Dit keer hebben we 2 embryo´s laten terugplaatsen en dus kans op een tweeling. Het was 02:30 uur en ik moest plassen en besloot gelijk te testen. De test was positief. Voor het eerst in 5 jaar had ik een positieve test in mijn handen ik kon het gewoon niet geloven. Ik ging heel zachtjes naar mijn vriend toe die nog lag te slapen en zei de magische woorden: ‘moppie ik ben zwanger’. Hij kwam uit bed omdat hij het niet kon geloven en de test zelf wilde zien, maar zelfs na het zien van de test kon hij het niet geloven. Het heeft een kwartier geduurd voor hij het een beetje kon binnen laten. Je hebt altijd een bepaalde fantasie hoe het zal zijn als je eindelijk die positieve test hebt, maar het voelt zo anders dan verwacht. Toch is het in onze situatie prima zo en heel begrijpelijk dus het is oké dat het besef wat langer duurt. We liggen nog een uur op bed te kletsen over hoe we het onze ouders zullen vertellen en over alle foto’s die we willen maken met de test. Mijn vriend begint te huilen van blijdschap en hij kust onze kindjes op mijn buik. Aangezien mijn vriend later op de dag moest werken gaf hij aan nog even te willen slapen, maar ik was klaar wakker  en helemaal onrustig en hyper en besloot naar beneden te gaan. Ik kon het gewoon niet geloven. We vertelde het uiteindelijk als eerst onze ouders en een aantal vrienden in onze omgeving die ons altijd zo steunen in ons IVF traject. Iedereen reageerde zo onwijs blij voor ons en het voelde bijna alsof het niet om onze zwangerschap ging. Ik voelde me verwart door mijn eigen emoties. Dit is waar ik al 5 jaar voor heb gevochten, waarom kan ik het dan niet helemaal van binnen uit voelen? Ik voel me blij, verdoofd, verdrietig, vol ongeloof, alles behalve wat ik had verwacht.

Ik verwachtte vanaf het moment van een positieve test een soort rust, een last die van je af valt, het gevoel eindelijk niet meer te hoeven vechten, intense liefde voor elkaar en de baby’s en blijdschap. Ik had nooit verwacht dat er zo veel verwarrende emoties zouden zijn na een positieve test. Gelukkig hadden we het allebei en konden we elkaar hier goed in begrijpen.

Toch kwamen er steeds meer besef momentjes als we elkaar een bericht stuurde via de app met de woorden ‘we houden van je’ of ‘Ik mis jullie’ of als mijn vriend naar zijn werk ging en eerst mij een kus gaf en daarna mijn buik. Ik weet nog een moment dat we in bed lagen en dat ik tegen mijn vriend zei ‘ik ben gewoon zwanger’ en ik echt intens geluk voelde, ook al durfde je dat dan nog niet te lang binnen te laten. Ik denk dat het tijd nodig heeft om te beseffen dat het na zo veel jaar dan eindelijk gelukt is. Dat het vechten in de ring, het elke keer weer knock out geslagen worden, maar toch weer opstaan en verder vechten eindelijk beloond word. Over 3 weken mogen we eindelijk een echo. De echo waar ik al zo lang over fantaseer. Jij en ik samen, maar dit keer niet om eitjes te kijken, maar onze baby(‘s) en  weten we eindelijk of het er 1 of 2 zijn. Alles zal vanaf nu anders zijn. We zullen nooit meer met z’n 2tjes zijn maar met z’n 3e of 4e. Voor nu is het altijd ons in plaats van wij.

Liefs,
Mabel

Sharing is caring!