Wat een week. De heftigste van ons ICSI traject tot nu toe. Donderdagavond 9 juli, mijn buik voelt echt vol. Het ziet eruit of ik 6 maanden zwanger ben en ik kijk echt uit naar de punctie.

Vrijdagochtend 10 juli, Ik voel nu toch wel wat spanning, ook al ben ik blij dat de eitjes eruit gehaald worden. We zijn gelukkig vroeg aan de beurt en het loopt niet uit. In de auto neem ik de voorgeschreven pijnmedicatie en tegen de tijd dat we bij de kliniek zijn ben ik al slaperig. Ik heb de neiging om op de wachtkamer bank even te gaan liggen.

Ik word geholpen naar de punctie kamer en krijg een infuus. De arts legt geduldig uit wat hij inspuit, vervolgens zegt hij, als je duizelig wordt mag je gaan liggen. Ik krijg nog net bedacht, wat een onzin, als de wereld serieus begint te draaien, ik schiet in de lach en brabbel een hoop onzin uit zo hoor ik later. Ze leggen me neer, en starten de punctie. Het doet pijn maar is prima vol te houden. Ik hoor ze zeggen dat het snel gaat, maar ik krijg niks mee. De laatste follikels liggen ver weg en doen veel pijn maar dan is het ineens klaar. Voor ik het weet ben ik aangekleed en is het infuus eruit.

Ik word gebracht naar de uitslaapkamer en ik probeer te praten, maar er komen hele andere woorden uit m’n mond dat ik in m’n hoofd heb. Mijn man komt niet meer bij van het lachen en ik schiet ook in de lach. Praten is nu niet zo zinvol.

Met een bakje koffie kom ik langzaam weer bij m’n positieve. De verpleging is super lief en in spanning wachten we op de lab mensen. Eindelijk komen ze, en goed nieuws, 16 eicellen gevonden!! De arts is ook blij, want hiermee kan een verse terug plaatsing plaats vinden. Wel moet ik rust houden en veel drinken.

De dag er na bellen ze terug over het aantal bevruchtingen. Tussen 12 en 17!! Wtf! Vanaf 12 uur zit ik naar m’n telefoon te staren. Wie weet helpt het, en voor mijn gevoel helpt het echt, want om 13 uur wordt er al gebeld.

We hebben echt een topscore. 11 bevruchtingen en 8 zijn er meteen ingevroren. 3 ontwikkelen zich nu en we wachten in spanning op de terug plaatsing. en tijd voor taart!! met slagroom!! Elke ochtend krijgen we telefoon uit het lab. Ze bellen tussen half 9 en half 10, en natuurlijk altijd precies op het moment dat mijn blaas bijna uit elkaar spat. Het gaat goed met onze embryo’s. Ze delen zich precies volgens schema en we krijgen de meest perfecte timing voor de terug plaatsing.

Veel doen gaat nog niet en de dagen na de punctie valen tegen. Heb veel last van geïrriteerd buikvlies. Maar gelukkig zakt het af.

15 juli is het eindelijk zover. We gaan ons embryootje ophalen. Ze leggen me klaar in de stoel, met eendenbek en al en dan begint het lange wachten op de procedurele handelingen. Ik ben heel blij dat het zo zorgvuldig gaat, maar voel me toch ongemakkelijk worden. De gynaecoloog probeert me af te leiden en een gesprek aan te gaan. Ik kijk alleen maar naar het luikje in de deur… Wanneer komt ons embryootje nou! Als de lab man eindelijk binnen komt ben ik blij, als ik wil vragen hoe ze checken of het embryootje wel binnenin zit, hoor ik het antwoord al, ze gaan kijken od de spuit leeg is. En dat is. Pfieeuw. Snel sta ik op en kleed me aan. De vriendelijke lab man komt me nog een foto geven van onze blasto embryo. Trots stuur ik hem naar familie! Het lange wachten en duimen kan beginnen!

Terug thuis voel ik me beroerd. Mijn buik is zo gezwollen dat ik moeite heb met ademen, ik ga liggen en slaap nagenoeg de hele middag. In bed schieten de tranen in m’n ogen. De dagen na de punctie vallen me vies tegen. En ik baal. Donderdag en vrijdag lig ik twee dagen plat en zorg ik dat ik mij quotum aan drinken haal. Meer dan 2 liter per dag en deze dagen helpen. Zaterdag voel ik me zelfs weer goed.

Maar vandaag, voel ik me weer helemaal me oude zelf! Moet alleen ontzettend vaak plassen van die 2 liter water per dag. En ben zenuwachtig.. Ik hoop en ik hoop. Nog anderhalve week..

https://pandavliegen.wordpress.com/

Sharing is caring!