In het begin van ons traject kijk je zo hard uit naar het zwanger zijn dat je het bijna idealiseert. Je snapt niet dat mensen zitten te klagen over hun zwangerschap en je denkt alleen maar je zou blij moeten zijn. Het voelt raar om nu alles langs de zijlijn te zien als mensen die ik doorheen het traject door heb leren kennen nog niet zwanger zijn. Soms vergeet je even hoe het was om in die vuurlinie te staan. Hier sta ik dan bijna 21 weken zwanger.

Uiteraard ben je super blij dat je zwanger bent. Maar toch word je niet echt voorbereid op het zwanger zijn. Alles stond in teken op het zwanger worden… En dan denk je, dan komt de roze wolk?

Welke roze wolk? De eerste weken leef je in onzekerheid… Stijgen de waardes goed? Zal er wel een hartslag zijn? Loopt alles zoals het plan? De weken verlopen en je komt verder in je zwangerschap… Je bent soms misselijk andere zijn dan extreem misselijk? Klagen voelt fout aan omdat je uiteraard blij bent dat je zwanger bent maar toch. Je bent extreem moe, misselijk, je hormonen maken een holletje met je en nemen het over. Zij zijn de baas en soms onuitstaanbaar.

Zwanger zijn is mooi zeggen ze, je moet er van genieten. Ik zie de weken verstrijken zonder dat ik echt kan genieten van de zwangerschap. Wat als het deze keer terug fout loopt? De onzekerheid is immens…

De eerste keer naar je eigen gynaecoloog mogen gaan na het traject voelt raar aan. Blij, onzeker, vreemd. Je komt er toe en normaal om de vier weken moet je terug op controle… Gezien de situatie was ik blij dat ik in het begin om de twee weken mocht komen. Elke keer dacht ik: Nu is het gedaan met het zwanger zijn, nu loopt het fout. Maar het tegendeel is waar, alles liep vlot.

Meer en meer mensen zeggen het je: genieten van die zwangerschap. Elke periode brengt zijn onzekerheid met zich mee. Ja dat gaat misschien ook zo bij andere vrouwen die natuurlijk zwanger zijn maar toch denk ik dat wij het net iets bewuster meemaken. Eerst ben je bang dat het fout loopt in de eerste 12 weken, eens die voor bij zijn ben je bang dat je het erna alsnog verliest.

Ik was van de gelukkigen die ons pruts vroeg voelde. Al besef je dat in het begin niet dat het jullie kleine wonder is. Dat besef komt later maar je begint er op te letten en merkt dat het toch niet jouw darmen zijn. Dan ben je uiteraard ongerust als je hem/haar even niet hebt gevoeld. Je denkt spontaan loopt het toch nog fout?

Nu begint het genieten beetje, bij beetje te komen. Ik voel haar bewegen, wroeten en ook al regelmatiger. Ik begin gewoon te worden aan haar, aan de zwangerschap. Maar ook dat brengt onzekerheid met zich mee. Zal ik wel een goede mama zijn? Zal alles wel goed verlopen met de bevalling? Zal ik complicaties hebben ervoor of tijdens of erna?

Ik denk dat ik soms een glimp zie van die roze wolk. De momenten waarop ze vrolijk rond trappelt merk ik dat er een glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ik merk op dat ik in de winkels naar het spiegelbeeld kijk naar mijn buik. Ik ben zwanger en dat is nu echt wel duidelijk.

Maar toch denk ik ook vaak aan ons eerste kindje dat we verloren zijn. Is het omdat het dezelfde periode was? Komt het extra door de hormonen? Komt het omdat we het eerste zo plots verloren zijn? Ik weet het niet maar elke stap die ik neem brengt wel enige emotie naar boven.

Vaderdag die voorbij kwam en ik moest denken dat ik toen voor de eerste keer aan mijn papa vroeg of hij peter wou zijn. Die dag sloeg ik dus liever over maar op diezelfde dag diezelfde vraag stellen nee dat kon ik niet. Gelukkig hadden we onze trouw al was dat toch ook even dubbel. 8 juli was onze trouw en 10 juli vorig jaar zijn we ons eerste kindje verloren.

De eerste keer naar paradisio voor de geboortelijst. Ergens keek ik er heel erg naar uit dat te mogen doen maar toch is het ook zo raar en word ik er emotioneel van. De kinderkamer in huis halen? Daar zijn die tranen weer en de gedachte dit hadden we vorig jaar allemaal kunnen hebben.

Zal het ooit over gaan? Ik denk het niet. Ik denk dat ik er mij bij moet neerleggen dat elke stap die we zetten en zullen zetten ergens wel emotioneel zal blijven.

Liefs,
Evelien

Sharing is caring!