Het lijkt wel of ik nu al vol zit met hormonen. Zodra ik een baby zie krijg ik al natte oogjes. En als ik langs een babywinkel kom kan ik het niet laten om even binnen te kijken. Ik leef er al zolang naartoe om zwanger te worden en een kleintje te hebben.

Wat voor anderen vaak heel vanzelfsprekend is en vaak ook vrij makkelijk, is voor ons natuurlijk veel minder simpel. Maandag 14 mei hebben we onze beleidsafspraak en horen we welk hormoonschema we krijgen en wanneer ik mag beginnen met prikken. Ik hoop zo snel mogelijk. Ik heb zelfs al zitten uitrekenen wanneer ik op z’n snelst zwanger kan zijn. Dat zou ongeveer begin juli zijn. Natuurlijk weet ik dat de kans heel klein is dat het meteen lukt. Het zou ook heel goed kunnen dat er meerdere pogingen nodig zijn bij ons. Maar we zijn zelf heel positief en gaan er gewoon vanuit dat het meteen raak is.

We hebben op onze telefoon allebij een bestandje waarrin we leuke babynamen hebben staan. Een paar namen hebben we allebij, maar er zijn ook namen in Joost zijn lijstje waarvan ik denk, oh my god! Haha. En andersom natuurlijk ook.

Maar we hebben tijd zat om erover na te denken. Dat is voor ons wel het voordeel van het feit dat we nog een heel traject moeten doen voor het zover is. We hebben tijd genoeg om na te denken over namen, de babykamer en wat voor kinderwagen we willen. Stiekem zijn we al een keer gaan kijken. Hihi. Een beetje met verschillende kinderwagens door de winkel rijden. Beter te vroeg dan te laat hè. En nu heb ik nog genoeg tijd om Joost over te halen de kinderwagen te kiezen die ik zelf graag wil, maar die hij niet leuk vindt. Haha, nee hoor. Samen komen we daar wel uit.

Ik heb stiekem al een paar kleine rompertjes liggen thuis. Wat vinden jullie ervan? Dat wij al nadenken over babynamen en stiekem al een beetje rond aan het kijken zijn?

Wat ik soms wel heel erg moeilijk vind, is dat andere mensen zich moeilijk in ons kunnen inleven. Ik neem het niemand kwalijk hoor. Maar het is zo jammer dat er in mijn directe omgeving niet echt mensen zijn waarmee ik erover kan praten die hetzelfde mee maken of hebben gemaakt. Mensen zeggen vaak, ach jôh, het valt allemaal wel mee. Of als ik vertel dat ik enorme angst heb voor de hormooninjecties zeggen mensen soms: die injecties gaan er straks in als een mes in een pakje boter.

Ik vind het heel erg lief dat mensen mee proberen te denken en ik hoop dat iedereen dat blijft doen. Maar toch is het soms moeilijk dat mensen je toch nooit helemaal begrijpen. Zoiets begrijp je pas als je het zelf meemaakt. Dat is net zoiets als met het verliezen van een naaste of een ernstige ziekte. Vaak zeg je dan dat je iemand begrijpt, maar eigenlijk weet niet hoe het voelt voor diegene. Het is ook erg vervelend dat er nog steeds mensen zijn die vragen of ik al zwanger ben. Terwijl ze weten dat ik nog moet beginnen met hormonen? Dat is soms wel vervelend. Ook zijn er mensen die achter mijn rug om zeggen dat het ons waarschijnlijk toch nooit gaat lukken. Het doet me erg pijn om dat te horen. Waarom zegt iemand zoiets? Het is niet eens waar! Met mij is alles goed, dus naar alle waarschijnlijkheid gaat alles lukken.

Ik vind het soms heel moeilijk. Ook voor ons is dit hele proces nieuw. We gingen erin als een onwetend stel. Ik heb al snel alles erover opgezocht en weet er nu ontzettend veel over. Ook over hetgene wat er nog gaat komen, zoals de follikelpunctie. Ook hier ben ik heel erg bang voor. Waarom zoek je dan alles al op? Dat vragen veel mensen me. Maar ik ben gewoon zo dat ik alles van tevoren precies wil weten. De punctie bijvoorbeeld. Hoe lang duurt het? Welke medicatie krijg je tijdens de punctie, van tevoren en erna? Of de hormonen. Welke hormonen ga ik gebruiken? welk hormoon heeft welke bijwerkingen? Wat kan je doen om alle blauwe plekken op je buik te verminderen? Etc, etc.

Ik ben zelf heel blij dat ik alles al weet. Ook al heb ik dan nu al angst voor bepaalde dingen. Ik moet er niet aan denken dat alles over me heen komt en ik niet weet wat er gebeuren gaat.

Het zal de komende tijd een zware, maar ook mooie tijd zijn. Hopelijk horen we maandag dat ok meteen mag beginnen met de hormonen. Wat zou dat mooi zijn! Ik kan helaas niet van tevoren opzoeken hoe ik zelf op de hormonen zal reageren, maar dat gaan we hopelijk snel zien. Ik zal jullie op de hoogte houden en na maandag nog een blog schrijven om te laten weten wat het plan is.

Liefs,

Nienke

 

Je kunt deze blogger ook volgen via haar eigen site.

Sharing is caring!