mijn werk (bejaardenverzorgster) ook als mijn hobby.

Sharing is caring!