Oké, dit zie ik toch goed, of word ik nu gek, omdat ik zo graag iets wil zien?
Ik loop met het toiletpapiertje naar Michael en vraag of hij het ook ziet. ‘Het is toch roze?’ Ja, hij ziet het ook. Voor ik er erg in heb sta ik gewoon te huilen. Misschien spelen hormonen ook een rol, maar ik ben gewoon zo gelukkig. Ik geloof dat ik nog nooit zo blij ben geweest met de wetenschap dat mijn menstruatie nu echt op gang begint te komen. Ja misschien de eerste keer, twintig jaar geleden. Ik was 14 en al mijn vriendinnetjes waren al ongesteld geworden, alleen ik niet. Toen mijn menstruatie dan eindelijk kwam, had ik echt het gevoel dat ik er nu echt bij hoorde.
Maar ik denk echt dat ik nu nog blijer ben.

Het gaat weer beginnen, het hele circus gaat weer beginnen. Het kan nu ieder moment door gaan breken en dan kan ik het ziekenhuis bellen, dan mag ik weer voor een echo komen en als die goed is, kunnen we weer een cryo terug laten plaatsen. Jeetje, wat gaat dat snel ineens.

Ik kijk in de spiegel en zie iemand met een of andere manische lach op haar gezicht terugkijken. Mijn hemel, volgens mij ben ik hartstikke gek geworden. Dat is de enige verklaring. Nee, toch niet. Het is logisch. De rust was al voorbij. De pauze is nu ook voorbij, het wachten is nu ook voorbij. Mijn lichaam heeft zijn rust genomen, de rust die het zo hard nodig had. En nu heeft mijn lichaam zelf besloten er weer klaar voor te zijn. Mijn lichaam is klaar, ik ben klaar. En het gaat goed komen, nu of later, maar het geluk staat aan onze kant, ik voel het gewoon.

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, ren ik meteen naar het toilet waar ik zie dat de menstruatie dan echt is doorgebroken. Ik begin meteen met de medicatie en bel naar het ziekenhuis. Ik krijg te horen dat ik volgende week vrijdag al voor een echo mag komen. Volgende week vrijdag! Een echo! We kunnen weer!

Patty schrijft ook blogs op een eigen site!

Sharing is caring!