Iedereen weet het nu en dat voelt op zich wel fijn. Mensen vragen hoe het gaat en de Paasdagen zijn we doorgekomen. En dan komt mijn duiveltje: Wat nu? Zo ben ik als er iets gebeurd is dan huil ik er om, maar wil ook snel doorgaan. Ik heb altijd een doel nodig. Het hoeft niet groot te zijn, maar ik wil het liefst altijd bezig zijn met iets. Of het nu tegelen is van de keuken of een leuke avond plannen met de meiden. Ik heb dit nodig om door te gaan. Nu was ik zwanger en voelde mij rustig. Niks moest, ik kon nu achterover zitten en genieten van de tijd die er aan kwam. Bezig zijn met alleen maar leuke dingen zoals namen bedenken en op internet en in apps lezen hoe het groeit en wanneer je wat voelt. Nu voel ik me doelloos en weet dat dit tijdelijk is en ik dit alles een plekje moet geven. Iemand nog tips voor afleiding?

Morgen moet ik weer naar het ziekenhuis om een echo te laten maken. Ze gaan dan kijken of alles weg is. Dat is raar maar ook goed. De gynaecoloog zei de vorige keer dat we bij de volgende cyclus gewoon weer mogen proberen. Dat viel mij erg mee. Ik dacht dat je lichaam hiervan een tijd moet herstellen. Het enige wat we nu niet weten is wanneer dit weer vanzelf gaat beginnen. Dus ik heb geen idee wanneer ik ongesteld ga worden en dat is gek. Ik heb sinds ik ongesteld ben altijd de pil geslikt en dus altijd geweten wanneer het er aan zat te komen. Nu weet ik dus ook niet wanneer ik ovuleer. Hhmm vreemd maar misschien ook wel een keer fijn. Ik hoop dat het nu niet zo lang meer gaat duren. Ondertussen zijn we dan toch alweer 18 maanden bezig.

 

Lees hier meer blogs van Nikki

Sharing is caring!