Januari 2016 – Na de inseminatie begon een periode van wachten. Wel twee weken!

Oké, de inseminatie was achter de rug. Dan begon dan nu echt het ellendige wachten tot ik ongesteld zou worden of niet. Meteen de dag na de inseminatie voelde ik mij nog meer moe dan ik al was van de Clomid. Ook kwamen er vlagen van misselijkheid opzetten. Gelukkig was het zondag en kon ik mij heerlijk met een kleedje nestelen op de bank in mijn pyjama om maar te hopen dat het de volgende dag weer beter zou gaan.

De week erna werd het helemaal niet beter. De moeheid bleef, de misselijkheid ook en in de loop van de week werd mijn buik steeds boller en boller. Zelfs zó bol dat ik mijn spijkerbroek niet meer dicht kon doen, omdat het pijn deed in mijn buik. Hurken was pijnlijk en ook tillen was lastig. Zitten en lopen waren ook niet fijn. Het leek dan wel of de zwaartekracht mijn buik naar beneden trok. Jemig, wat was mijn lijf in de war! Ondanks dat mijn lijf zo in de war was, ging de hoop op zwanger zijn steeds naar een hoger level. Alle symptomen die ik had, waren toch typische zwangerschapssymptomen?

Het mooie van tijd is dat het dan toch eigenlijk wel weer heel snel voorbij gaat. Dus de eerste week was, ondanks alle narigheid, omgevlogen. De tweede wachtweek voelde ik mij iets beter. Misschien ook wel, omdat ik mij had neergelegd bij het idee dat ik mij nog weken/maanden zo zou voelen. Uit mijn werk meteen met een kleedje op de bank en op tijd naar bed om die malle buik zo veel mogelijk rust te geven. Zo was het best vol te houden, maar leuk was anders. Naar mate de tweede week vorderde, steeg de spanning ook wel weer. Word ik ongesteld of niet?

Liefs,

Maaike

Sharing is caring!