Ik heb even niet geschreven. Niet omdat ik geen onderwerp had maar omdat ik niet zeker wist of ik daarover moest schrijven. Ik heb even zitten ‘broeden’ en toch besloten om een van mijn huidige avonturen om te zetten in een stukje.

Het punt is dat ‘broeden’ in de letterlijke zin niet een van mijn kwaliteiten is. Met als gevolg dat ik ongewenst kinderloos ben.  Uiteraard moet dat ‘Ik’ een ‘We’ zijn, toch drukt dit alles nog wat heviger op mij dan op Tim. In die zin dat ik er iets langer mee loop en het voor hem redelijk nieuw is. Tim wist pas dat hij een gezin wilde toen we een tijdje samen waren. Dit ervaar ik nog steeds als een groot compliment.

Maar goed… het broeden. Na jaren onderzoek, afvallen en met onnoemeloos veel klachten en vragen de deur van de gynaecoloog platgelopen te hebben, nu 36 en aan de IUI.

Even heel plat gezegd IUI is het zo positief mogelijk maken van omgeving en omstandigheden door hormonen (bij mij met elke dag injecties) om vervolgens de gepamperde cellen dicht bij elkaar te brengen door inseminatie. Of zoals ik heel charmant aan mijn vriendin vertelde: ‘Ik moet FSH spuiten om mijn eieren te laten groeien en als ze op springen staan wordt Tim’s monster ingebracht’…  Dat was een hilarisch “Oeps!” moment. Maar dat is het dus zo ongeveer. Daar zijn we mee bezig en aanstaande dinsdag krijg ik de allereerste inseminatie.

De reden dat ik toch wilde schrijven is omdat het allemaal zo maf is. Niet alleen zijn we gisteren in het Paasweekend eieren gaan zoeken bij de Gynaecoloog, maar kon ik meteen in mijn agenda zetten: ‘Dinsdag insemineren’, wat bij mij, met een vreemd gevoel voor humor, ‘Dinsdag bezwangeren’ werd.

Op een forum voor vrouwen in dezelfde situatie als ik leer ik eigenlijk het meest over het onderwerp. Zo begreep ik daar ook dat ik er nog zo tegenaan kijk en erom kan lachen omdat het nog moet bezinken en ik maar moet wachten tot de 3e, 4e, 5e…. Nu hoop ik ten eerste dat ik die niet eens haal en straks gewoon al lekker loop te broeden op onze bruiloft, maar ik hoop ook niet zo hopeloos en uitgeput te raken.  Been there, done that. Eigenlijk geeft dit hele circus me juist een boost. Gek genoeg voel ik me juist lekkerder met de extra hormonen en heb ik weer hoop en energie.

Natuurlijk gaan er een hoop twijfels door me heen. Want ik ben AL 36 ben ik niet te oud? Ik heb nu even geen werk hoe ga ik dat dan weer oppakken? Wat nu als het niet lukt? Waar trekken we de grens? Al die vragen krijgen meteen een antwoord. *Ja, ik ben 36, dat is niet ideaal, toch ben ik nog jong in doen en laten en ken ik genoeg moeders die niet piep waren. *Ik ben met een werkcoach bezig om dit allemaal zo goed mogelijk aan te pakken en de plannen voor mijn eigen onderneming krijgen steeds meer vorm. *Als… Dan… zoals Tim continu aangeeft moet ik niet zo bezig zijn met Als… Dan… maar dingen gewoon laten gebeuren en met dingen dealen als ze op ons pad komen. Datzelfde geldt voor de grens. Die grens trekken we als die bereikt is. En anders bij 42 jaar want dan trekt het Ziekenhuis een grens. Daarbij word ik al jaren betiteld als ‘moederkloek’ dan moet er toch ook ergens een broedkip in me verschuild gaan.

Dit is geen makkelijk avontuur, ook geen kort avontuur, maar er zit nu wel ineens een boost in. Vooral een boost op mijn eierstokken, want serieus, ik dacht dat ze eerder rammelden maar nu is het echt Pasen. Vrolijk Pasen dan maar.

 

Geschreven door Joan

Sharing is caring!