Vandaag (8-01-2016) is het precies 15 maanden geleden dat ik gestopt bent met de pil. En je raadt het al, ook dit keer ben ik ongesteld geworden. 3 dagen eerder dan verwacht maar dat vind ik minder erg. Weet ik tenminste waar ik aan toe ben. Dat is eigenlijk het enige wat ik zou willen. Weten waar ik of wij aan toe zijn. Gaat het op de natuurlijke manier lukken of moeten we wachten tot we 2 jaar geprobeerd hebben en mogen we dan inseminatie gaan proberen? De dokter gaf aan “Probeer het nog maar een jaar. Jullie hebben de pech dat het nou net bij jullie langer duurt dan normaal. Want verder zijn jullie gezond en kunnen we niks vinden waaruit blijkt dat dit niet zo is“.

Ik begin er nu langzaam aan te twijfelen. Misschien is er wel wat, maar kan je dat zo op het oog niet zien. Misschien ligt het probleem wel veel dieper of zo iets. Ik word meer onzeker en voel dat ik de hoop een beetje aan het opgeven ben. Ik hoor mezelf zeggen “Dan maar wachten tot september dan kunnen we verder het gaat nu toch niet lukken”. We hebben alles geprobeerd en ook weer alles zo gelaten. Ik weet het niet meer en ben er wel een beetje klaar mee. Het maakt me down en ik moet mezelf elk dag weer opbeuren pppfff.

Met de relatie gaat het wel goed alleen het vreet aan je. Nooit gedacht dat ik me weer zo kut zou voelen en weer me best moest doen om verder te gaan. Soms wil ik weg. Gewoon de auto pakken en naar het strand rijden. Daar gaan zitten en dagen lang naar de zee kijken. Niks denken dat zou toch eens fijn zijn. En als nog een keer iemand zegt je moet het gewoon loslaten dan ga ik slaan.

 

Lees hier meer blogs van Nikki

 

foto van Ruth de Ruwe

Sharing is caring!