‘Wat vervélend!’ Ik zit koffie te drinken met een vriendin, die net heeft gehoord dat het niet gelukt is met zwanger worden deze maand. Ze kijkt me vol medeleven aan. ‘Wat kút! zegt ze. Ik doe suiker in m’n koffie ‘ach, nou ja…’ Ze kijkt me aan en schudt haar hoofd: ‘ik vind het écht jammer voor jullie.’ Ze haalt haar theezakje uit de verpakking en hangt ‘m in haar glas heet water. ‘Nou,’ zegt ze troostend, ‘volgende keer dan maar’. Ze sopt haar zakje een paar keer heen en weer. ‘Jámmer!’ zegt ze nog eens.

Troost
Tijdens deze hele fase is het al vaker gebeurd dat ik vrienden moest ondersteunen die teleurgesteld waren over mislukte pogingen. Eén vriendin was zelfs in de veronderstelling dat er iets mis moest zijn. ‘Maar waarom lukt het niet?’ vroeg ze, na poging twee, verbijsterd over het uitblijven van een bevruchting.
‘Omdat we geen twintig meer zijn..?’ suggereerde ik. Ik citeerde nog maar eens uit inmiddels vergeten bronnen, dat het weleens een jaar kan duren voordat het lukt. ‘Een jaar?!’ riep ze, ontsteld over de imperfectie van het wonder dat voortplanting heet, ‘hoezo een jaar!?’ Alsof ik er wat aan kon doen. ‘Wat belachelijk!’

Paniek in de tent
Thuis vertel ik m’n vriendin over mijn correlatie-gesprek met de vriendin die zo baalde dat we nog niet zwanger zijn. ‘Wat lief dat ze zo betrokken is’, zegt ze.
‘Ja, maar ik weet nooit zo goed hoe ik dan moet reageren,’ leg ik uit, ‘het is wel vervelend enzo …’
‘Gedoe’, vult mijn vriendin aan.
‘Ja, gedoe ja, maar dat het niet zo 1-2-3 zou lukken ligt ook in de lijn der verwachting, toch?’
‘Nou,’ ze gaat op de bank zitten, ‘deze keer vind ik het ook wel klote hoor. Het zou toch eens gelukt moeten zijn.’ Ze kijkt helemaal niet vrolijk.
Schijnbaar zit ik emotioneel op een heel ander spoor dan de rest van de wereld. Ik ga naast haar zitten. ‘Wil je anders een maandje overslaan?’ vraag ik. ‘Nee joh, tuurlijk niet.’ Het is even stil. Ik pulk aan een littekentje op m’n arm.
‘Waar heb je die van?’ vraagt m’n vriendin.
‘Oven.’
‘Oh.’
Zo zitten we even. ‘Zeg, even out-of-the-box hè?’ vraagt ze. ‘Stel … Het duurt inderdaad nog máánden …’ Ik luister half terwijl ze verder filosofeert. ‘Is het dan toch een idee dat jij het dan op een gegeven moment eens gaat proberen?’ Wat bedoelt ze met ‘proberen’? Oh fuck. Ik voel het bloed uit mijn gezicht trekken.
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou ja,’ gaat ze verder, ‘misschien moet jij dan het stokje maar eens overnemen.’
Ik schud m’n hoofd, nee, nee, nee, dat was (nog) niet de bedoeling.
‘Het hóórt een jaar te duren’, zeg ik verhit. Waarom heeft iedereen in de wereld zo’n moeite met de feiten? Ik ga het met de minuut vervelender vinden dat het nog niet gelukt is. Paniek. Mijn vriendin aait me over mijn rug. ‘Rustig maar. Voorlopig hoeft het nog niet hoor, schatje.’
‘Ik hoop gewoon dat het wel snel lukt’, pruil ik. Wat een ellende.

 

Meer blogs lezen van Vanessa doe je hier.

Sharing is caring!