Al van kinds af aan wist ik dat ik graag moeder wilde worden. Nadat ik al heel lang problemen had met de antciconceptiemiddelen ben ik ermee gestopt in januari 2012. We wilden toen graag een kindje.

In juni dat jaar was onze situatie even veranderd. Ik voelde me niet fijn en wilde even rust van de pijnlijke menstruaties dus besloot een spiraal te gaan proberen en kijken of dat wat voor mij was. Op de  een of andere manier liep de menstruatie deze tijd anders dan het moest zijn en moest ik steeds afspraken afzeggen bij de huisarts. Augustus zouden we een weekendje weggaan met vrienden. Ik had zo’n voorgevoel, ik moet een test doen voordat ik wegga. Mn gevoel klopte had een positieve test in mijn hand.. Wat waren we er stil van. Na 9 maanden ben ik bevallen met een keizersnede. Er werd mij meteen aangeraden de pil weer te gaan slikken. Ik deed dat maar omdat ik dacht zij zullen het wel weten. En omdat ik een keizersnede had gehad mocht ik niet weer meteen zwanger worden, de genezing duurt 1 jaar.

1 jaar later voelde ik toch die kriebels ja ik mag weer stoppen met de pil! Maanden gingen voorbij.. tussendoor een verhuizing gehad. Maandelijks bleef ik pijn houden ging maar niet weg.. Na 3 jaar met pijn gelopen te hebben en een onvervulde kinderwens besloten we naar de huisarts te gaan. De pijn was niet meer te houden het was zo erg dat ik niet meer kon zitten. Toiletgang was een hel tijdens de menstruaties. De huisarts heeft  me meteen doorverwezen naar het ziekenhuis en dit keer vermoedde ze toch endometriose.

Vanaf hier begon onze MMM en daar gingen we dan. De gyneacoloog had een inwendige echo gedaan maar zag niks als alleen een cyste. Volgens hem kon de cyste niet de oorzaak van alle pijn zijn en was deze onschuldig. Hij besloot een mri te laten maken en zei erbij dat hij zou verwachten er niets op te zien.
31 december 2016 had ik mijn MRI. De uitslag die kwam was vrij duidelijk. De radioloog zag een vernauwing in mijn darmen. Het kon endometriose zijn of ziekte van Crohn. Gezien mijn klachten was dat al duidelijk..

Na een telefonisch consult met de gyneacoloog mocht ik kiezen IVF of een operatie. Mijn gevoel was ik moet eerst de operatie die pijn moet eerst weg.. Hoe kan ik zwanger worden als ik nog met pij rond loop? Ook mn gedachten als ik zwanger ben geweest moet ik alsnog geopereerd worden.. Dat wilde ik niet dus zei meteen ik wil de operatie. Eerst moest ik langs de MDL Arts hij moest toestemming geven of de operatie door kon en mocht gaan. Eigenlijk had ik van hem vrij snel toestemming en gaf alle voor en nadelen aan. Waaronder verminderde kans op een zwangerschap. Waarop ik zei ja die is er al.

Daarna weer een nieuwe afspraak moeten maken bij de gyneacoloog.. Hoe dubbel dacht ik… Jullie weten toch wat ik wil?! Maar goed we gaan maar weer en  weer begon hij over IVF. Ik zei; “Nee, ik wil eerst de operatie! Dat had ik al aangegeven?! Na de operatie wil ik de natuur zelf zijn werk laten doen en geen IVF. Het is niet iets waar je even instapt, vind ik. Daar moet je samen sterk in staan en aangezien we al zo’n lange tijd met spanningen hebben moeten zitten zijn, vonden wij dat we daar nu niet sterk genoeg voor waren. Een weloverwogen beslissing. Ik werd op de wachtlijst gezet. De gyneacoloog zei dat het wel 3 maanden kon duren. Ik kreeg morfine tegen de pijn en moest de pil gaan slikken. Maar toen zelfs dat niet meer hielp moest ik aan de Lucrin. Het was toen nog 2 maanden voor de operatie. Wat voelde ik me raar maar tegelijk ook weer fijn even geen pijn voor korte duur. Toen kwam de pijn toch steeds weer terug, maar met combinatie Oxycodon konden we er tegen aan. Helaas kon ik door de endometriose niet werken, gelukkig kon ik er nog wel zijn voor mijn gezin.

