Soms voel het allemaal zo oneerlijk. Mensen die overlijden, mensen die ernstige ongelukken krijgen en mensen die iets willen en dat niet krijgen.  Dat zijn de momenten dat ik klaar ben met alles en verdrietig ben. Voor mezelf maar ook voor anderen. Je wilt weten waarom en hoezo de dingen gebeuren. Ik geloof in het feit dat dingen een reden hebben, maar soms snap ik het niet meer en kan ik mij niet voorstellen dat dingen een reden of betekenis hebben. Wat leer je nou van het feit dat iemand overlijd? Pluk de dag het kan zomaar voorbij zijn? Voor die persoon is het al voorbij en de rest blijft achter met verdriet en gemis. Ik kwam vanmorgen op mijn werk en hoorde dat een oud collega, die niet met pensioen was is overleden. Wij gingen met een groepje meiden altijd met haar naar de film. Het leven staat dan even stil en ik denk dan waarom?

Feestjes en verjaardagen met kleine kinderen of mensen die zwanger zijn worden moeilijker. Ik misgun het niemand maar denk wel “Waarom jij wel en ik niet?” Waarom word ik niet zwanger? Wat is er mis met mij? Heb ik niet genoeg mee gemaakt? Ik word tante van mijn vriend zijn broer en het voelt oneerlijk. Zij hebben net verkering en zijn gelijk zwanger. Ik vind het moeilijk om het aan te zien en het klinkt allemaal wat depri, ik weet het. Positief blijven is soms zo lastig met alle narigheid om je heen. Ik weet dat dit ook overgaat en dat het zeker goed komt, maar vandaag helaas niet.

 

Lees hier meer van Nikki

Sharing is caring!