23 mei 2017 was het eindelijk zover, de operatie! Daar zat ik al om 6:00 in ziekenhuis, ze vroeg of ik eerder kon komen zodat ze door konden met werken. Prima hoe eerder hoe beter dacht ik. Maar helaas zat ik daar een uur voor niks, want de verpleging kwam pas om 7:00. Toen ze er waren werd ik snel geholpen en kon direct naar mijn kamer. Kreeg gelijk mn pilletje die ik gevraagd had om rustig te worden. Om 8 uur werd ik geholpen en in de middag om half 3 werd ik opgehaald van de verkoeverkamer.

Ze hadden me teveel morfine gegeven waardoor ik langer op de verkoeverkamer moest blijven. Op de afdeling kwam de gyneacoloog nog even langs. Ik weet vaag nog wat hij zei dat alles verder schoon was en dat het inderdaad endometriose was wat er zat en waar mijn klachten vandaan kwamen. Na 4 dagen mocht ik het ziekenhuis verlaten en moest ik 6 weken later op controle. Mijn gyneacoloog vertelde op controle dat ik weer aan de pil zou moeten ivm de diep geïnfiltreerde endometriose heeft gezeten en kans groot is dat het terug komt. Ik besloot geen pil meer te willen en eerst weer tot mezelf te komen. Daar had hij wel begrip voor. Er was zoveel gebeurd en het verdriet en angst nooit meer een tweede kindje te kunnen krijgen was groot. Hij had het me niet zo gezegd maar het voelde wel zo voor mij . Zeker als het al zolange tijd verstreken is.

Na maanden later heb ik mn rust weer kunnen vinden in mezelf en heb ik veel los kunnen laten in mn leven. Ik heb mn focus op hetgeen gezet wat ik wel heb. Genieten van mijn zoon die ik heb mogen krijgen. Nadat ik geaccepteerd had dat het niet meer zo mocht zijn dat wij een tweede kindje zouden krijgen en ook de pijn die ik maandelijks had overwoog ik om toch weer aan de pil te gaan of spiraal. Maar het bleef alleen bij denken en deed er eigenlijk niks mee. Voelde dat ik meer rust had gekregen bij deze beslissing en eigenlijk voor mijn gevoel dacht ik geen kinderen meer te kunnen krijgen.

Afgelopen december voelde ik de eisprong lichtjes en liet het los ging verder en besteedde er niet teveel aandacht aan. Ik hou wel altijd bij wanneer ik de menstruatie krijg en dankzij dat ik mn eisprong altijd voel weet ik precies wanneer mijn menstruatie begint. 16 december moest ik de menstruatie krijgen maar het kwam niet. Maar ja er gingen bij mij nog niet echt alarmbellen rinkelen ofzo. Zo gingen er 4 dagen voorbij en ik had zoiets als het dinsdag nog steeds zo is dan moet ik wel zwanger zijn? Woensdag 20 december liep ik langs de drogist en ben er meteen naar binnen gegaan en heb een test gehaald.

Toen ik thuis kwam ben ik de test meteen gaan doen. Hij is positief!! Vol ongeloof en verbazing .. Niet meer weten wat ik moet voelen.. Maar ook heel erg blij 🙂 Is het dan echt? Het voelt zo onwerkelijk.. Mooiste kado die ik had kunnen krijgen met kerst en ben ook nog bijna jarig.. Zelf denk ik dat het loslaten van stress, mijn focus verleggen en alles een plaatsje geven mij rust heeft gegeven. Daarnaast heb ik meer aandacht aan mijn voeding besteed en ben ik gezond gaan eten. Streng maar ook soms wat lekkers maar met mate. Ik ben zo blij dat ik mijn gevoel heb gevolgd en niet dat van de medische wereld. Het heeft mij weer bevestigd hoe belangrijk het is om naar jezelf te luisteren. Het was een lang verhaal maar ik hoop hiermee jullie allemaal weer hoop te geven en ook iets postitiefs voor de feestdagen!

Liefs,

Claire

Sharing is caring!